FINAL PART :: BAMBAM’s PART
SHIPPER
ทุกอย่างกำลังแย่ลง
“ฮยอง ผมว่าเราควรจะบอกเรื่องนั้น กับมาร์คฮยอง กับยองแจได้แล้วนะ”
“ตอนนี้แจ็คสันฮยองไม่โอเคเลย”
ผมกรองเสียงใส่โทรศัพท์ตัวเอง
ขณะที่ปลีกตัวมาโทรคุยกับเจบีฮยองช่วงเวลาพัก
แม้ว่าการถ่ายรายการจะเป็นไปราบรื่นไม่มีอะไรผิดพลาดตามกำหนด
แต่สีหน้าแจ็คสันฮยองด้านหลังกล้องนิ่งจนเขาใจคอไม่ดี
บางทีเขาอาจจะกำลังคิดมาก แต่ยังไงก็ไม่ควรปล่อยให้
ยองแจกับแจ็คสันฮยองทะเลาะกันนานๆ หรอก ก็พวกเขาเป็นแฟนกันนี่
/อืม
เอาสิ ฉันก็เพิ่งคุยเรื่องนี้กับจินยองเมื่อวาน/
/จินยองบอกว่าจะอธิบายยองแจกับมาร์คเอง/
คำตอบของเจบีฮยองทำให้ปลายสายโล่งใจขึ้นมาเปราะหนึ่ง
ก่อนจะเหลือบไปทางแจ็คสันฮยองที่กำลังเดินมาทางเขา
“เยี่ยมไปเลยครับ ขอบคุณครับ แค่นี้ก่อนนะฮยอง”
แบมแบมกดตัดสายอย่างรวดเร็ว
ก่อนจะหันไปหาแจ็คสันที่เพิ่งเดินมาถึง อีกฝ่ายยิ้มให้เขาก่อนจะชี้ไปทางกอง
“ผู้กำกับบอกให้นายไปเช็คเทปด้วยกันน่ะ”
“อ้อ ครับ” แบมแบมพยักหน้า
ก่อนจะเดินกลับไปที่กองด้วยกันพร้อมกับแจ็คสัน
ขอให้จินยองฮยองรีบอธิบายให้สองคนนั้นเข้าใจเร็วๆ
ด้วยเถอะ
เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อเจบีกับจินยอง
ต้องการจะสร้างกระแสอะไรใหม่ๆ เกี่ยวกับคู่ชิปขึ้นมาดู และหนึ่งในนั้นก็คือ
คู่แจ็คแบม ที่พวกฮยองๆ เขาสนใจ
ตกลงตามนี้โอเคไหม
ฉันอยากรู้ว่ากระแสตอบรับจะมีผลกับงานขายไหม
เจบีฮยองว่าขณะที่พวกเขานั่งมองโพลในอินเตอร์เน็ต
ซึ่งมีคู่ชิปในวงตัวเองมากมายปรากฏอยู่ อื้อหือ ชิปกันได้เป็นวงกลมเลยแฮะ
แถมทุกคนยังมี ออล XX ด้วย 5555555
แต่แจ็คสันฮยองเป็นแฟนกับยองแจอยู่นะครับ
ผมว่า...
