[สาระ] การจัดเรทในนิยาย

[สาระ] การจัดเรทในนิยาย

The Film Rating System

หมายเหตุ :: การใส่อ้างอิงอาจไม่ถูกต้องตามรูปแบบนะคะ จะลงลิงค์ของเครดิตทั้งหมดไว้ตอนท้ายของบทความค่ะ

อ้างอิงจากบทความ "Rate|Rating การจัดเรทที่ควรทำความเข้าใจ" ของ เคย์เซย์ กล่าวว่า

"The Motion Picture Association of America หรือ MPAA เป็นองค์กรที่คอยกำหนดเรท ให้กับหนังแต่ละเรื่อง พูดง่ายๆ ก็เหมือน กบว. บ้านเรานั่นแหละ โดยเริ่มมีการจัดเรทหนังมาตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 1968 หนังทุกเรื่องที่จะเข้าฉายในโรง ภาพยนตร์หรือโทรทัศน์ ต้องส่งหนังไปให้คณะกรรมการได้ พิจารณาให้เรทก่อน แต่ก็ไม่จำเป็นที่หนังทุกเรื่องจะต้องมีเรทเสมอไป ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับเจ้าของหนังว่ามีความรับ ผิดชอบมากแค่ไหน แต่โดยส่วนใหญ่แล้วก็มีการส่งให้พิจารณาแทบทุกเรื่อง เรทหนัง ของอเมริกาแบ่งออกเป็น 5 ประเภท ดังนี้"

•        เรท G (General Audiences) สำหรับหนังที่เหมาะกับผู้ชมทุกเพศทุกวัย
•        เรท PG (Parental Guidance Suggested) สำหรับหนังที่เหมาะกับผู้ชมทุกเพศทุก วัยเช่นกัน แต่อาจมีเนื้อหาบางส่วนที่ไม่เหมาะสำหรับเด็กเล็ก ไม่ว่าจะเป็นการกระทำหรือคำหยาบ
•        เรท PG-13 (Parents Strongly Cautioned) สำหรับหนังมีฉากที่รุนแรงเกินกว่าที่เด็กอายุต่ำกว่า 13 ปีจะรับได้ แต่ไม่ได้รุนแรง มากถึงขึ้นสมควรได้รับเรท R
•        เรท PG-15 หรือ เรท R (Restricted) เรท R สำหรับหนังที่ได้รับเรทนี้จะมีเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ มีความรุนแรงอยู่สูง มีฉากโป๊เปลือยหรือพูดถึงเรื่องเพศอย่างโจ่งแจ้ง คำหยาบคายมากมาย การใช้ยาเสพติด
•        เรท NC-17 (No One 17 And Under Admitted) เป็นเรทน้องใหม่สุดและรุนแรงที่สุด เป็นการแบ่งประเภทให้ชัดเจนว่า เรท R เดิม ไม่ใช่หนังโป๊เพียงอย่างเดียว แต่เป็นหนังที่มีเนื้อหารุนแรงมาก โดย ส่วนใหญ่ก็มักจะเกี่ยวกับเรื่องเพศ ศีลธรรม ศาสนา คำหยาบคาย การต่อสู้หรือการกระทำที่รุนแรงมาก

อ้างอิงจาก เคย์เซย์ [ออนไลน์]. [สาระกันหน่อยน่า] Rate|Rating การจัดเรทที่ควรทำความเข้าใจ. สืบค้นในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559. 

credit :: http://www.dek-d.com/board/view/2580197/

ส่วนอันนี้เป็นภาพจาก picture credit :: http://www.mpaa.org/film-ratings/ (FILM RATINGS) > เข้าไปอ่านๆ ดูได้นะ แต่เป็นภาษาอังกฤษ

 

อ้างอิง (สองแหล่ง ทำตัวน่าเชื่อถือมากๆ)

[สาระกันหน่อยน่า] Rate|Rating การจัดเรทที่ควรทำความเข้าใจ

http://www.dek-d.com/board/view/2580197/

การจัดเรท Fiction และนิยาย

(Credit :: chinchu07@ALL ABOUT ASIAN FICTION)

http://mysodaa.exteen.com/20110821/fiction

TALK ::

ตอนแรกตั้งใจจะหาเรื่องการจัดเรทนิยาย เพราะสับสนกับการเขียนเรทในนิยายตัวเองมาสักพักแล้ว
เราเคยได้ยินมาหมดนะทั้ง PG, NC-11, NC-13, NC-15, NC-17, NC-19, NC-20, NC-22, NC-25

บอกคนอื่นหมดเลยว่าอ่านนิยายแนวนี้ไกลขนาดไหน ถถถถถ นี่ก็พาลให้เข้าในผิดว่าเขาแบ่งเรทการอ่านตามอายุผู้อ่านแบบละเอียดยิบ (จริงๆ ก็แบ่งเรทกันตามอายุตามวุฒิภาวะผู้อ่านผู้ชมจริงๆ)

แต่ที่หาได้เป็นการจัดเรทภาพยนต์แทน คิดว่าเขาน่าจะใช้เกณฑ์เดียวกัน ก็เลยอ่านๆ สรุปลงเป็นบทความนี้ไว้ให้อ่านด้วย
(ความตั้งใจเดิมคือเก็บไว้บอกตัวเอง 5555)

แถมไม่รู้เหมือนกันว่าจะโดนเจ้าของบทความอ้างอิงฆ่าไหม 

(ดุมาก// เราพยายามสรุปตามหลักการอ้างอิงแล้วนะคะ ฮืออออ)

ที่สรุปไว้มีแต่สาระสำคัญเท่านั้น หากอยากได้รายละเอียดเพิ่มเติมแนะนำให้กดเข้าไปอ่านในลิงค์ที่ให้ไว้ค่ะ
เขาเขียนอธิบายดีมากๆ เข้าใจมากค่ะ

ps. อ่านเสร็จก็รู้สึกว่าควรเปลี่ยนชื่อบล็อกเป็น 17+ w/ TooHANDsom เลยอ่ะ 5555

อ๊อบซอ / อิซซอ [1/3] #JackJae -warning-

อ๊อบซอ / อิซซอ [กาม] ตอนที่ 2 Jackjae NC-17

วันนี้ช่างเป็นวันดีที่จินยองเอาของกินฟรีมาเปย์ให้กับเพื่อนร่วมวงผู้หิวโหยในช่วงกลางดึกอย่างนี้ แต่ที่ดีงามกว่าคือนอกจากขนมขบเคี้ยวและน้ำผลไม้ผสมโซดาหวานชื่นใจแล้ว ยังมีของจำพวกโซจู หรือกระทั่งเบียร์ก็มีติดมาด้วย

“ว๊าวว มีเบียร์ด้วยอ่ะ อันนี้ฉันขอสองนะ” แจ็คสันเอ่ยขึ้นหลังจากรื้อค้นถุงพลาสติกที่จินยองนำมาวางไว้กลางห้องอยู่พักใหญ่ ในมือคือกระป๋องอลูมิเนียมสีเงินลวดลายบอกกันได้อย่างดี

“อืม มีอยู่หกเจ็ดกระป๋องอ่ะ” จินยองที่ทรุดตัวนั่งพร้อมจานเปล่าและกระติกน้ำแข็งเอ่ยบอก มองชายหนุ่มข้างตัวที่เอื้อมไปหยิบกระป๋องอลูมิเนียมสีเดียวกันที่แจ็คสันส่งมาให้

“พรุ่งนี้มีซ้อมตอนบ่าย อย่ากินกันหนักนักล่ะ” ลีดเดอร์ประกาศเตือน พร้อมกับเสียงรับเจื้อยแจ้วของเหล่าทะโมนที่เหลือซึ่งพากันเปิบโน่นเปิบนี่กันทันทีที่รับปากจบ

“แจ็คสันฮยอง” ระหว่างที่แจ็คสันนั่งดื่มเบียร์ไปได้สองกระป๋องกว่า เพราะมาร์คสละส่วนของตนเองให้กับเขาเสียงหวานๆ ของเด็กหนุ่มที่นั่งข้างตัวเรียก ยองแจที่ถือกระป๋องโซจูอยู่ชะโงกหน้ามาจ้องของเหลวสีอำพันซึ่งอยู่ภายในกระป๋องอลูมิเนียมของเขา “อร่อยไหมอ่ะ”

“เฉยๆน่ะ” แจ็คสันตอบอีกฝ่ายที่มองหน้าเขาพลางขมวดคิ้วงงงวยเมื่อได้รับคำตอบ ยองแจเคยลองดื่มเบียร์อยู่ครั้งหนึ่งตอนพวกเขาไปเลี้ยงกันหลังจบงาน แต่พอของเหลวแตะลิ้นได้พักเดียวอีกฝ่ายก็ถึงกับหน้าทิ่มแน่นิ่งไปเลย ทำให้หลังจากนั้นแจ็คสันไม่ยื่นเจ้าสิ่งนี้ให้เด็กข้างๆ อีก

“ดูน่ากินเนอะ” ยองแจยังสงสัยไม่เลิก เด็กหนุ่มซึ่งดื่มโซจูหมดไปแล้วสามกระป๋องขยับตัวเข้ามาเบียดคนข้างๆ ที่ทำเพียงกระดกกระป๋องในมือขึ้นดื่ม ใบหน้าหวานๆนั่นเริ่มขึ้นสีแดงระเรือด้วยฤทธิ์ของมึนเมา แจ็คสันชายตามองสายตาออดอ้อนของอีกฝ่าย “ขอชิมหน่อยได้ไหมครับ”

แจ็คสันแกล้งขยับมือที่ถือกระป๋องอยู่ไปใกล้อีกฝ่ายที่เอื้อมมือจะมารับ แต่พอจะปลายนิ้วกลมจะแตะโดนกระป๋องเขาก็ขยับยกแขนหลบอย่างรวดเร็วทำให้อีกฝ่ายพลาดหน้าเกือบทิ่มลงมาบนตักเขา “กินแล้ว เดี๋ยวนายก็สลบอีกอ่ะ 55555”

“ฮยอง!!” ยองแจเหวเสียงเขียว ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงๆ ด้วยความเมาบวกโกรธที่โดนคนตรงหน้าแกล้งฝ่ามือเล็กพุ่งเข้าทำร้ายอกอีกฝ่ายเสียงดังเพียะ! ทันที

