DON the serise 03 - Markbam – No DON (Anymore)

SF [GOT7] MARKBAM – NO DON!! (Anymore)

Chromosome ZZ

NO DON!! (Anymore)

“แบมแบม” “ฉันจะปิดไฟแล้วนะ”

เสียงคนอายุมากกว่าดังขึ้นเรียกเด็กอายุน้อยกว่าที่นั่งขดอยู่บนโซฟาในห้องก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพย์ส่องโน่นส่องนี่ในโซเชียลไม่หยุดตามนิสัย เจ้าตัวเหลือบตาขึ้นมาสบคนบนเตียงแวบนึง

“ปิดไฟเลยก็ได้ครับ ผมเล่นแบบปิดไฟได้”

อีกฝ่ายตอบแบบไม่มองหน้าเขาด้วยซ้ำ ทำเอามาร์คที่นั่งอยู่บนเตียงขมวดคิ้ว ตั้งแต่จบงานแฟนมีตเมื่อตอนเย็น อีกฝ่ายก็เอาแต่หลบหน้าหลบตาเขาตลอด

“เสียสายตา” “เลิกเล่นมือถือแล้วมานอน”

เสียงเข้มเริ่มดุ แต่อีกฝ่ายก็ยังทำเป็นไม่สนใจจนคนอายุมากกว่าถอนหายใจยาวก่อนจะเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายที่ยังก้มหน้าก้มตาไม่สนใจเขา

“ถ้าไฟมือถือผมมันรบกวนสายตาฮยองก็บอกล่ะกัน ผมจะหลบไปเล่นในห้องน้ำ”

ตึก

ร่างบางสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ๆ อีกฝ่ายที่นึกว่าจะไปปิดไฟนอนกลับมาแขนลงที่ข้างตัวเขาทั้งสองข้าง พร้อมกับกักตัวเขาไว้ใต้ร่างตัวเอง ใบหน้าดุๆ มาร์คฮยองจ้องเขม็งมาที่เขา หึ! ไม่ต้องมาทำหน้าดุเลย ตัวเองนั่นแหละที่ผิด

“งอนอะไรของนาย..”

“ปีศาจยูกะด้งอยากจะทำยูกะด้งอีกแล้วรึไง”

         

“ห๊ะ”

พวกเขาพูดออกมาพร้อมกัน แต่คนละประโยค มาร์คกับแบมแบมชะงักด้วยสีหน้าที่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด คนหนึ่งทำหน้างงๆ ขณะที่อีกคนทำหน้าตกใจสุดขีด มาร์คก้มมองร่างบางที่รีบหันหน้าหนีไปอีกทาง ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหน้ากันแน่นดันพลาดเผลอพูดออกไปซะได้ ทำให้มาร์คนิ่งไปสักพักก่อนจะเบิกตากว้าง

หรือว่าแบมแบมหึงเขาที่ทำยูกะด้งกับคนอื่น

“แบมแบม นาย...”

“ไม่ๆ ฮยองกำลังมโน ผมไม่ได้คิดอย่างที่ฮยองกำลังคิดสักนิดเดียว”

เสียงของเด็กใต้ร่างหันมารัวตัดหน้าก่อนที่เขาจะถามจบประโยคด้วยซ้ำ แบมแบมถึงกับหอบเบาๆ เพราะพูดเร็วไปแบบไม่หายใจ ยิ่งเห็นท่าทางไม่เป็นธรรมชาติของอีกฝ่ายก็ยิ่งมั่นใจ ท่าทางที่ทำให้มาร์คยิ้มกว้าง

“นายหึงฉันสินะ”

“ฮยองคิดไปเองครับ” “ผมจะนอนแล้ว”

แบมแบมผลักคนตรงหน้าที่ส่งยิ้มกว้างกรุ่มกริ่มมามองเขาให้พ้นไปจากทาง เดินหนีตรงไปวางโทรศัพท์ที่โต๊ะข้างเตียง ก่อนจะเสียหลักเพราะถูกผลักอย่างแรงจากข้างหลัง “เฮ้ย!”