หรือว่านายจะเล่น
มาร์คแบม
เจบีถามอีกฝ่ายที่เงียบไป
ก่อนจะส่ายหน้า มาร์คฮยองคงไม่เล่นอะไรแบบนั้นกับผมหรอกครับ เจบีฮยอง
แจ็คแบมนี่แหละ
น่าสนุกดีไหมใช่หรอ ฉันจะล้มมาร์คแบมด้วยแจ็คแบมเอง 555555
แจ็คสันหัวเราะออกมาเสียงดัง
ประกาศเป้าหมายชัดเจนจน เจบีกับจินยองยังหัวเราะออกมา
ก็พวกเขาแค่อยากจะลองกันสนุกๆ
ไอ้คนให้ความร่วมมือทำหน้าหยั่งกับเป็นภารกิจยิ่งใหญ่ระดับชาติ
เรื่องยองแจน่ะ
ไม่ต้องห่วง เด็กนั่นเข้าใจ เชื่อสิ
แจ็คสันฮยองหันมาบอกผม
ขณะที่หันไปคุยแผนกับเจบีฮยองและจินยองฮยองต่อ ผมมองอีกฝ่ายอย่างชื่นชม
ถึงปกติฮยองเขาจะเอาแต่แกล้งยองแจตลอด แต่หากมองลงไปดีๆ
ล่ะก็นั่นก็เป็นวิธีแสดงความรักของฮยองเขาล่ะนะ
แผนการถูกดำเนินไปได้ด้วยดี
กระแสแจ็คแบมที่ดังเป็นพลุแตก
พร้อมกับยอดการซื้อสินค้าซึ่งมีผลพลอยได้มาจากคู่ชิปดีทะลุเป้า
เป็นที่ถูกอกถูกใจบริษัทอย่างมาก พร้อมกับคำสั่งที่ให้เล่นคู่ชิปกันไปเรื่อยๆ
ซึ่งพวกเราก็โอเคกับมันนะ เล่นให้คนอื่นจิ้นก็สนุกดี ฮ่าฮ่า
“แบมแบมอปป้า”
เสียงหวานๆ
ดังขึ้นข้างหลังผมที่เพิ่งจะออกมาเก็บกระเป๋าหลังจากเช็คเทปเสร็จ
สายน้อยน่ารักในชุดกระโปรงสีอ่อนยืนอยู่ไม่ไกลจากผม แฟนคลับคนเมื่อวานนั่นเอง
“สวัสดีครับ”
ผมเดินเข้าไปทักทายอีกฝ่ายที่ยืนอยู่นอกกองริมถนน
เธอกลัวจะมารบกวนการถ่ายรายการของผม แต่เหมือนจะอยากคุยอะไรด้วย เลยแอบมาทักแบบนี้
“ขอโทษนะคะ ฉันมากวนรึเปล่า” เธอพูดแบบนั้นขณะที่ผมส่ายหน้า
“ไม่ๆ ผมถ่ายเสร็จแล้ว กำลังจะกลับเลย” ผมตอบอีกฝ่ายที่ยิ้มออกมาก่อนจะยื่นถุงกระดาษมาให้
“ฉันให้ค่ะ ปิ่นโตที่ฉันทำเอง” เธอพูดแบบนั้นขณะที่ผมก้มดูปิ่นโตในถุง
“ว๊าว น่าทานมากเลยครับ ขอบคุณนะครับ”
ผมยิ้มหวานให้กับอีกฝ่ายที่หน้าแดง
น่ารักจัง รีบโค้งตัวลาวิ่งหนีออกไปเลย แต่เธอคงจะตื่นเต้นมากๆ
ทำให้ไม่เห็นรถที่กำลังแล่นสวนมากจากถนน วงโค้งนั่น.. เธอกำลังจะถูกรถชน
ผมพุ่งตัวออกไปทันที
“ระวัง!!!”
เอี้ยดดดดดดดดดดดดดดดดด !!!
เสียงเบรกรถดังสนั่นขณะที่แจ็คสันเดินมาหาแบมแบมซึ่งหายไปนาน
หลังจากออกตัวว่าจะมาหยิบกระเป๋าให้เขาก่อนเขาจะได้ยินเสียงโวยวาย
“อปป้า แบมแบมอปป้า!!”
เสียงร้องของหญิงสาว
เขาหันไปทางริมถนนที่มีเสียงอยู่ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นเจ้าน้องชายที่นอนหมอบอยู่กับพื้นถนนโดยมีแฟนคลับ
ร้องไห้ทำอะไรไม่ถูกอยู่ ขณะที่เจ้าหน้าที่กองถ่ายโวยวายเสียงดัง
“แบมแบมถูกรถชน”
“เรียกรถพยาบาลเร็ว”
“ติดต่อผู้จัดการที”
“แบมแบม!!!”
ผมได้สติขึ้นอีกทีบนเตียงสีขาวในห้องพักภายในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
โดยมีมาร์คฮยองนั่งอยู่ข้างเตียง อีกฝ่ายกดเรียกหมอ
พร้อมกับโทรติดต่อผู้จัดการทันที ก่อนจะกลับมานั่งข้างๆเตียง
“เจ็บตรงไหนไหม”
มาร์คฮยองจับมือผมก่อนจะถามเบาๆ
ผมส่ายหน้า ตามตัวไม่มีแผลมากนัก
มีแค่ข้อศอกกับมือขวาที่ใช้เป็นตัวรองกระแทกตอนที่วิ่งไปช่วยแฟนคลับ
ผมแค่หมดสติไปเพราะตกใจเท่านั้น ถถถถ แบมแบม นายนี่มันไม่แมนเลย
แล้วก็แค่นั้น
ทุกอย่างปกคลุมด้วยความเงียบ
แตกต่างตรงที่มาร์กฮยองไม่ได้ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์แบบทุกที เขากำลังมองมาที่ผม
“ทีหลังอย่างทำแบบนั้นอีก”
ฮยองเขาพูดแบบนั้นขณะที่มือที่จับมือผมไว้บีบแน่นขึ้นเหมือนให้ผมสัญญา
“แต่แฟนคลับ..”
“พี่รู้.. อย่างน้อยก็ระวังมากกว่านี้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับนาย
แม่นายจะรู้สึกยังไง ครอบครัวนาย...”
ผมได้แต่หลุบตาลงฟังอีกฝ่ายดุ
ผมเข้าใจดีครับว่าผมไม่ควรทำให้ตัวเองบาดเจ็บ ยิ่งครอบครัวอยู่ไกลกัน
พวกเขาก็ยิ่งเป็นห่วงผมมากขึ้น แต่แฟนคลับก็สำคัญสำหรับผม
ผมไม่สามารถจะไม่สนใจพวกเขาได้หรอก
“รู้ไหมว่าพี่ห่วงนายแค่ไหน ตอนรู้ว่านายโดนรถชน”
หืม
ผมเงยหน้าขึ้นสบตากับมาร์คฮยองที่จ้องตาผมอยู่
อีกฝ่ายมองผมจริงจัง ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำพูดอื่น เขาแค่จ้องตากับผม
มือที่เราจับกันไว้กุมแน่น เมื่อกี้ผม...ไม่ได้หูฝาดใช่ไหม
ครืออออออออ
โทรศัพท์ในมือพี่มาร์คสั่นอย่างแรง
เพื่อบอกเจ้าของของมันว่ามีสายเรียกเขา มาร์คฮยองก้มมองเบอร์ที่โทรเข้ามาก่อนจะปล่อยมือจากผม
ลุกออกไปข้างนอกห้องเพื่อรับโทรศัพท์
“ครับ ครับ แบมแบมฟื้นแล้วครับ
คุณหมอบอกว่าให้นอนพักหนึ่งคืนถ้าไม่มีปัญหาอะไรก็ให้กลับบ้านได้เลย”
มาร์คคุยกับผู้จัดการที่โทรกลับมาเพื่อเช็คอาการของคนเจ็บที่โรงพยาบาล
ข่าวเรื่องแบมแบมถูกรถชนถูกปิดให้กระจายออกไปน้อยที่สุด เพราะกลัวจะไปกระทบกับงาน
เมมเบอร์ในวงจึงถูกห้ามออกมาเฝ้าอีกฝ่าย
“ครับ เข้าใจแล้วครับ ผมจะระวัง”
หลังจากคุยกับผู้จัดการเสร็จเขาก็ได้ยินเสียงเจบีเหมือนจะขอคุยกับเขา
/มาร์ค
มีเรื่องที่นายจะต้องรู้../
...
ภายในหอพักเมมเบอร์ซึ่งถูกสั่งห้ามไม่ให้ไปเฝ้าไข้แบมแบมที่บาดเจ็บ
ต่างก็มานั่งรวมกับกันที่ห้องนั่งเล่นใหญ่ ไม่มีใครพูดอะไร จนกระทั่ง
เจบีเดินมาบอกทุกคนว่า แบมแบมฟื้นแล้ว และโอเคดี
“เฮ้อออออออ โล่งอก” ยูคยอมทิ้งตัวนอนกับพื้นร้องออกมาอย่างดีใจ
เขาเป็นห่วงแทบแย่ ยิ่งตอนแจ็คสันฮยองโทรมาหาเมเนเจอร์ว่าแบมแบมโดนรถชนนะ
เขานี่แทบวิ่งออกไปเลย
แต่ที่หนักกว่าเขา
ก็คงจะเป็น มาร์คฮยองที่ถึงขั้น แย่งโทรศัพท์จากผู้จัดการไปคุยเองเลย
“เป็นความผิดของฉันเองที่ดูแลแบมแบมไม่ดี”
แจ็คสันพูดออกมาครั้งแรก
หลังจากเขาเป็นคนพาแบมแบมไปโรงพยาบาลกับกองถ่ายรายการเอง
และเพิ่งเปลี่ยนตัวกับมาร์คกลับมา
“ไม่เอาน่าแจ็คสัน มันเป็นอุบัติเหตุ” จินยองว่า
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย แต่แจ็คสันส่ายหน้า สีหน้ารู้สึกผิดจนเจบียังถอนหายใจ
“ยังไงซะตอนนี้แบมแบมก็โอเคแล้ว ถ้านายรู้สึกผิดค่อยไปขอโทษน้องเขาก็ได้”
เจบีเสนอ สบตากับจินยอง ก่อนจะเหลือบไปทางยองแจที่นั่งอยู่ข้างๆ
แจ็คสัน อีกฝ่ายพยักหน้าเป็นคำตอบกลับมา
“หืม.. ยองแจฮยอง มีข่าวแปลกๆ ของฮยองขึ้นมาในทวิตล่ะ”
ยูคยอมที่หลังจากสบายใจก็ก้มหน้าเล่นทวิตกะจะอัพเดตรูปอะไรสักหน่อยและเขาก็เหลือบไปเห็นข้อความหนึ่งบอกว่ามาจาก fanacc
-มาร์ค GOT7 ขอยองแจ GOT7 เป็นแฟน ด้วยประโยคที่ว่า “มาเป็น มาร์คแจ กันไหม”-
“...”
ยองแจจ้องหน้าจอมือถือที่ยูคยอมส่งมานิ่งก่อนจะยื่นมือถือคืนให้อีกฝ่ายที่มองเขา
ไม่ต่างจากเจบีฮยอง และจินยองฮยองที่ต้องการคำตอบ แจ็คสันฮยองที่นั่งอยู่ข้างๆ
ก็อ่านพร้อมๆ กับเขาก็เหมือนกัน พนักงานร้านกาแฟคนนั้น ให้ตายสิ
ทำไมไม่เอามาให้หมดนะ สิ่งที่เห็น
“นี่เรื่องจริง?” เจบีทำหน้าไม่อยากเชื่อ
มาร์คเนี่ยนะ ขอยองแจเป็นแฟน แต่คำตอบก็ออกมาแล้ว เมื่อยองแจพยักหน้า
แจ็คสันลุกขึ้นจากโซฟาทันทีพร้อมกับคว้าเสื้อคลุม
แต่ยองแจไวกว่าเขาลุกขึ้นมาขวางแจ็คสันที่แสดงสีหน้าน่ากลัวซึ่งไม่ค่อยมีใครได้เห็นจากคนอารมณ์ดีคนนี้
“ฮยองจะไปไหนครับ” ยองแจถามอีกฝ่ายที่สวมเสื้อหนังของตัวเอง
“ไปโรงพยาบาล ฉันจะไปคุยกับไอ้มาร์ค” แจ็คสันตอบ
ขณะที่จ้องตาคนตรงหน้าที่ไม่เปิดทางให้เขา
“หลีกไปยองแจ”
“ผู้จัดการสั่งเราห้ามไปวุ่นวายที่โรงพยาบาลเด็ดขาด ฮยองลืมแล้วหรอ”
อีกฝ่ายไม่ยอมถอยยองแจยื้อตัวสู้แรงแจ็คสันไว้
ขอบคุณอีกฝ่ายที่ไม่โมโหขนาดดีดเขากระเด็นให้พ้นทางล่ะนะ
“...”
“เราต้องคุยกัน”
เด็กตรงหน้าว่าพร้อมกับคว้าข้อมือคนแข็งแรงกว่าพาเข้าไปในห้องนอนอีกฝ่ายพร้อมกับล็อคประตูทันที
โดยมีสีหน้าโล่งอกของจินยอง เจบี และยูคยอมอยู่เบื้องหลัง
“อธิบายให้ยองแจรู้แล้วใช่ไหม” เจบีหันมาถามจินยองที่พยักหน้ารัวๆ
มองไปยังห้องมาร์คกับแจ็คสันที่ปิดเงียบไปแล้ว
“หวังว่าคงยอมคุยกันดีๆนะ”
“ผมไม่ได้ตั้งใจนะ”
ยูคยอมพูดขึ้นมา
ทำให้พี่ๆ สองคนที่หน้าเครียดหันมามอง อีกฝ่ายมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด
ใครอยากจะไปทำให้แจ็คสันฮยองโกรธ แล้วทะเลาะกับยองแจฮยองขึ้นมาจริงๆล่ะ
“ไม่มีใครโกรธนายหรอก รู้ตอนนี้น่ะดีแล้ว” เจบีว่าก่อนผู้จัดการจะเดินเข้ามาคุยกับเขาเรื่องของวันพรุ่งนี้
ความรักของพวกเรา
เป็นแค่เรื่องโกหกอย่างงั้นหรอ ยองแจ
สองคนในห้องกำลังยืนนิ่ง
แจ็คสันที่ถูกยองแจดันเข้ามาในห้องพร้อมกับปิดประตูล็อคกลอนเอาตัวขว้างทางออกเอาไว้
เขาไม่ได้ขยับตัว ไม่ได้หันไปสบตาอีกฝ่ายที่จ้องมองแผ่นหลังเขาอยู่
“ผมรู้เรื่องชิปเปอร์ที่เจบีฮยองวางแผนแล้ว”
ยองแจพูดขึ้น
แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่หันหลังกลับมามองตนก็ตาม เขามองอีกฝ่ายที่ยื่นนิ่ง
แจ็คสันฮยองโกรธเขามากจริงๆ “จินยองฮยองเป็นคนบอก”
“ผมขอโทษฮยองจริงๆ ที่...”
ยองแจเงียบไป
ริมฝีปากสีอ่อนเม้มเข้าหากันแน่น เขาควรจะพูดออกไปไหมว่า
ความรู้สึกของเขาเคยสั่นคลอนเพราะความอ่อนแอของใจตัวเอง
“ที่อะไร... ที่เกือบจะไปคบกับมาร์คน่ะหรอ”
อีกฝ่ายยอมเปิดปากซะที
แต่.. คำพูดที่ออกมาก็เป็นคำประชดประชันกันเท่านั้น
แจ็คสันหันมาสบตาคนอายุน้อยกว่าที่จ้องตาเขานิ่ง
แววตาที่ยังคงบอกเสมอว่ารู้สึกยังไงกับเขา
ยองแจน่ะซื่อตรง
...แต่เขาน่ะไม่ใช่
“ถ้าคิดจะคบกับมาร์ค นายก็ควรมาบอกเลิกฉันก่อน
คบซ้ำซ้อนเป็นนิสัยที่แย่มากนะ”
“...”
“ถ้าพวกนายจะคบกัน ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ แต่ช่วยทำให้มันถูกต้องหน่อย”
“...”
“ยิ่งออกไปเจอกันลับล่อๆ ข้างนอกจนเป็นข่าวออกมาแบบนี้อีก
คิดว่าฉันแคร์นักหรอ”
“...”
แจ็คสันยังคงประชดประชันต่อไป
ขณะที่คนตรงหน้าไม่ตอบโต้ใดๆ ทั้งสิ้น ยองแจแค่ยืนจ้องอีกฝ่ายที่กำลังโมโหเขา
“พูดอะไรบอกมาบ้างเซ่ !!”