“โอ้ย ยองแจอ่า โอ้ย! โอ้ย! โอ้ยครับ ยอมแล้ว ยอมแล้ว” พร้อมกับแรงตีที่กระหน่ำใส่หน้าอกกว้างๆของคนเป็นพี่ที่ร้องอย่างเจ็บปวด ขณะที่พยายามยกกระป๋องเบียร์หลบเด็กร้ายตรงหน้า “อึกเดียว โอเคไหม”

“...แต่”

“ไม่มีแต่ครับ” อึกเดียวมันจะไปพอให้รู้รสได้ยังไง ยองแจที่คิดอย่างนั้นก็อยากจะแย้งแต่แจ็คสันฮยองกับยกกระป๋องขึ้นกระดกดื่มอย่างรวดเร็วจนเขากลัวว่ามันนะหมดก่อนที่เขาจะได้ลองมันอีกครั้ง ก่อนกระป๋องเบียร์จะถูกดึงห่างออกมาจากริมฝีปากของอีกฝ่ายส่งมาให้เขา ด้วยมือแจ็คสันที่ใบหน้าเริ่มมีสีแดงก่ำ ลิ้นสีชมพูเข้มนั่นเลียริมฝีปากเก็บรสชาติทุกหยาบหยดจนยองแจเผลอกลืนน้ำลายตาม

“...” มือขาวเอื้อมมาจับกระป๋องที่คนเป็นพี่ส่งให้ ความรู้สึกแรกคือน้ำหนักของของเหลวที่เหลืออยู่ซึ่งไม่ได้เบาขนาดให้ใจแบ้วมากนัก ยองแจเขย่ากระป๋องเบาๆ เช็คปริมาณขณะที่มือของแจ็คสันเอื้อมมาโอบที่เอวของเขาไว้

“กินสิ ฉันไม่ได้เหลือให้น้อยขนาดนั้นหรอกน่า” เสียงแจ็คสันฮยองว่าแบบนั้นพร้อมรอยยิ้มกว้างโลกสว่างไสวตามประสาของเขา ยองแจยกกระป๋องค่อยๆ แตะริมฝีปากก่อนจะกระดกมันลิ้มรสชาติของเหลวข้างใน

อึก อึก ...อึก

ก็ว่าปริมาณที่ฮยองเหลือไว้ไหมมันมากกว่าหนึ่งอึกจริงๆ เขาได้ชิมเบียร์เข้าไปสามอึกใหญ่ ลิ้นเล็กๆ เลียริมฝีปากของตัวเองแผ่วเบาหลังจากส่งกระป๋องคืนให้คนเป็นที่ที่รับมันไปวางไว้ก่อนจะแจ็คสันจะปล่อยเอวของเขา เพื่อเอื้อมไปหยิบโซจูกระป๋องถัดไปมาเปิดดื่ม พลางสวนเสเฮฮากับจินยองฮยองและเจบีฮยองที่พูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ ส่วนเขากำลังนั่งนิ่งพร้อมกับความรู้สึกร้อนกรุ่นที่ค่อยๆ ปะทุขึ้นมาในตัว

“ฮ้า...หวานชะมัด แบมแบมกับยูคยอมกินกันไปได้ยังไงกันตั้งสี่ห้ากระป๋องเนี้ย” แจ็คสันว่าหลังจากซัดโซจูหมดกระป๋อง และคิดว่าจะหยุดแล้วเพราะเขากำลังเริ่มเมา แจ็คสันที่ตั้งใจจะไปขอตัวไปอาบน้ำล้างหน้าจึงบอกกับสมาชิกคนอื่นๆในวง ก่อนจะหันไปบอกคนข้างๆ ที่เงียบไปหลังจากดื่มเบียร์

“ยองแจ ฮยองไปอาบน้ำนอนก่อนนะ” แจ็คสันสะกิดแขนนิ่มๆยองแจที่นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ “หลับแล้วหรอ”

พลั่ก!!!

“อ๊า!”

แต่แล้วร่างที่ก้มหน้านิ่งมาตลอดจนคิดว่าหลับกลับพุ่งเข้าผลักแจ็คสันจนหงายหลังกระแทกพื้นอย่างแรง ทำเอาชายตัวโตร้องด้วยความเจ็บปวด แจ็คสันที่หัวกระแทกพื้นถึงกับครางเจ็บตวัดสายตามายังคนผลักหมายจะเอาเรื่อง

“ไม่เอา ทำไมฮยองถึงทิ้งผมไปนอนอีกแล้วล่ะ!!” ยองแจเหวออกมาเสียงดัง จนบทสนทนาของเมมเบอร์คนอื่นๆ ชะงักหันมามองเป็นตาเดียว พร้อมกับร่างนิ่มๆ ของเจ้าตัวค่อยๆ ปีนมาค่อมอยู่บนกลางตัวแจ็คสันที่เงิบงงไปหมด

“เฮ้ๆ แจ็คสัน นี่แกปล่อยให้แฟนแกร่วขนาดนี้เลยหรอว่ะ” เสียงแซวของเพื่อนซี้อย่างจินยองถึงกับลอยมาลูบหน้าเงิบๆของแจ็คสันให้ขึ้นสีแดงได้ง่ายๆ เพราะประโยคน้อยเนื้อต่ำใจของร่างนิ่มๆ บนตัว เพราะงานเยอะทำให้เขากับยองแจห่างเหินกันไปบ้าง... บางทีก็เหนื่อยเกินกว่าจะตอบสนองต่อคนรักได้ ยองแจไม่เคยบ่นเขาเรื่องนี้นะ แจ็คสันมองหน้าของยองแจที่แดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอร์เกินพิกัดกว่าสติของอีกฝ่ายจะรับไหว ง่ายๆคือ ยองแจเมา

“ยะ...ยองแจ ยองแจเมาแล้วนะ อ๊า!!” แจ็คสันพูดพลางใช้แขนยันตัวเองจะลุกขึ้นก็ต้องร้องออกมาอย่างเจ็บปวดอีกครั้ง เมื่อถูกมือขาวๆ ของเด็กตรงหน้าผลักหน้าหงายหัวกระแทกพื้นอย่างแรงอีกรอบ

“เมาไง เมาแล้วไง วันนี้ผมจะไม่ปล่อยให้ฮยองหลับก่อนผมแน่ๆ” คำประกาศหมายมั่นของคนอายุน้อยกว่าซึ่งถือศักดิ์เป็นถึงน้องชายและแฟนสาวของตนเองดังก้องอยู่ในหัวมืนๆ ของแจ็คสัน พร้อมกับสัมผัสหวานยุ่นของริมฝีปากคนตรงหน้าที่กดลงมาบนริมฝีปากเขา แย่ล่ะ โดนรุกก่อนด้วย แบบนี้แย่แน่ๆ

“อืม อืม” พวกเขาจูบกันรุนแรงด้วยแรงปรารถนาที่ชัดเจนของยองแจและการตอบรับซึ่งไม่เคยคิดจะปฏิเสธของแจ็คสัน มือใหญ่ของพี่ชายที่ลูบไล้ไปตามร่างนุ่มค่อยๆเลื่อนลงไปบีบเฟ้นสะโพกกลมคลึง ก่อนจะค่อยๆใช้ปลายนิ้วยาวกดลึกผ่านผิวผ้าไปยังร่องรักของร่างบางเหนือตนอย่างแม่นยำ ทำเอาน้องชายถึงกับสะบัดหน้าหนีจูบร้อนที่บดเบียดกันอยู่ออกมาส่งเสียงครางกระเส่า

แจ็คสันที่ตั้งใจว่าจะหยุดอยู่แค่นี้ เพราะไม่อยากจะอวดหนังสดให้คนอื่นดู เอ้ย เพราะพรุ่งนี้ต้องซ้อม ก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อมือนิ่มๆ คว้าเข้าที่มือของเขาที่ขยำสะโพกของเจ้าตัวอยู่ทั้งสองข้างพร้อมกับดึงมันออกชูขึ้นสุดแขนพร้อมกับใช้เสื้อยืดของตัวเองที่เจ้าตัวถอดออกเองมามัดมือของเขาไว้ ก่อนมือร้ายๆ พวกนั้นจะพุ่งมาตะคลุบที่เข็มขัดกางเกงของเขาและปลดมันออกอย่างรวดเร็ว

“ย่าห์! ยองแจนายเอาเสื้อตัวเองมามัดมือฉันทำไม เฮ้ย!! หยุด หยุดดิ๊ นี่ห้องรับแขกนะ!!” แจ็คสันถึงกับร้องลั่นเมื่อมือร้ายของคนบนร่างซึ่งปลดเข็มขัดเขาออกได้สำเร็จกระชากกางเกงและกางเกงในของเขาลงจนเพื่อนคู่กายตัวโน้ยของเขาที่กำลังลืมตาตื่นเกือบออกมาทักทายกับโลกใบนี้ ยองแจครับ ยองแจของพี่ ใจเย็นนะ ถถถถถถ

“ไม่” เสียงหวานงึมงำตอบแบบนั้นขณะที่มือบางพยายามจะกระชากกางเกงอีกฝ่ายลงแต่ทำไม่ได้ เพราะวันนี้แจ็คสันใส่ยีนฟิตติดสะโพกแถมเจ้าตัวพยายามขืนตัวกดน้ำหนักสู้อีก “ฮยองง”

เสียงเง้างอดงอแงของอีกฝ่ายทำให้แจ็คสันกระทืบมโนสำนึกความเป็นห่วงสุขภาพคนตรงหน้าแหลกละเอียด สองแขนที่ถูกมัดเอาไว้ด้วยเสื้อยกขึ้นคล้องคอขาวดึงใบหน้าบึ้งตึงมาง้องอนด้วยจูบหวานจนอีกฝ่ายส่งเสียงครางพอใจกลับมา เขาจึงค่อยๆ ปลดพันธนาการที่ไม่แน่นหนานี่ออกพร้อมกับโอบกอดรัดร่างนุ่มที่สะดุ้งตกใจแรงเมื่อรู้ว่าเขาเป็นอิสระ นัยน์ตาตี่เบิกกว้างพยายามจะจับแขนชายหนุ่มมัดอีกครั้งแต่ร่างกลับถูกกอดรัดจมลงมาในอ้อมแขนชายหนุ่มแทน

“ใจเย็น ฮยองไม่หนีไปนอนแล้วครับ” แจ็คสันกระซิบข้างหูคนอายุน้อยกว่าแผ่วเบาพลางกดจูบไปตามกดหูจนอีกฝ่ายถดคอหนี จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นโดยที่มีลูกหมีโคอาลาเกาะสะโพกไว้แน่น ห้องนอนยูคแม่งโดนมาร์คซิวไปที่แรกแล้ว เหลือบมองไปทางบีเนียร์ที่เจบีน่าจะเสียม้าให้แฟนมันเร็วๆ นี้ ห้องมันคงไม่ว่าง

ไหนๆ เขาก็ตั้งใจจะอาบน้ำอยู่แล้ว

ซ่า....

“อ๊า เย็น” ร่างนุ่มผวากอดคนตรงหน้าอย่างรวดเร็วเมื่อน้ำฝักบัวถูกเปิดไหลมาโดนตัว แจ็คสันหอมแก้มปลอบอีกฝ่ายแผ่วเบา ขณะค่อยๆ ถอดกางเกงให้อีกฝ่ายจนร่างคนตรงหน้าเปลือยเปล่าไปหมด

“อืม” จูบร้อนถูกมอบให้กับคนรักเป็นอย่างแรก ริมฝีปากที่ร้อนระอุตัดกับอุณหภูมิของน้ำบดเบียดเข้าหากันอย่างรุนแรง จูบบดเบียดแต่ไม่รุกล้ำถูกมอบให้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หยอกเย้าจนอีกฝ่ายรันจวนไปหมด ขณะที่ร่างกายเปล่าเปลื่อยถูกอีกฝ่ายลากไล้บีบขยำจนขึ้นรอยก่ำ ก่อนจะไปหยุดที่สะโพกขาวที่เบียดชิดกับตน

“อา...ฮยอง แจ็คสันฮยอง” แววตาเว้าวอนมองไปยังพี่ชายตรงหน้าขณะที่ปลายนิ้วหนึ่ง ค่อยๆสอดเข้ามาในตัว รางวัลถูกมอบให้กับเด็กดีด้วยปลายลิ้นเล็กๆ ที่เชิญชวนของน้องชายได้รับการตอบรับจากคนเป็นพี่

“อืม...อื้ม... ฮะ.. ฮยองง” เรียวขาขวาข้างหนึ่งตวัดเกี่ยวร่างกำยำเมื่อปลายนิ้วที่สองและสามถูกสอดเข้าไป การเตรียมการถูกทำอย่างระมัดระวังและพิถีพิถันเป็นที่สุดเพราะหากเตรียมตัวไม่ดีผลจะทำให้เด็กหนุ่มในอ้อมแขนไปทำงานไม่ไหว แต่บางครั้งแจ็คสันก็ต้องครางซี้ดออกมาอย่างอดใจ เมื่อผนังร้อนที่เขาเข้าไปทักทายช่างตอดรัดเชิญชวนเขาดีเสียเหลือเกิน “พอแล้ว... พอแล้วครับ”

“อืม ... แป๊บนะ” แจ็คสันพึมพำบอกอีกฝ่ายขณะถอนนิ้วของตนเองออกจากร่างคนตรงหน้า แขนแกร่งโอบรัดเอวบางแนบชิดไว้ข้างหนึ่งขณะกวาดตาเลยไปยังชั้นวางเครื่องอาบน้ำซึ่งด้านในสุดน่าจะมีของที่เขาวางทิ้งไว้อยู่

เจลหล่อลื่น

“...ชิ” ตอนแรกนึกว่าหาไม่เจอ แต่ที่ไหนได้โดนคนย้ายไปวางไว้อีกชั้นแถมปริมาณยังพร่องหายไปเกือบครึ่งขวด แจ็คสันจิ๊ปากขัดใจนิดหน่อยเพราะมีคนแอบใช้ไม่เติมคืนเขากระซิบบอกยองแจให้ช่วยปลดกางเกงของเขาออก ขณะที่มือใหญ่ชะลอเจลเหลวลงทั่วมือ

“ยองแจ”

“หืม”

ยองแจที่เสียวกระสันรอคอยการเติมเต็มจากอีกฝ่ายอยู่เต็มที่ขานรับขึ้นเมื่อเสียงนุ่มทุ้มของคนรักกระซิบแว่วมาพร้อมกับแก้มที่จมลงไปเพราะโดนหอม เขาที่กอดอีกฝ่ายอยู่จึงผละตัวออกสบตาชายหนุ่มที่สบตาเขาลึกซึ้งแวบนึงก่อนจะยิ้มขบขัน

“มันต้องจริงจังขนาดนั้นเลยหรอ” แจ็คสันถามเขาก่อนจะยิ้มขำๆ ใบหน้ายองแจที่ขมวดคิ้วแน่นอยู่ค่อยๆ คลายออกช้าๆ ก่อนจะกระพริบตาปริบๆ

“จริงจังดิ” ตอบไปตามจริงแบบนั้น ไม่เคยเป็นคนถูกรุก ไม่รู้หรอก

“หรอ” แจ็คสันยังคงชวนคุยต่อไป ยองแจก็ตอบนะ ตอบไปก็หงุดหงิดไปเหมือนกันเพราะถูกทำให้ค้างคา ใบหน้าหวานมองหน้าอีกฝ่ายสลับกับข้าวของช่วงล่างที่พร้อมรบเต็มที่ไม่เข้าใจความคิดคนตรงหน้าสักนิด

“ฮยองไม่เคยเป็นคนถูกเสียบอ่ะ... ฮยองไม่รู้ อ๊า!!!” แล้วพอตอบอยู่ดีๆ เขาก็แทงพรวดเข้ามาจนยองแจร้องลั่นแทบถึง ร่างนุ่มผวากอดคนรักตัวสั่นปากสั่นระริกก่อนจะถูกอีกฝ่ายกระทันกระแทกกายสวนใส่โดยไม่ให้ได้เตรียมอกเตรียมใจเลย

“อ๊า อ๊า ฮะ..อ๊า ฮยอง อ๊า ช้า อ๊า ช้า” ริมฝีปากสั่นระริกพยายามร้องบอกอีกฝ่าย แต่ก็ทำไม่ได้ร่างกายเสียวกระสันไปหมด คำพูดทั้งหมดจึงถูกแทนด้วยเสียงครวญครางหน้าอายของตัวเองที่ไม่มีใครคิดจะปกปิดมัน

แจ็คสันก้มมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำไปด้วยเพลิงรักที่เขาแต่งเติมให้ ริมฝีปากแดงเจ่อที่เผยอเย้ายวนอยู่ดึงดูดจนเขาต้องก้มลงไปมอบรสหวานให้อีกฝ่ายที่ตอบรับเป็นอย่างดี มือร้อนเลื่อนลงไปกอบกุมส่วนอ่อนไหวของคนรักกอบกุมมันพร้อมกับรูดขึ้นลงไปพร้อมกับจังหวะของตนเอง

“ฮยอง...แจ็คสัน.. ผม... ผม ไม่ไหวแล้ว” เสียงหวานของคนรักครวญครางบอก แจ็คสันขยับตัวอีกสองสามครั้งร่างบางก็เกร็งกระตุกอย่างแรงพร้อมกับน้ำคาวขวาเลอะเทอะเต็มมือของเขา ร่างคนรักอ่อนยวบลงในอ้อมแขนที่โอบรับเอาไว้ ยองแจหอบหายใจรุนแรงหลังจากเสร็จสม สายตาปรือปรอยเงยหน้าขึ้นสบตาคนรักที่ยิ้มหวานส่งให้

“ผมเสร็จก่อนอีกแล้ว ขอโทษนะครับ” แจ็คสันส่ายหน้าจุ๊บที่ริมฝีปากอีกฝ่ายเบาๆ เหมือนบอกว่าไม่เป็นไร แต่ก็เหมือนต่อว่าเมื่อจูบนั่นดุดันขึ้นด้วยการบดเบียดริมฝีปากส่งลิ้นร้อนเข้าไปทักทายอีกฝ่าย “อืม อ๊ะ แจ็คสันฮยอง”

ยองแจสะดุ้งเมื่อมือร้อนของอีกฝ่ายที่กุมส่วนอ่อนไหวของเขาไหวเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง ปลุกความกระหายอยากที่มอดดับไปให้ตื่นขึ้นมาอีกครา ต้องการ ...เว้าวอน เรียกร้อง ไม่ยากเลยที่อีกฝ่ายจะดึงเขากลับมาได้อีกครั้ง

แกนร้อนที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อยถูกดึงออกพร้อมกับร่างนุ่มถูกจับเปลี่ยนท่าเป็นหันหลังให้อีกฝ่าย พร้อมกับสอดใส่เข้ามาอีกครั้งซึ่งเข้ามาได้ลึกกว่าเดิม เสียงครางของยองแจถูกกลั้นไว้ด้วยมือของอีกฝ่ายที่ยกขึ้นมาปิดปากบาง ส่วนมืออีกข้างกอบกุมสะโพกนุ่มเอาไว้

“ชู่ววว ร้องพอแล้ว เดี๋ยวคอแตกหรอก” จะบอกว่าให้เงียบๆ เพราะกลัวคนได้ยินก็คงสายเกินไปในเมื่อรอบแรกอีกฝ่ายหวีดร้องไม่หยุดขนาดนั้น แต่ก็ห่วงกลัวอีกฝ่ายจะเจ็บคอในวันต่อมาจนต้องกระซิบเตือน ยองแจที่ได้ยินแบบนั้นหันควับจะไปเถียงว่าเพราะฝีมือใครกันล่ะที่แกล้งเร้ากันจนเขาร้องคอแทบแตกแบบนี้ แต่ก็ทำไม่ได้เมื่อแกนร้อนในตัวกระแทนสวนเข้ามา จนเสียววูบแทบทรุด “อ๊า..” เรียวขาขาวสั่นระริกขณะที่คนข้างหลังกระแทกซอยเข้ามาอย่างรุนแรง

“อา...” เสียงครางต่ำที่ดังอยู่ข้างหูของแจ็คสันกระตุ้นให้ยองแจยิ่งตื่นเต้น เสียงตุบตับกระแทกสวนเข้าออกตอบรับกับผนังร้อนตอดรัดแท่งใหญ่จนแจ็คสันซีดปาก มือร้อนเอื้อมไปกอบกุมแกนกายอีกฝ่ายปรนเปรอให้คนรักสั่นระริกด้วยพายุความกระสันที่ถาโถม มือบางจิกกระเบื้องห้องน้ำสีสวยแทบทะลุ ก่อนแจ็คสันจะอัดฉีดน้ำรักเข้าไปในตัวอีกฝ่ายพร้อมๆ กับยองแจที่ถึงอีกครั้ง

“...” แจ็คสันใช้แขนข้างหนึ่งคว้าร่างของยองแจที่ทรุดฮวบลงหมดแรงไว้ได้ทัน ก่อนจะพลิกประคองให้ยืนไว้ในอ้อมแขน สติของเด็กหนุ่มแทบจะไม่เหลือขณะที่คนพี่อาบน้ำทำความสะอาดร่ายกายอีกฝ่าย

แกร๊ก

“อ๊า อ๊า...”

แจ็คสันที่อุ้มยองแจที่หลับไปแล้วห่อแต่ผ้าเช็ดตัวออกมาจากห้องน้ำในสภาพไม่ต่างจากตัวเอง มองซ้ายมองขวาที่ห้องโถงกลางหอพักไม่มีใครเหลือแล้วยกเว้นแบมแบมที่นอนเปิดพุงหลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องอยู่ และเสียงบทร้อนรสของคู่อื่นจากมุมต่างๆ ของหอพัก (ขอบคุณเมเนเจอร์ฮยองที่ไม่อยู่หอวันนี้) เขาจึงพาคนรักของตัวเองไปแต่งตัวก่อนจะพาเข้านอนในห้องนอนของเขาซึ่ง ว่างเปล่า (แหงล่ะวันนี้มาร์คนอนห้องอื่นนี่) ให้เรียบร้อย จากนั้นก็หอบผ้าห่มหนาๆ ออกมาห่มให้แบมแบมที่หลับไม่รู้เรื่องอีกคน

บางทีพรุ่งนี้อาจจะไม่ได้ซ้อมก็ได้มั้ง

วัดจากความดังของเสียงร้องที่แว่วมาจากห้องมักเน่กับห้องลีดเดอร์แล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะหวังว่าพรุ่งนี้อาจจะได้วันหยุดพักเพิ่มอีกวันแจ็คสันที่คิดแบบนั้นขณะจัดการเก็บขยะที่เมมเบอร์กินทิ้งไว้เรียบร้อยกระหยิ่มยิ้มในใจ ก่อนจะลากขาพาตัวเองเข้านอนในห้องตัวเองอีกคน

-TO BE CONTINUE-

TALK :: อย่างที่แจ้งไปแล้วในตอน intro
ตอนถัดมาจึงนอนอยู่ในนี้เช่นกันค่ะ
แน่นอนว่าตอนนี้แต่งไว้แค่ Jackjae (#น้ำตาจะไหล)

เนื้อหารุนแรง ไม่เหมาะสม อย่างไร ติชมกันได้ค่ะThank for Reading

it's me, Chromosome ZZ

หมายเหตุ : คุยได้ทั้งทาง @RiLily12 และ @ChromosomeZZ นะ

อ๊อบซอ / อิซซอ [intro]

อ๊อบซอ / อิซซอ [กาม]

By ChromosomeZZ

*ตัวละคร ฉากและเนื้อหาภายในฟิคชั่นเกิดจากจินตนาการของไรเตอร์เท่านั้น ไม่ได้อ้างอิงหรือระบุถึงบุคคลและสถานที่ใดทั้งสิ้น*

เพราะอายุ 18 พวกผมจึงยังไม่เคยดื่ม เครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอร์ เพราะไม่สามารถดื่มได้ นั่นคือเรื่องจริง แต่เรื่องที่จริงกว่าคือ ที่บอกไปว่าไม่เคยดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอร์น่ะ คือตอนที่รู้ตัวต่างหาก  ส่วนตอนที่ไม่รู้... (แบมแบม, 2015)

“ฮ่ะ ฮ่ะ นานแค่ไหนแล้วนะที่พวกเราไม่ได้พักกันจริงจังแบบนี้น่ะ”

เสียงหวานของปาร์คจินยอง หรือฉายาที่ทุกคนในวงต่างเรียกเขาว่า ออมม่าจินยอง เอ่ยขึ้นพร้อมกับกระดกกระป๋องสีอ่อนในมือไล่ของเหลวสีอัมพันลงคออึกใหญ่ พลางมองไปยังสมาชิกในวงรอบตัว

“วันนี้จัดเต็มเลยนะครับ” ชเว ยองแจหัวเราะกับท่าทางผ่อนคลายของจินยองที่นั่งอยู่ตรงข้ามตนเอง ขณะที่ในมือก็ถือกระป๋องสีอ่อนไว้ไม่ต่างกัน เนื่องในโอกาสอะไรสักอย่างจู่ๆ จินยองฮยองก็หอบถุงใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยขนมขบเคี้ยวกับเครื่องดื่มมากมายเข้ามาในหอพัก ก่อนจะเรียกทุกคนในวงมารวมตัวกัน

ฉลองเฟิรสวินน่ะ เมเนเจอร์ฮยองออกเงิน

เจบีฮยองพูดแค่นั้นพร้อมกับพวกเราทุกคนที่กระโจนใส่ของฟรีอย่างกับฮายีน่ากระหายเนื้อ สุดท้ายจบด้วยการตั้งวงกินของเมากันอยู่ห้องรับแขกหอพัก ถถถถถ

“มองอะไรแบม อยากกินรึไง” ยองแจเหลือบมองไปยังแบมแบมที่นั่งถัดอยู่จากตัวเองซึ่งแอบเหลือบมองมายังกระเป๋าสีอ่อนในมือเขาหลายครั้งแล้ว อีกฝ่ายสะดุ้งเล็กน้อยเพราะถูกทักก่อนจะเสมองไปทางอื่น

“ป๊าว ก็เพิ่งเคยเห็นยองแจฮยองกินเป็นครั้งแรก” แบมแบมว่าเหลือบมองรอยยิ้มแสยะของคนอายุมากกว่าเยาะตัวเอง เพราะรู้ทันก็ทำเอามุมปากเขากระตุก ก่อนจะกลืนน้ำลายเอื้อกเมื่ออีกฝ่ายแกล้งกระดกกระป๋องดื่มโชว์อีกรอบ

“ก็-ไม่-รู้-สิ-นะ อายุถึงแล้วเลยกินได้น่ะ” ยองแจหัวเราะหึหึในลำคอ ขณะที่แบมแบมบู่ปากแรงใส่ตัวเอง ก่อนจะยกกระป๋องน้ำหวานโซดาของตัวเองขึ้นดื่มอย่างหงุดหงิด แกล้งใครจะสนุกเท่าแกล้งคนอยากกินล่ะครับ

“หึ รอผมก่อนเถอะ อายุถึงเมื่อไหร่จะลองกินมันทุกยี่ห้อเลย” แบมแบมที่ได้แต่งึมงำหงุดหงิดขณะที่กระดกน้ำหวานโซดาของตัวเองรวดเดียวหมดกระป๋อง กระแทกกระป๋องแรงก่อนจะเอื้อมไปเปิดอีกกระป๋องอย่างปวดใจตาก็เหลือบไปมองฮยองแต่ละคนที่สวนเสเฮฮากันสนุก ฮรึก ก็รู้ว่าอยากลองทำไมต้องกินอัดหน้ากันด้วย

ฉลองวงวันนี้ทุกคนอยู่กันครบพร้อมหน้าครับ ทั้งมาร์คฮยองที่ปกติเงียบอยู่แล้ว พอดื่มนี่ยิ่งเงียบกริบจนเหมือนไม่มีตัวตน หรือเจบีฮยองกับจินยองฮยองที่พอกรึ่มกันปุ๊บก็เริ่มสวนเสโวยวายกันมากผิดปกติ ยองแจฮยองที่กลายเป็นพวกช่างแกล้ง และแจ็คสันฮยองที่ยังคงอยู่สายเอนเตอร์เทนเสมอต้นเสมอปลาย

“...” จิบน้ำหวานมองดูฮยองกินกันไปเพลินๆ ภาพตรงหน้าก็เบลอจนต้องกระพริบตาหลายครั้ง แบมแบมสะบัดหัวไล่ความมึน ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาในหอพักที่เข็มสั้นเพิ่งวิ่งถึงเลขสอง ตีสอง ก็ไม่ดึกนะปกติเขานอนดึกกว่านี้

เจ้าตัวเขย่ากระป๋องน้ำหวานของตัวเองที่ยังเหลืออยู่เกือบครึ่ง เสียดายจนต้องกระดกกินให้หมด ตั้งใจจะไปนอน “ฮยองผมง่วงแล้วอ่ะ ไปนอนนะ” ร่างบางที่ยันตัวลุกขึ้นแต่โลกกับเอียงจนหัวเกือบหัวขมำโชคดีที่เอามือยันไว้ทัน

“อ้าวๆ เมาแล้วหรอ แค่โซจูสองสามกระป๋องเองนะ”

เสียงจินยองดังแว่วมาในหัวสมองที่มึนเบลอไปหมด แบมแบมสะบัดหัวไล่ความวิงเวียนหลายที เมื่อกี้ฮยองว่าไงนะ โซจู

“ห๊ะ โซจู ผมกินโซจูตอนไหน ในเมื่อที่กินไปก็มีแค่น้ำผลไม้โซดา...”

แบมแบมเอื้อมไปหยิบกระป๋องเปล่าของตัวเอง พลิกดูฉลาก คุณพระ!! น้ำผลไม้ผสมแอลกอฮอร์ แบมแบมหันควับไปยังจินยองฮยองตัวดีที่ฉีกยิ้มกว้างนัยน์ตาฉ่ำเพราะแอลกฮอร์ที่เพิ่งดื่มเข้าไป

“ฮยอง!!” แบมแบมร้องเง้างอดใส่อีกฝ่ายขณะที่ในหัวบริ้งไปหมด ฝ่ายส่งเสียงจิ๊จ๊ะ

“ก็บ่นเอาบ่นเอาว่าอยากลอง ก็เลยซื้อมาให้ลองไง นี่เบาสุดนะออกใหม่ด้วย” จินยองอธิบายก่อนจะชี้ไปทางเด็กอายุไม่ถึงอีกคนที่นั่งเงียบอยู่ข้างแบมแบมมาตลอด พร้อมกับแบมแบมที่เบิกตากว้าง

ไอ้ยูค!