ตึง!

“beddo don”            (Beddo = เตียงนอน)

เสียงทุ้มกระซิบข้างหูร่างบางที่เบิกตากว้างนอนล้มอยู่บนเตียง สองแขนวางเท้าอยู่ข้างตัวเขาอย่างแรงเกิดเสียงดังจนเผลอสะดุ้งตกใจ ค่อมสองขาไว้ข้างสะโพก ใบหน้าหล่อเหลาโนมลงมาจนรู้สึกถึงลมหายใจทำเอาคนใต้ร่างทำอะไรแทบไม่ถูก

“ฮ..ฮยองจะนอนด้วยใช่ป่ะ งั้น..ผมจะไปปิดไฟ”

ใบหน้าหวานที่แดงจัดเพราะถูกคนตรงหน้าสาดคาริสม่าใส่เต็มๆ พยายามเฉไฉเอาตัวรอด รีบดันแขนที่กั้นทางออกอยู่ก่อนจะกลิ้งลงจากเตียงเดินหนีตรงไปทางประตูห้อง พยายามเหลือบมองไปข้างหลังระแวงว่าจะโดนแกล้งอะไรอีกไหม ก่อนจะกดปิดไฟด้วยมือสั่นๆ จนห้องเหลือแต่แสงสว่างแค่ไฟโคมหัวเตียง แต่พอหันกลับมาจะเดินไปที่เตียงนอนก็ถึงกับต้องร้องว๊าก

“เฮ้ยยย!!”

ตึง!

“kado don"               (Kado = ประตู)

พูดเสียงเข้ม แต่สีหน้ากลับร่าเริงจนน่าหมั่นไส้ของมาร์ค ต้วนหลังจากพุ่งเข้ามาหาร่างบางที่กำลังจะเดินกลับจนเจ้าตัวถึงกับผงะถอยไปชนกับประตูห้อง

          “เลิกเล่นแล้วไปนอนครับ”

คราวนี้แบมแบมเลยลองเปลี่ยนมาใช้เสียงดุๆแทน เขาพยายามดันแขนอีกฝ่ายซึ่งกั้นอยู่ออก ซึ่งเจ้าตัวก็ยอมปล่อยให้เป็นอิสระแต่โดยดี เห็นแบบนั้นเลยลอบถอนหายใจอย่างโล่งออก มาร์คฮยองคงจะเลิกแกล้งเขาแล้วล่ะ แต่พอเดินไปได้แค่ก้าวสองก้าว ร่างของเขาก็ถึงกับเฉไปชนกับกำแพงเพราะแรงโถมจากคนข้างหลัง

ตึง!

“ฮยองง!”

“kabe don”              (Kabe = กำแพง)

มาร์คยังไม่หยุด ร่างบางดันเขาติดกำแพงเย็นขณะที่กั้นไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างของผู้ลงมือ ใบหน้าหวานแดงไปหมดเพราะความเขิลทำให้เขาต้องเผลอยิ้มอย่างเอ็นดู แก้มนุ่มๆนั่นเริ่มพองขึ้นเพราะกำลังจะโกรธฮยองของตัวเองจริงๆ

“เลิกงอนได้แล้ว” “ฮยองรักนายคนเดียวนะ”

แบมแบมที่กำลังจะดุอีกฝ่ายที่ไม่ยอมเลิกเล่นซะทีถึงกับเงิบ หน้าแดงจัดอ้าปากค้างอย่างช่วยไม่ได้กับความฟักทองอเมริกัน (ชอบส่องครับทำไมแท็กนี้ผมจะไม่รู้จัก อิอิ) ก่อนก็รีบเม้มปากกลับทันที เมื่อคนตรงหน้าโน้มหน้าเขามาจุ๊บ

“อือ”