สุดท้ายก็ทนกับความเงียบของเด็กตรงหน้าไม่ไหว
จนต้องตะโกนออกมาจนคนนอกห้องต้องสะดุ้ง แต่คนตรงหน้าก็ยังยืนนิ่ง ไม่ตอบโต้ใดๆ
“ผมกับมาร์คฮยองไม่ได้เป็นอะไรกัน”
ยองแจตอบอีกฝ่ายที่หอบหายใจเพราะตะโกนเสียงดังออกไปเมื่อกี้
เดินเข้าไปหาอีกฝ่ายที่ทำท่าเหมือนจะถอยหลังหนี ก่อนจะสวมกอดคนตรงหน้าแน่นๆ
“ผมรักคือแจ็คสันฮยองครับ ตั้งแต่เมื่อก่อน ตอนนี้ ...และตลอดไป”
ยองแจเงยหน้ายิ้มกว้างให้อีกฝ่ายที่ตีสีหน้าเศร้าๆอยู่ดี
ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นหน้ามุ่ย จากนั้นก็บู่ปากใส่เขาพร้อมกับลงมือจักกะจี้เขา
ฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่า ฮยองงงง อย่างแกล้งดิ โอ้ยยยยยยย
คนตัวเล็กกว่า
ดิ้นอยู่ในอ้อมแขนอย่างหนักเมื่อเขาลงมือแกล้งอีกฝ่ายกลับด้วยการจักกะจี้ ฮึ้ยยย
แพ้รอยยิ้มนั่นทุกทีสิ ก็รู้หรอกว่ายองแจไม่มีทางจะคบสองคบสามในเวลาเดียวกัน
แต่เขาก็กลัวจริงๆนะ กลัวว่าจะมีใครมาแย่งเจ้าเด็กนี้ไปจากตัวเอง
“ฮ่าฮ่าฮ่า ฮยอง พอแล้วววว”
ยองแจดิ้นพล่านในอ้อมแขนอีกฝ่ายก่อนจะตะคุบมือที่แกล้งเข้าไว้ได้
หอบหายใจหนักๆ จากการหัวเราะติดต่อกันเป็นเวลานาน “พอแล้วครับ”
ยองแจที่เงยหน้าขึ้นหวังจะใช้การอ้อนเอาตัวรอดกับอีกฝ่ายอีกสักครั้งนึง
ก็ต้องสบตากับแจ็คสันที่โน้มลงมาจนจมูกชิดกัน เสียงกระซิบเบาๆ ที่บอกให้เขาหลับตา
ก่อนริมฝีปากของอีกฝ่ายจะทาบทับลงกับริมฝีปากของเขา
จูบแรกที่แผ่วเบาถูกมอบให้จากคนที่รัก เป็นครั้งแรก หลังจากคบกันมาปีกว่า
“นายทำให้ฉันหลงรักไปแล้ว เพราะงั้น
ตลอดชีวิตที่เหลือฉันคงปล่อยให้นายเลิกรักฉันไม่ได้”
แจ็คสันกระซิบบอกอีกฝ่ายที่นิ่งไปหลังจากที่โดนเขาจูบ
ก่อนอีกฝ่ายจะโถมตัวกอดเขาแน่น ซ่อนใบหน้าที่ขึ้นสีจัดเอาไว้
แม้ว่ามันจะแดงมาถึงใบหูเล็กๆ นี่แล้วก็ตาม ใบหน้าเล็กๆ นั่นพยักหน้ารัวๆ
ขณะที่แจ็คสันหัวเราะ
“เมื่อกี้ประโยคบอกเล่านะ ทำไมต้องพยักหน้าล่ะ”
เสียงหัวเราะขบขันไม่ได้ช่วยทำให้ยองแจที่เพิ่งจะ...จะ
...หายอายจากเหตุการณ์เมื่อกี้เลย
เขาทำได้แค่ตอบคำถามอีกฝ่ายที่ลูบหัวเขาเสียงอู้อี้
“ผมก็ตอบตกลงว่า ยอมให้ฮยองทำให้ผมรักแบบนี้ไปเรื่อยๆ ...น่ะครับ”
ยิ่งพูดก็ยิ่งอาย
ยองแจที่เอาแต่ซ่อนสีหน้าตัวเองจนทำให้ไม่เห็นสีหน้าคนที่เพิ่งเข้าใจความหมายของการพยักหน้าของเขา
ว่าตอนนี้น่ะ หน้าแจ็คสันแดงขนาดไหน
ให้ตายเหอะ
น่ารักชะมัด
-END
SHIPPER PART (3) FINAL-
-THANK ❤ YOU-
หลังจากเรื่องวุ่นๆ
ผ่านไป ทุกอย่างก็กลับสู่สภาวะปกติ..เกือบจะปกติ
ยองแจที่กำลังเล่นมือถือตามปกติ
แต่สีหน้ากลับดูแย่มาก พอเหลือบมองไปดีแล้ว
ภาพคู่ของแจ็คสันและแบมแบมปรากฏที่หน้าจอของอีกฝ่าย
ตอนแรกเขาคิดว่าเจ้าตัวจะกดเลื่อนผ่านมันไป แต่กลับกลายเป็นว่า
-เซฟ-
เจ้าตัวมองรูปอย่างชั่งใจก่อนจะกดเซฟใส่มือถือตัวเอง
แถมมีกดรีทวิตชงคู่นี้เองอีก ถถถถถ
“มาร์คฮยอง คือ...”
ขณะที่แบมแบมช่วงนี้ดูจะตัวติดกับมาร์คเป็นพิเศษ
หลังจากช่วงเดบิวแรกๆ พวกนี้ห่างกันไป
อีกฝ่ายเดินเข้าหาพี่ใหญ่ของวงที่นั่งเล่นมือถืออยู่ตามปกติ ก่อนจะคุยกันเงียบๆ
“ย่ะโฮววววว มอร์นิ่งทุกคน แจ็คสันของทุกคนกลับมาแล้ววววว”
ส่วนอีกคนที่เปิดประตูหอพักลัลล้าเข้ามา
แจ็คสันที่เพิ่งกลับมาจากกองรูมเมทในตอนเช้าของอีกวัน แม้ใบหน้าจะโทรมจนน่าสงสาร
รอยคล้ำใต้ตาที่คอนซีลเลอร์เกือบจะช่วยไม่ได้
แต่เจ้าตัวก็ยังลัลล้าพุ่งเข้าไปหาแฟนตัวเองที่กำลังจะลุกไปอาบน้ำ
ต่อจากยูคยอมที่ออกมาพอดี
“คุณยองแจ...คิดถึงเขาไหม หืมมม”
ซ่า...
คำหวานโดนหยอดให้กับเด็กหน้าตายที่หน้าขึ้นสีแดงในเสี้ยววินาที
เจ้าตัวเอาผ้าเช็ดตัวในมือตีอีกคนที่หัวเราะชอบใจที่แกล้งอีกฝ่ายได้
“ไม่รู้ จะไปอาบน้ำ ฮยองไปนอนเหอะ” “ดูตากับสิวบนหน้าดิ
มันกำลังบอกว่าต้องการการพักผ่อนรู้ไหมมมม” ยองแจพยายามแงะแขนที่รัดเอวเขาออก
แต่อีกฝ่ายงอแงไม่ยอมปล่อย
“ยองแจอ่า.. ก็เค้าคิดถึงตัวเองนี่นา เลยอยากรู้ว่าตัวเองคิดถึงเค้ารึเปล่า”
คำพูดแทนตัวของพวกคู่รักวัยรุ่นทำเอายองแจขนลุกซู่
แววตาแพรวพราวชอบใจผิดปกติ
ประกอบกับสายตาของเมมเบอร์ในวงที่มองพวกเขาสองคนเป็นตาเดียว นี่แกล้งใช่ป่ะ
นี่ฮยองแกล้งเขาอีกแล้วใช่ป่ะ
“ว่าไง ...สรุปว่าคิดถึงไหม” แจ็คสันยังเซ้าซี้ไม่เลิก
ยองแจกรอกตาบนก่อนจะพยักหน้า
คิดถึง
ถือว่าตอบแล้วนะ
“พยักหน้าเฉยๆ ไม่เอาอ่ะ พูดดิ”
ได้คืบเอาศอก..
ผมเลยให้ศอก
“อุก ยองแจ!!”
ศอกขาวๆ
แทงเข้าที่กล้ามท้องเจ็บจนแจ็คสันต้องปล่อยอีกฝ่ายหลุดมือวิ่งหนีไปอาบน้ำ
เสียงโวยวายของคนถูกทำร้ายดังไล่หลัง พร้อมกับเสียงหัวเราะของเมมเบอร์คนอื่นๆ
ก่อนจะทำหน้าแปลกใจเมื่อถูกเจ้ามักเน่ยักษ์ยูคยอมมองหน้า
“อะไร มีอะไรติดหน้าฉันหรอ” แจ็คสันถามอีกฝ่ายที่ส่ายหน้าก่อนจะเหลือบมองไปทางมาร์ค
“เรื่องที่มาร์คฮยองขอยองแจฮยองเป็นแฟนอ่ะ
สรุปแล้วยองแจฮยองตอบว่ายังไงหรอครับ”
คำถามที่ทำให้หกคนที่เหลือมองหน้ากัน
ก่อนจะไปหยุดที่ใบหน้ามาร์คที่ยิ้มบางก่อนจะหัวเราะออกมา
“หัวเราะอะไรอ่ะมาร์คฮยอง ถึงจะรู้ว่ายองแจปฏิเสธก็เถอะ
แต่แบมก็อยากรู้เหมือนกันนะ ว่าพวกพี่พูดกันว่ายังไง” แบมแบมว่า
ทุกคนพร้อมใจกันพยักหน้า
“...ไม่ได้หรอก พวกนายต้องไปถามยองแจเอาเอง”
มาร์คปฏิเสธ
เจ้าตัวเลือกที่จะก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือของตัวเองต่อ
โดยไม่สนใจเสียงโวยวายกับสีหน้าเสียดายของคนในวงแม้แต่น้อย
จริงๆ
คำตอบของยองแจก็ไม่ได้ตลกหรอก แต่ที่หัวเราะ
เพราะตลกหน้าเผือกของเจ้าพวกนี้ต่างหาก
“งั้นมาคบกับพี่แทนไหม”
ยองแจที่พยายามจะใช้คาเฟอีนและความขมของกาแฟไล่ความสับสนและความว้าวุ่นในใจออกไปจากตัวเอง
ก็ต้องเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินประโยคไม่คาดฝันจากคนตรงหน้า พี่มาร์คกำลังยิ้มให้เขา
แม้รอยยิ้มจะดูทีเล่นทีจริงเป็นปกติ ยามอีกฝ่ายอารมณ์ดี
แต่แววตาที่มองมามันไม่ใช่เลย... พี่มาร์คพูดจริง
“ถ้า แจ็คแจ มันไม่ใช่สำหรับนาย” “เรามาเป็น มาร์คแจ
กันไหม”
มาร์คมองอีกฝ่ายที่ก้มมองแก้วกาแฟตัวเองนิ่ง
หลังจากได้ยินคำถามของเขา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ
รอยยิ้มกว้างจนตาหยีเป็นรูปสระอิ
“มันไม่ใช่เรื่องของ “ใช่”หรือ”ไม่ใช่” หรอกครับ ตราบใดที่ผมยังรักพี่เขา...”
“...คำว่า แจ็คแจ ก็มีความหมายกับผมเสมอ”
TALK
:: จบแล้วกับ SHIPPER ค่ะ
เป็นอย่างไรบ้างคะ
เป็นการแต่งมาราธอน 6 ชั่วโมงแบบไม่นอนอีกแล้ว ถถถถถ
พอเข้ามาอัพเลยเพิ่งรู้ว่าเด็กดีเปลี่ยนระบบใหม่
555 (เขาอาจจะเปลี่ยนนานแล้ว
แต่เราไม่ได้เข้ามานานไง)
หวังว่าจะสนุกสานกัน
มีอะไรสามารถติดชมกันได้
ขอบคุณมากๆเลยที่เข้ามาอ่านกัน
-เลิฟ-
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น