“หึ ผมคิดแล้วว่าฮยองต้องเล่นแบบนี้ คิดว่าผมไม่รู้รึงายยย” ใบหน้าหล่อของมักเน่ของวงแดงกล่ำ ขณะที่ในมือยังถือกระป๋องน้ำผลไม้โซดาที่ดื่มค้างไว้อยู่ ข้างตัวมีกระป๋องเปล่าหน้าตาเหมือนกันอีกสี่กระป๋อง

“ไอ้ยูค แกไม่รู้แน่ๆ อ่ะ เมาแล้วเนี้ย” แบมแบมพุ่งเข้าไปจะยึดกระป๋องในมือเพื่อนสนิทที่ตวัดสายตาดุปรามมาแต่ห้ามแบมไม่ได้หรอกครับ พูดเลย

“ฉันไม่ได้เมาสักหน่อย” ยูคยอมพลิกตัวหลบเพื่อนสนิทที่พุ่งเข้ามาก่อนจะกระดกโซจูเข้าไปอีกอึกใหญ่ “ของเบาแบบเนี้ย อีกสิบกระป๋องก็หวาย”

“หวายบ้านแกสิ หวายนั่นนักร้องค่ายคามิคาเซ่โว้ย หยุดดิ๊” งูกับมดต่อสู้กันแย่งกระป๋องอย่างดุเดือดพักใหญ่ก่อนงูจะเป็นฝ่ายแย่งกระป๋องมาได้สำเร็จ แต่กลับตกอยู่ใต้อาณัติร่างสูงของมดที่ใหญ่ราวกับหมี ถถถถ อะไรวะเนี้ย

“แกก็อยากลองมาตลอดไม่ใช่หรอว่ะแบม ไหนๆ ก็เผลอกินไปแล้ว กินไปเหอะ อึก” ยูคยอมว่า สายตาหวานฉ่ำมองแบมแบมที่ถึงจะกึ่มๆ แต่ก็เมาอยู่ระดับนึงเหมือนกัน

แก้มที่เมื่อก่อนเคยยุ้ยน่าจับฟัดให้จม ดวงตากลมโตที่จ้องดุเขาคอยดูแลเขาเสมอ หรือริมฝีปากอิ่มน่าชิมนั่น แม้เค้าโครงบางอย่างจะจางลงไปมากแล้ว แต่ความน่ารักของเพื่อนสนิทตรงหน้าไม่ได้ลดลงเลยในสายตาเขา เฮ้อ ชอบแบมแบมชะมัด 

น่ารักชะมัด กินอะไรถึงได้น่ารักได้ทุกวี่ทุกวันแบบนี้น้า

“ยูค” แบมแบมเรียกอีกฝ่ายเบาๆ ขณะที่ใบหน้าอีกฝ่ายค่อยๆ เคลื่อนลงมาใกล้ พยายามจะดิ้นหนีออกจากไอ้หมียักษ์นี่ แต่น้ำหนักอีกฝ่ายที่หนักกว่ามากค่อยๆทาบทับบนตัวเขาจนดิ้นไปไหนไม่ได้ แบมแบมเริ่มร้องโวยวายตกใจลั่น พลักหน้าหนีริมฝีปากมดที่พุ่งเขามาจนมันพลาดจากริมฝีปากเขาเป็นแก้มของเขาแทน

“อืม” ฮรึก! มันครางด้วยอ่ะ ก็รู้อยู่แหละว่าคริสตัลมันแตกละเอียดไปนานมากแล้ว แต่ก็ไม่ได้อยากพิสูจน์ความละเอียดของการแตกด้วยตัวเองแบบนี้นะครับ แบมแบมดิ้นขลุกขลักตาโต พยายามตะโกนเรียกเหล่าฮยองที่เหลือ

“ฮยองๆๆๆๆ ฮยองงง ช่วยด้วย ไอ้ยูคมันเมาไปแล้วววว”

“ย่าห์! ยองแจนายเอาเสื้อตัวเองมามัดมือฉันทำไม เฮ้ย!! หยุด หยุดดิ๊ นี่ห้องรับแขกนะ!!”

เสียงกรีดร้องของแจ็คสันฮยองบอกเขาว่า แจ็คสันฮยองน่าจะกำลังวิกฤตอยู่กับยองแจฮยองแฟนคนน่ารักของตัวเอง เขาเลยคาดหวังไปทางอื่น

“จินยองอ่า ไม่เอาครับอย่ายั่ว พรุ่งนี้เรามีงานตอนบ่ายนะ”

“เจบีอ่า นะครับ น้า”

ก่อนจะตามด้วยเสียงเซนเซอร์สิบแปดบวก ฮรึก อัปป้ากับออมม่าไม่สนใจเขาแล้ว ครวญครางกรีดร้องอยู่ในใจก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงความรู้สึกแฉะร้อนที่ซอกคอตัวเอง นี่ทำเอาสติที่ไม่ค่อยจะครบตอนนี้ตาสว่างเลยครับ ไอ้ยูคมันดูดของโผ้มมม TT Help me please !!! “เจบีฮยองงงงงงง จินยองฮยองงงงง”

แบมแบมทั้งทุบทั้งดิ้นจากหมียักษ์ที่กอดรัดตัวเองไม่หยุด ยูคยอมแกใจเย็นนะเว้ย ไหนแกบอกว่าแกมีสติที่สุดในวงไงว่ะ ใครก็ได้เอาสติให้มันกินที๊ เราเป็นเพื่อนกันนะเย เราเป็นเพื่อนสนิทกัน ถึงจะเคยอาบน้ำแก้ผ้าเห็นกันร่อนจ้อนมาหลายครั้งหลายคราแต่เราก็ไม่พร้อมจะให้นายล่อนเราจนจ้อนเผยกายถวายใจให้นายเป็นเดอะเฟิร์สนะเว้ย

“แบมแบม”

เสียงทุ้มแหบกระเส่าอย่างที่ไม่เคยได้ยินจากยูคยอมมาก่อนทำเอาแบมแบมขนลุกซู่ มือบางพยายามกระเกียกตะกายหาตัวช่วยอะไรสักอย่างออกจากวิกฤตแตะโดนขาของใครสักคน

หืม ขาใครว่ะ

จุ๊บ

เฮ้ยยยยย!!!

ตกใจกับขาคน เลยเผลอลดการ์ดลงจนไอ้ยูคมันประกอบปากได้สำเร็จ ตกใจกว่าคือมันแม่งโคตรช่ำโคตรเร็วไม่ถึงนาทีก็เปิดปากผมสอดลิ้นเข้าไปแกล้งจนระทดระทวยหมดแล้วเนี้ย ฮืออออ ยูคยอมใจเย็นนะ เราแบมแบมเพื่อนซี่สุดเยิฟของนายไง ไม่ใช่...

โป๊ก!

“พอได้แล้ว” เสียงเย็นเหี้ยมเกรียมดังขึ้นพร้อมกับสันมือของหน้าตาประจำวง มาร์คฮยอง สับเข้าที่หัวของไอ้หมีเต็มแรง ไล่ความกามให้กระเจิดกระเจงจากจิตของมักเน่ไลน์จนหมดสิ้น ยูคยอมชะงักค้างได้สติทันที ก้มหน้าสบตากับแบมแบมที่ปรือตามองตนเองหวานฉ่ำ ทั้งๆ ที่ปากยังจุ๊ฟกันอยู่ เห็นแค่นั้นก็ตกใจผละออกจากเพื่อนตัวเองหงายหลัง

“แฮ่ก แฮ่ก เหี้ย” แบมแบมที่หอบโกยกายอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ ซึ่งเพิ่งรอดพ้นจากการถูกมดจับกินถึงกับสบถออกมา ขณะที่เสียงยูคยอมกรีดร้องขอโทษดังแว่วอยู่ในสติ

“แบมแบม! เราขอโทษ คือเราไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้น คือเรา ขอโทษนะ ขอโทษนะแบมมมมม”

ยูคยอมหมอบกราบกรานขอโทษเพื่อนสนิทที่นอนแหมบหมดสภาพ (จากการใช้แรงกายแรงใจทั้งหมดต่อสู้กับหมียักษ์) แต่ผงกหัวอยู่ไม่กี่ทีคอเสื้อด้านหลังก็โดนมือหนาจิกให้ลุกขึ้น “อ๊ะ”

“...” มาร์คจ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาวาวโรจน์ มองใบหน้าซื่อไร้เดียงสาของเด็กอายุน้อยกว่าที่น้ำตาคลอเบ้าน่าสงสารอย่างโกรธเคือง ไม่คิดว่าเด็กนี่จะลงมือกับแบมแบมจริงๆ ถึงเจ้าตัวจะบ่นตลอดว่าชอบแบมก็เหอะ

“มาร์คฮยอง” สายตารู้สึกผิด สายตาไม่ได้ตั้งใจนั่นยิ่งทำเอาเขาขัดใจหนักเข้าไปใหญ่ อาจจะเพราะเบียร์ที่เพิ่งดื่มไป ความอดทนของเขาที่ปกติก็ไม่ค่อยมีอยู่แล้วยิ่งน้อยลงเข้าไปอีก เขาออกแรงกระชากคอเสื้อมักเน่ตัวโตพร้อมกับลากตรงหายเข้าไปในห้องเด็กนั่นทันที

ปึง!!!

-TO BE CONTINUE-

TALK:: ฟิคอิงเรียลผสมแฟนตาสีสายกามค่ะ

ความจริงตั้งใจจะลงเด็กดี แต่เนื้อหาในตอนถัดๆ ไป
เราคิดว่ามันรุนแรงเกินไปที่จะไปนอนอยู่ในเว็บเยาวชนได้
เราเลยเอามาลงในนี้แทนค่ะ ถถถถ

เนื้อหารุนแรง ไม่เหมาะสม อย่างไร ติชมกันได้ค่ะ
Thank for Reading

it's me, Chromosome ZZ

Our date (Jackjae)

Our date

Chromosome ZZ

เสียงเอะอะโครมครามดังขึ้นตั้งแต่ช่วงเช้ามืดภายในหอพักของเหล่ากลุ่มนักร้องหนุ่มประเทศเกาหลีใต้ที่ลงท้ายด้วยตัวเลข เหตุมาจากคู่รักคู่หนึ่งในหอกำลังเตรียมตัวออกไปเดทระทึกกัน

“ฮยอง ผักที่เหลืออยู่ไหนอ่ะ”

เด็กหนุ่มอายุน้อยกว่าใต้เสื้อยืดมีฮูตสีดำสกีลลวดลายสีขาว หันไปถามคนข้างๆ ขณะที่พวกเขาสองคนกำลังก้มหน้าก้มตาม้วนข้าวห่อสายหายสอดใส่ผักนานาชนิด (คิมบับ) กันอย่างขมักเขม่น ข้างตัวเด็กหนุ่มคือกล่องข้าวขนาดเล็กสองกล่องวางอยู่ ซึ่งตอนนี้มีอาหารหลายอย่างวางเตรียมไว้แล้ว ทั้งไก่ ฮอตดอท และคิมบับที่กำลังจะตามลงไปในกล่องแรก ส่วนกล่องที่สองเป็นพวกผลไม้

“หลังกะละมังตรงนั้นอ่ะ” คนอายุมากกว่าตอบพร้อมกับอ้อมหลังคนข้างๆ ที่มือไม่ว่างไปหยิบให้ จานที่มีผักสดที่หั่นเรียบร้อยถูกยื่นส่งมา เด็กหนุ่มยืนมือมารับโดยที่ไม่มอง บรรยากาศดูหวานละมุนตามประสาคู่รักช่วยกันเตรียมข้าวกล่องทั่วไปถ้าไม่ติดที่ว่า

คนพี่มันขี้แกล้ง

“ย่าห์!! ใครให้เอาแตงกวาส่งมาให้ผมเนี้ย” เด็กหนุ่มร้องลั่นพร้อมกับจานผักซึ่งมีแตงกวาลอยหน้าลอยตาอยู่ในจานปลิวลอยขึ้นไปกลางอากาศ ด้วยฝีมือเจ้าตัวที่สะบัดมืออย่างแรงด้วยความตกใจ ทำเอาชิ้นผักกระจายว่อน

“ย่าห์! ชเว ยองแจ ใครสั่งสอนให้โยนอาหารห๊ะ” คนข้างๆ ดุลั่นรีบคว้าจานเปล่าในมืออีกฝ่ายมารับเศษผักที่ตกลงมาจากอากาศ  แทบรับไม่ได้เพราะผักทุกอย่างกระจายไปคนละทิศละทาง ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือก มองซากผักที่ตกลงไปบนพื้นอย่างเสียดาย

“ก็ฮยองนั่นแหละ รู้ว่าผมไม่ชอบแตงกวายังจะแกล้งอีก...” มือขาวยกขึ้นจะตีคนข้างๆ ติดที่ว่าตอนนี้สวมถุงมือพลาสติกสำหรับจับคิมบับไว้ทำให้ลงมืออย่างที่ตั้งใจไม่ได้

หวัง แจ็คสัน ที่แกล้งทำเป็นหงุดหงิดกับเหตุการณ์เมื่อกี้เต็มประดา หันมาสบตาคนข้างๆ ที่จู่ๆ ก็ชะงักไปมือขาวค้างอยู่กลางอากาศ ยิ้มกริ่มยื่นหน้ามาใกล้คนข้างๆ จ้องแววตาวูบไหวนั่น “อะไร จะตีฮยองอีกรึไง”

“ตีสิ แต่ฮยองจะตีคืนนะ”

เห็นตั้งแต่แรกแล้วล่ะว่าในจานที่ส่งไปมีแตงกวาอยู่ แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตกใจสะบัดทุกอย่างบินขึ้นไปบนฟ้าแบบนั้น ถถถ  โชคดีหน่อยที่เขารวดเร็วพอจะช่วยชีวิตผักบางส่วน...กลับมาได้

“...” คนอายุน้อยกว่าเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆ คนข้างๆ ก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ด้วยสายตากรุ่มกริ่ม พร้อมกับคำขู่เต็มที่ แกล้งกันชัดๆ ยองแจเม้มริมฝีปากพยายามระงับอาการเขิลของตัวแน่น รีบหันกลับไปทำอาหารที่ค้างไว้ต่อ ทิ้งไว้แต่เสียงหัวเราะชอบใจของคนข้างๆ ซึ่งพอใจที่แกล้งตัวเองได้

...

หลังจากเคยสัญญากันว่าจะหาเวลาออกไปเที่ยวกันสักครั้ง เพราะไม่ได้ไปไหนด้วยกันมานาน แจ็คสันฮยองก็ได้วันพักของตัวเองสักที อีกฝ่ายจึงรีบมาชวนเขาวางแผนเดท

“คราวนี้ฮยองได้วันพักกี่วันหรอ”

เด็กหนุ่มอายุน้อยกว่าเอ่ยถามอีกฝ่าย ซึ่งนอนแผ่ไปตามความยาวของโซฟาในห้องนั่งเล่นกลางหอพัก ส่วนคนถามสละที่ลงมานั่งบนพื้น เพราะช่วงเวลาว่างที่ไม่ตรงกัน จริงๆ ก็แค่ของแจ็คสันฮยองที่แน่นเอี๊ยดจนหาที่แทรกแทบไม่ได้ พวกเขาจึงตกลงจะใช้เวลาร่วมกันเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างละครช่วงหัวค่ำอยู่ด้วยกันในวันที่ได้กลับหอพัก ก่อนต่างคนจะแยกย้ายไปทำงานของตนเอง

“หนึ่งวัน”

เสียงอีกฝ่ายตอบกลับมาแบบไม่ใส่ใจ แต่ทำเอาคนฟังหันควับ

“วันเดียวอ่านะ แล้วฮยองยังจะออกไปเที่ยวกับผมอีกหรอ มันใช่เรื่องไหม”

คนอายุมากกว่าหันไปสบตาอีกฝ่ายที่หันมามอง แม้ปากจะบ่นก็เถอะแต่แววตาที่มองมาแสดงความห่วงใยอย่างเห็นได้ชัด มือใหญ่เอื้อมไปลูบหัวคนอายุน้อยกว่าอย่างเอ็นดู

“ก็สัญญาไว้แล้ว” แจ็คสันตอบไปแบบนั้นพร้อมกับอีกฝ่ายที่สวนกลับมาทันที

“งั้นไม่ไป ยกเลิกนัดเลย ผมมีธุระวันนั้นพอดี”

“หา!! ทำไมล่ะ เมื่อชั่วโมงที่แล้วยังบอกว่าว่างทั้งวันอยู่เลยนี่” “โอ้ย!! ยองแจอ่า ตีฮยองอีกแล้วนะ”

แจ็คสันแกล้งทำตาโตตกใจพูดเสียงดัง แสดงละครซะเว่อร์เกินจริงจนโดนคนเป็นน้องทุบไปหนึ่งปัก ก็รู้กันอยู่ว่าเด็กตรงหน้าพูดแบบนั้นเพราะอะไร แจ็คสันพลิกตัวนอนตะแคงยกแขนหนุนไว้ข้างหนึ่ง ขณะที่อีกมือหนึ่งลูบหัวเด็กตรงหน้าเบาๆ

“ตีฮยองมากๆ แบบนี้  คราวหน้าฮยองจะตีกลับแล้วนะ” น้ำเสียงทีเล่นทีจริง ที่ยองแจรู้ดีว่าเชื่อไม่ได้ พูดแบบนี้ทีไรอย่างมากก็สวนกลับมาตอนเขาเล่นแรงไปแค่ครั้งสองครั้ง เด็กหนุ่มจึงลงมือทุบอีกฝ่ายอีกครั้งทันทีพร้อมกับหัวเราะเสียงดังกับเสียงร้องเจ็บของคนเป็นพี่

“ยองแจ”

“ผมก็ไม่ได้ห้ามฮยองตีกลับนี่นา อยากตีก็ตีดิ” “!!”  อีกฝ่ายพูดแบบนั้นก่อนที่ตาตี่ๆ จะเบิกกว้างอย่างตกใจเมื่อมือที่ลูบหัวตัวเองอยู่จู่ๆ ก็ตะปบลงที่ท้ายทอยกดหนักหนักอย่างแรงดึงใบหน้าของเขาลงไปจูบกับคนตรงหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว ยองแจถูกคนตรงหน้าจูบแผ่วเบา ก่อนจะถูกผละออกทันทีเมื่อน้ำหนักที่กดบนท้ายทอยคลายลง

ย่าห์!!! นี่เรียกตีที่ไหน

“อนุญาตเองนะ” แจ็คสันว่ามองใบหน้ากลมที่ขึ้นสีแดงจัดไปหมด ตาตี่ๆ นั่นยังเบิกกว้างตาโตตกใจไม่หายที่โดนเขาทำแบบนั้น เฮ้อ.. เพราะแบบนี้ถึงเลิกแกล้งไม่ได้นี่แหละ ว่าแล้วก็เอื้อมไปหยิบเศษกระดาษที่ใส่มาในกระเป๋ากางเกงส่งให้อีกฝ่าย

“อะไรอ่ะ” ยองแจถามอีกฝ่ายที่ส่ายหน้าไม่ตอบ ขณะที่เขาคลี่กระดาษออก ลิสต์สถานที่ท่องเที่ยวง่ายๆ รอบหอพักปรากฏอยู่ในนั้น ไล่รวมไปถึงชื่อหนังใหม่ที่กำลังฉายอยู่ในโรงภาพยนตร์ช่วงนี้ แถมยังมีชื่อร้านอาหารที่เคยเห็นรีวิวบนอินเตอร์เน็ตเขียนอยู่ด้วย

เดทของพวกเขา

“เอาแบบที่นายชอบเลย” อีกฝ่ายพึมพำบอกแบบนั้นก่อนจะหลับตานอนไปจริงๆ ยองแจมองคนข้างๆ ที่หลับไปง่ายๆ ด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงาน ใบหน้าอิดโรยเห็นได้ชัดขึ้นตอนที่อีกฝ่ายไม่มีเครื่องสำอางปกปิด ทั้งๆที่วันพักมีน้อยกว่าคนอื่นอยู่แล้ว ก็ยังจะเอามาทำอะไรแบบนี้อีก

“อืม” ยองแจที่ฟุบหน้าลงข้างๆ เรือนผมสีบอร์นที่โดนกัดจนขาวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยความชอบของเจ้าตัวพึมพำบอกคนตรงหน้าที่พยักหน้ารับรู้ ปล่อยให้เวลาของพวกเขาผ่านไปแบบนั้น

...

“แล้วสรุปว่า เราจะไปเที่ยวกันที่ไหนล่ะ” แจ็คสันหันไปตามคนข้างๆ ขณะที่ตัวเองหอบกล่องข้าวขนาดเล็กสองกล่องออกมาจากครัวมาหยุดยืนหน้าทางออกของหอพักพร้อมกับอีกฝ่ายที่ก้มหน้าดูมือถือเช็คโน่นนี่

“ที่นี่แหละ” ยองแจตอบ ละสายตาจากโทรศัพย์มือถือเงยหน้าขึ้นมองเวลาบนนาฬิกาหน้าหอซึ่งเข็มสั้นกำลังชี้ไปที่เลขเก้าตรงเผง บอกเวลาเก้าโมงเช้าพอดี พร้อมกับประตูห้องของลีดเดอร์ที่เปิดออก เจบีในชุดเตรียมออกไปข้างนอกเต็มยศก้าวออกมาจากห้อง ถัดไปคือห้องของมักเน่ไลน์ที่ยูคยอมกับจินยองพากันออกมา

“อ้าว จะไปไหนกันหรอ” แจ็คสันถามทั้งสามคนที่เดินมาสวมรองเท้าที่หน้าประตูทางออกของหอ ด้วยความแปลกใจ เพราะวันนี้มันก็เป็นหยุดของคนอื่นเหมือนกัน

“ย้ายที่อยู่น่ะ เพราะเดี๋ยวที่นี่ต้องกลายเป็นที่เดทของคู่รักบางคู่” จินยองแกล้งตอบจิกกัดคู่รักที่ว่า ขณะที่แจ็คสันยังไม่เข้าใจ

         

“ถึงวันนี้จะเป็นวันหยุด แต่พรุ่งนี้นายก็มีงานนะแจ็คสัน อย่าทำอะไรจนลืมพักล่ะ” เจบีเตือนขณะที่มองคนอายุไล่เลี่ยกันที่ยังงงกับสถานการณ์ตรงหน้า

         

“ผมให้ยืมห้องใช้ได้นะครับ แต่อย่าลืมเปิดหน้าต่างระบายอากาศ” ยูคยอมก็ช่วยเสริมอีกแรง

เจ้าตัวได้แต่กระพริบตาปริบๆ มองทั้งสามมองขำกับอาการของเขา ขณะที่บอกโบกมือร่ำลากันเมื่อพวกนั้นพากันออกไปจากหอพัก

“ยองแจ นี่มันเรื่องอะไรกัน” คำพูดของจินยองทำให้แจ็คสันหันไปตามคนข้างๆ ที่ยังมองนาฬิกาบนผนังห้องอยู่ พร้อมกับประตูห้องนอนของเขาที่เปิดออกพร้อมกับมาร์คที่เดินออกมา

“โทษที เพิ่งจองตั๋วได้น่ะ” มาร์คที่หันไปบอกยองแจรีบๆ ก่อนจะรีบเดินไปเคาะประตูห้องมักเน่ที่อยู่ถัดไปไม่ไกล “แบมแบม เสร็จรึยัง เราจะสายแล้วนะ”

ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าในห้องดังไม่หยุดสักพักก่อนประตูห้องจะเปิดออก แบมแบมในชุดออกไปข้างนอนเต็มยศไม่ต่างกันโผล่หน้าออกมา พร้อมกระเป๋า “มาร์คฮยอง เอาจริงหรอที่จะไปสวนสนุกอ่ะ เราอาจจะต้องคลุมโหม่งไปเลยนะ”

“อืม” “แต่โหม่งคืออะไร” มาร์คพยักหน้ายืนยันก่อนจะถามถึงคำศัพท์ซึ่งน่าจะเป็นของประเทศอีกฝ่ายด้วยความสงสัย ทำเอาแบมแบมปั้นหน้ายาก

“เอ่อ...โหม่งแบบ ประมาณว่าหน้ากากที่สวมหัวอ่ะ” อีกฝ่ายพยายามอธิบายขณะที่พากันเดินมาใส่รองเท้าหน้าประตูหอพัก ก่อนจะหันมาล่ำลาสมาชิกสองคนในหอที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ได้ขยับตัวมาตั้งแต่ห้านาทีก่อน

“ขอให้เดทกันให้สนุกนะ แจ็คสันฮยอง ยองแจฮยอง พวกเรากลับกันสามทุ่มนะ”

“อืม ขอบคุณนะ” ยองแจพยักหน้ารับ ก่อนมาร์คกับแบมแบมจะพากันออกไป ทิ้งให้ในห้องเหลือแต่แจ็คสัน และยองแจกันสองคน

“...” แจ็คสันมองประตูหอพักที่ปิดสนิทตาปริบๆ ก่อนจะหันไปมองยองแจที่ยืนนิ่งมองเขา คำพูดของสมาชิกในวงทุกคนประกอบกับคำพูดของเด็กคนข้างๆ ค่อยๆ ช่วยไขความสงสัยในสมองของเขาเมื่อกี้ว่า

“นายขอร้องให้คนอื่นออกไปข้างนอกในวันหยุด เพื่อที่จะได้เดทกับฉันสองคนที่หอหรอ”

“อืม”

คุณพระ!! นี่นึกว่าโดนแกล้งอำนะเนี้ย แจ็คสันมองเสี้ยวหน้าของยองแจที่หันหนีไปอีกทางไม่ยอมสบตาแจ็คสันก็ถูกลากเข้าไปในห้องนอนของอีกฝ่าย โดยที่กล่องข้าวโดนวางทิ้งไว้ในห้องนั่งเล่น พวกเรานั่งกันบนที่นอนนิ่งก่อนยองแจจะล้มตัวนอนพร้อมกับตบหมอนข้างตัว

“ยะ...ยะ ยองแจ  หรือว่า...”

แจ็คสันหน้าขึ้นสี มองอีกฝ่ายที่นอนจ้องตัวเองพลางขมวดคิ้ว เป็นครั้งแรกที่กลางวันแสดๆ ยองแจเป็นคนเปิดเรื่องชวนเขาออกกำลังกายในที่ร่ม โอ้วววว ถึงจะสว่างไปหน่อยก็เถอะ ร้อนด้วย แต่ถ้านายไม่แคร์เรื่องพวกนั้น ฮยองก็จะไม่แคร์เช่นกัน แต่.. นี่เขาอาจจะหื่นเกินไป น้องอาจจะไม่ได้ชวนเขาอยู่

“หรือว่าอะไรล่ะฮยอง ลงมาสิ มัวนั่งมืนอยู่นั่นแหละ”

โอ้โห ไฟเขียวดวงใหญ่มาก พูดกันขนาดนี้ฮยองไม่สนใจแล้วนะเด็กยั่ว แจ็คสันพลิกตัวขึ้นไปค่อมเหนืออีกฝ่ายที่เบิกตากว้างทันที ก่อนจะโถมตัวลงไปหายองแจที่ร้องว๊ากสุดเสียง

“อ๊ากกกก ไม่ใช่ฮยอง!! ไม่ได้จะให้ทำแบบนี้ นอนข้างๆ เฉยๆ” มือขาวรีบยกขึ้นดันอกอีกฝ่ายที่ทิ้งน้ำหนักลงมาเต็มแรง โคตรหนัก ขืนตัวพร้อมกับคนด้านบนที่พลิกตัวเล็กน้อยเปลี่ยนลงมานอนข้างๆ คว้ามือคนนอนด้วยไปจับ  

หื่นเกินไปจริงๆ ด้วย

“เอ่อ... คุณชเว ยองแจครับ นี่เรากำลังทำอะไรกันอยู่หรอ” หลังจากนอนจับมือกับยองแจมองเพดานอยู่สักพักแจ็คสันก็ถามขึ้น เรียกคนข้างๆ ที่นอนหลับตานิ่ง (หลับจริงๆ) ค่อยๆปรือตาตื่นเหลือบมองมายังคนอายุมากกว่าที่มองตัวเองอยู่

“ก็เดทไง” ยองแจ

“เดท?”

“ใช่” เด็กหนุ่มอายุน้อยกว่าพยักหน้า ละสายตาจากอีกฝ่ายกลับตามองเพดานสีขาวค่อยๆ ปรือตาลงจะหลับอีกครั้ง “ผมอยากรู้มาตลอดว่าการนอนเดทเนี้ยมันเป็นยังไง”

แจ็คสันมองเด็กข้างตัวที่หลับไปอย่างรวดเร็ว ขณะที่ตัวเขาเองนอนเหม่อมองเพดานห้องสีขาวตรงหน้าค่อยๆ รับรู้ถึงความเงียบงัน ค่อยๆ รับรู้ถึงของสิ่งต่างๆ รอบตัวชัดเจน นอกเหนือจากเสียงผู้คน หรือเสียงของแฟนคลับมากมายที่อยู่ห้อมล้อมพวกเขาเสมอ เงียบจนกระทั่งได้ยินเสียงหัวใจที่เน้นสม่ำเสมอของตัวเอง นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้ใช้เวลานอนนิ่งปล่อยเวลาให้ผ่านไปแบบนี้

เดทแบบนี้มันอาจจะไม่เลวก็ได้

แจ็คสันคิดแบบนั้นก่อนจะหลับตามคนข้างๆ ไปในเวลาอันรวดเร็ว

และการเดทครั้งนี้ของพวกเขาซึ่งถูกออกแบบและตระเตรียมการทั้งหมดโดยเด็กหนุ่มนามว่าชเว ยองแจก็ได้ดำเนินต่อไป หลังจากนอนกันยาวจนมาตื่นอีกทีตอนบ่ายสอง แจ็คสันกับยองแจก็นั่งกินมื้อเที่ยงพลางทะเลาะกันหน้าทีวี ชวนกันเล่นวีดีโอเกม พาโค่อาบน้ำ ทำความสะอาดห้อง ชวนกันนั่งแต่งเพลงเล่น เวลาก็ล่วงเลยไปสองทุ่มกว่าๆ โดยทั้งสองคนที่นอนแผ่กันอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่นต่างฝ่ายต่างเงียบ

“เป็นเดทที่น่าเบื่อเนอะ ว่าไหม” คนอายุน้อยกว่าเอ่ยขึ้นขณะพลิกตัวมาสบตาคนอายุมากกว่าที่นอนอยู่

“ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น อย่างน้อยวันนี้ห้องนอนฮยองกับยองแจก็สะอาด” แจ็คสันหัวเราะขบขันกับมุขของตนเอง เหลือบมองอีกฝ่ายที่จ้องตัวเองไม่หัวเราะตาม “ไม่ชอบหรอ”

“...” ยองแจไม่ตอบ ใจจริงเดทที่เขาอยากได้ไม่ใช่อะไรแบบนี้ แต่เพราะเป็นห่วงอีกฝ่ายที่เพิ่งได้วันพักวันแรกในรอบหลายเดือนที่ผ่านมา ทำให้เขาเลือกจะเดทที่หอพักซึ่ง ไม่เสียค่าใช้จ่ายอะไร ไม่ต้องเดินทางไปไหน ไม่มีใครรบกวน ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ  ไม่ต้องปั้นแต่งกิริยาท่าทางเป็นตัวของตัวเอง

และอีกฝ่ายสามารถพักผ่อนได้เต็มที่

“ขอบคุณนะ ยองแจ”

แจ็คสันเอ่ยขึ้นพร้อมกับยิ้มกว้างให้คนอายุน้อยกว่าที่ค่อยๆ ยิ้มตาม เขารู้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงเลือกทำแบบนี้ อีกฝ่ายออกแบบเดทครั้งนี้ได้ถูกใจเขามาก แต่จะดียิ่งกว่านี้อีกถ้า...

“ยองแจ”

“หืม”

“เดทวันนี้สนุกมาก” “ฮยองยังอยากได้อะไรจากยองแจนิดหน่อย ยองแจทำให้ฮยองได้ไหมครับ”

“...”

สี่ทุ่มกว่า เหล่าสมาชิกในวงที่เหลือซึ่งออกไปพักผ่อนตามที่ต่างๆ รอบโซลก็พากันกลับมายังหอพักของตนเองซึ่งวันนี้เมนโวคอลอย่างยองแจได้ขอใช้เป็นสถานที่สำหรับเดทกับแจ็คสันหนึ่งวัน ความจริงแล้วเวลาที่ตกลงกันไว้คือสามทุ่มแต่พวกเขาก็เลือกจะกลับมาช้ากว่านั้นสักนิด เผื่อว่าสองคนนั้นจะยังเดทกันไม่เรียบร้อย

“อ้าว ไม่อยู่กันหรอ” แบมแบมที่เปิดประตูเข้ามาคนแรกมองหอพักที่ปิดไฟมือสนิทเงียบเชียบ มือบางคลำไปตามผนังห้องก่อนจะเปิดไฟห้องนั่งเล่นที่ไม่มีคนอยู่

“อาจจะออกไปข้างนอกรึเปล่า” ยูคยอมว่า ขณะที่พวกเขาทั้งห้าคนพากันเดินเข้ามาในห้องที่ไม่ได้มีอะไรแปลกไปจากปกติที่พวกเขาอยู่ พวกนั้นเดทกันยังไงนะ

ระหว่างที่สำรวจความเปลี่ยนแปลงซึ่งไม่มีอะไรที่เปลี่ยนไปจนผิดสังเกตอย่างที่คาดการณ์ไว้ตอนแรก มาร์คที่เปิดประตูเข้าไปในห้องตัวเองก็ชะงัก ก่อนจะหันไปหาเจบีที่เพิ่งเดินออกมาจากในห้องครัว

“เจบี วันนี้ฉันไปนอนด้วยนะ”

“ได้สิ แต่ทำไม” เจบีมองมาร์คก่อนจะละสายตาจากอีกฝ่ายเลยเข้าไปในห้องนอนที่เป็นของมาร์คและแจ็คสัน ซึ่งปิดไฟมืดสนิท เสียงเครื่องปรับอากาศดังแผ่วเบาเพราะถูกเปิดทิ้งไว้อยู่ และเขาก็พบสองคนที่ตามหา บนเตียงชั้นล่างซึ่งเป็นของแจ็คสันตอนนี้ปรากฏเจ้าของเตียงที่นอนหลับสนิทในชุดนอน ในอ้อมแขนคือยองแจที่อยู่ในชุดนอนไม่ต่างกันนอนกอดกันกลมอย่างมีความสุขไม่รับรู้สายตากรุ่มกริ่มของสมาชิกในวงที่ต่างยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดถ่ายรูปหัวเราะคิกคัก

...

“ยองแจ”

“หืม”

“เดทวันนี้สนุกมาก” “ฮยองยังอยากได้อะไรจากยองแจนิดหน่อย ยองแจทำให้ฮยองได้ไหมครับ”

ยองแจสบกับสายตาขี้เล่นของอีกฝ่ายที่มองตรงมายังเขาทั้งๆ ที่นอนอยู่แววตาเหมือนพยายามจะบอกอะไรบางอย่างที่ทำเอาเขาหน้าแดงวูบก่อนจะหลบสายตาอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

“ไม่อ่ะ ไม่ได้”

“อ้าว ไหงงั้นล่ะ ยังไม่ทันได้บอกเลยว่าอะไร ปฏิเสธกันซะแล้ว” แจ็คสันโวยวาย ร่างสมส่วน (TT ไรเตอร์ไม่รู้จะแทนยังไง สองคนนี้ตัวพอๆ กันเลย) ดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วจ้องมองไปยังคนอายุน้อยกว่าที่ลุกขึ้นนั่งตาม “นะ ให้ฮยองนะ”

“ฮะ ฮยองก็บอกมาก่อนสิว่าอยากได้อะไรอ่ะ” ยองแจถามเสียงสั่นๆ หน้าแดงไม่ไว้ใจสีหน้าแววตาของอีกฝ่ายที่จ้องมองมาที่เขาตั้งแต่หัวจรดเท้า รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ กับสิ่งที่เจ้าตัวจะขอชอบกล

“ฮยองอยากให้ยองแจไปอาบน้ำ...”

“ห๊ะ”

“เปลี่ยนชุดนอน...”

“...”

“นั่งรอบนเตียงในห้องฮยอง...”

“บ้า!” ยองแจตีแขนอีกฝ่ายอย่างแรงพร้อมกับลุกขึ้นตั้งท่าจะเดินหนี ทำเอาแจ็คสันตกใจรีบคว้ามืออีกฝ่ายกุมไว้แน่นส่งสายตาอ้อน

“เดี๋ยวสิ ไม่ใช่แบบนั้น วันนี้ไม่ใช่” คนเป็นพี่พูดเสียงอ่อนจ้องตาคนเป็นน้องที่เต็มไปด้วยความระคนสงสัยขุ่นมัวไปหมด “นะครับ ทำให้ฮยองหน่อยนะ”

“...” ยองแจเม้มริมฝีปากลังเลอยู่สักพักก่อนจะค่อยๆ พยักหน้า “ก็ได้” จากนั้นก็เดินหายไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนไปนั่งรอบนเตียงของแจ็คสันเงียบเชียบ ระหว่างที่อีกฝ่ายหายไปไหนสักแห่ง

“รอนานไหม” แจ็คสันในชุดนอนเปิดประตูห้องเข้ามาหาอีกฝ่ายที่หันไปตามเสียง เขาเดินมาเปิดแอร์ เอื้อมมือไปปิดไฟ ก่อนจะเดินตรงมายังเตียงที่มีคนรักนั่งอยู่

“เอ่อ...เอ่อคือ...”

ถึงอีกฝ่ายจะบอกว่าไม่ใช่แบบนั้นก็เหอะ แต่สถานการณ์สุ่มเสี่ยงอย่างประหลาดทำให้ยองแจที่จ้องตาอีกฝ่ายที่เดินเข้ามาหาตนเอง พูดตะกุกตะกัก รู้สึกว่าเลือดในตัวเริ่มเคลื่อนที่เร็วขึ้น และชักจะไปกองรวมกันอยู่จุดจุดเดียว เขาอ้ำอึ้งอยู่แบบนั้นจนถูกอีกฝ่ายดันตัวลงนอนกับเตียงก่อนจะเคลื่อนกายมาค่อมอยู่ด้านบน

“ยองแจ” แจ็คสันเรียกเสียงกระเส่าพลางโน้มใบหน้าลงมาใกล้อีกฝ่ายจนปลายจมูกแตะกัน ขณะที่เจ้าของชื่อได้แต่เบิกตากว้าง รับรู้แต่ว่าตัวเองกำลังจะเสียทีถูกคนตรงหน้าโกหกหลอกต้มอีกจนได้ แต่อีกแค่ไม่กี่เซนติเมตรริมฝีปากของพวกเขาจะสัมผัสกัน แจ็คสันก็พลิกตัวหลบไปล้มตัวนอนข้างๆ โดยที่สองแขนโอบถึงเขาเข้ามาในอ้อมแขน “นอนกัน”

“ห๊ะ”

“วันนี้นอนกับฮยองที่นี่นะ นี่แหละเรื่องที่จะขอน่ะ”

“นอน?” “ตั้งแต่สามทุ่มเนี้ยนะ”

“ก็แบบนั่นแหละ ฝันดีนะ ยองแจ”

“...” คนผิดคาดยังได้แต่นอนกระพริบตาปริบๆ ในความมืดขณะที่เหลือบมองคนข้างๆ ที่หลับสนิทไปแล้วโดยใช้เวลาไม่ถึงสามนาที คงจะเหนื่อยสะสมมามากจริงๆ นั่นแหละ เห็นแบบนั้นยองแจก็ถอนหายใจอย่างเสียดาย(?) ก่อนจะพลิกตัวมาหาคนข้างตัวพลางจ้องมองใบหน้ายามหลับอย่างเอ็นดู

“ฝันดีครับ แจ็คสันฮยอง”

END

Thanks for Reading

  

 TALK

จริงๆ เขียนเหมือนเป็นตอนต่อจากเรื่อง Accident ค่ะ
พอใช้ความมโนผสมอิงเรียล
ก็พบว่าแจ็คแจคงไม่มีทางออกไปเดทข้างนอกได้ง่ายๆ แน่
เพราะแจ็คสันงานเยอะขนาด ถถถถถถ
ก็เลยจัดให้เดทกันในหอซะเลย (ไล่คนอื่นออกไปข้างนอกแทน) โถ
พูดคุย ติดชม ชวนหวีดโมเมนต์ได้เหมือนเดิมนะคะ

ขอบคุณค่ะ
ZZ

\