มาร์ครั้งอีกฝ่ายเขามาในอ้อมแขน ก่อนจะจุ๊บกับริมฝีปากสีเชอร์รี่อิ่มนั่นเบาๆ แกล้งย้ำหลายๆครั้งจนเด็กในอ้อมแขนร้องประท้วง อยากจะทำให้มันลึกซึ้งกว่านี้อีกสักหน่อย แต่กลัวจะห้ามใจตัวเองไม่ได้นี่สิ

“งั้นไปนอนกันนะครับ พรุ่งนี้มีงานแต่เช้าด้วย”

เจ้าตัวเล็กขืนตัวออกจากอ้อมแขนชายหนุ่ม คว้ามืออีกฝ่ายก่อนจะพาเดินกลับไปที่เตียงนอน เฮ้อออ ได้นอนสักทีนี่เขิลจนไม่รู้ว่าจะเอาความแมนของตัวเองกลับมาได้ยังไงแล้วเนี้ย แล้วจู่ๆ แข็งขาเจ้ากรรมก็ดันอ่อนแรงไหลร่วงทรุดลงไปกับพื้นห้องอีกครั้ง พร้อมกับร่างสูงที่ควรจะจับมือเดินตามกันมาดีๆ แทงเข่าเข้าที่ข้อพับ ก่อนจะเข้ามาค่อมเขาไว้อีกครั้ง ทั้งๆที่มือพวกเรายังจับกันอยู่

“yuka don!”             (Yuka = พื้น)

“พอได้แล้วววว”

มาร์คหัวเราะลั่นเมื่อเห็นสีหน้าของคนใต้ร่าง เขากับแบมแบมถึงกับพูดออกมาพร้อมกัน ก่อนร่างเล็กดิ้นพล่านไปมาสุดแรงทุบตัวร่างด้านบนแบบไม่กลัวอีกฝ่ายเจ็บ เลิกแกล้งแล้วไปนอนได้แล้ว ฟักทอง!!!

ปึง ปึง ปึง

แล้วทุกอย่างก็ต้องชะงัก 

“เงียบ! มันรบกวนคนข้างห้องโว้ย”

ประตูห้องถูกทุบด้วยอารมณ์ของคนข้างห้องที่ถูกปลุกมาด้วยเสียงการต่อสู้ของแมมเบอร์วงตัวเองสองคนในห้อง ทำให้ทุกอย่างเงียบลง เจบีถอนหายใจอย่างหัวเสียขณะที่เหลือบไปทางอีกห้อง ที่แจ็คสันก็เพิ่งจะกระชากประตูเปิดออกมาเหมือนกันด้วยสภาพผมชี้ไม่เป็นทรงเพราะถูกปลุกเหมือนกัน เขาสองคนผงกหัวให้กันนิดหน่อย ก่อนจะแยกย้ายกลับห้อง

“...”

ภายในห้องมาร์คกับแบมแบม ทุกอย่างเงียบสงบพวกเขาต่างมองหน้ากันก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา และในที่สุดมาร์คก็ยอมพลิกตัวออกจากร่างบางพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นไปทิ้งตัวนอนที่เตียง กวักมือเรียกคนอายุน้อยกว่า

“มานอนได้แล้ว”

สีหน้าพออกพอใจของคนบนเตียงทำให้คนที่นั่งอยู่บนพื้นถึงกับส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ มาร์คฮยองแกล้งเขาจนพอใจแล้วสินะ แบมแบมขานตอบรับก่อนจะยันตัวลุกขึ้นก่อนจะกระโดดขึ้นเตียงตามอีกฝ่ายไป

ด้วยความรู้สึกที่ว่าตัวเองได้รับด้งสำหรับทั้งช่วงชีวิตไปเรียบร้อยแล้ว  
         

END - NO DON (Anymore)

END DON The Serise
-THANK ❤ YOU-

TALK :: FINAL แล้ว สำหรับซีรีย์ DON ค่ะ
เป็นอย่างไรกันบ้างคะกับความฟักทองอเมริกัน II แบมช้ำหมดแล้วพี่มาร์ค ไปทำดีๆบนเตียงสิ
ติชมกันได้เสมอ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกัน