Honey
lemon #น้ำผึ้งมะนาวจินสัน
Chromosome
ZZ
HoneyLemon 01
มันเป็นความรู้สึกเจ็บ
ถึงจะไม่มีบาดแผลหรือแม้กระทั่งหยดเลือด
แต่ความเจ็บปวดนี้ ผมขอมโนว่าน่าจะเจ็บรองๆ กับการที่แม่คนหนึ่งคลอดลูกออกมา
แน่นอนว่าผมก็ยอมรับว่าผมพูดเว่อร์เกินไป แต่ทำไงได้ ในเมื่อผมตอนนี้
กำลังเมา
ปึง
แก้วพลาสติกสีเก่าสีขุ่นบอกอายุการใช้งานของมันเป็นอย่างดีถูกกระแทกลงกับโต๊ะอย่างแรง
ด้วยฝีมือชายหนุ่มนักกีฬาบาสประจำคณะอักษร ผู้เป็นที่รู้จักของคนแทบทั้งมหาลัย
ดีกรีฝีมือที่กำลังถูกทีมของมหาลัยทาบทามตัว เพิ่มเติมความฮอตด้วยอัธยาศัย แถมสกิลภาษาของอีกฝ่ายที่สามารถพูดได้ถึง
ห้าภาษา
"เอาเหล้ามาอีกดิ๊ เอามาอี๊ก!!"
อีกฝ่ายเคาะแก้วรัวๆ
เพื่อเร่งเพื่อนร่วมทีมที่โทรชวนเขามาดื่มเป็นเพื่อนเติมของเหลวสีอำพันให้อย่างใจนึก
"เชี่ยแจ็ค มึงเป็นมากไปป่าวว่ะ"
คนเป็นเพื่อนว่าขณะที่เขย่าขวดสีชาจำนวน 4-5 ขวดที่ตอนนี่หลงเหลือไว้แต่ความว่างเปล่า
โดยที่ส่วนมากก็หมดไปเพราะไอ้ขี้เมาตรงหน้านี่แหละ
"กูเจ็บ กูเฮิร์ต กูเสียจายยยย"
อีกฝ่ายตอบเสียงยานขณะที่ยังเคาะแก้วรัวๆ
เรียกร้องของมึนเมาเพื่อหวังว่ามันจะช่วยรักษาแผลของตนเองได้ "สัด
มึงเติมให้กูสักที"
"กูว่ามึงอ่ะ.." คนเป็นเพื่อนถอนหายใจแรง ปกติ
หวังแจ็คสันคนนี้เป็นนักกีฬาที่มีระเบียบวินัยสูง
และเป็นคนที่เคร่งครัดกับวินัยมาก
แน่นอนว่าในฤดูกาลแข่งขันแบบนี้อีกฝ่ายไม่มีทางที่จะแตะของมึนเมาแบบนี้หรอก
ถ้าเมื่อบ่ายวันนี้มันเพิ่งจะถูกแฟนบอกเลิกมา เห็นสภาพมันก็เลยชวนมาก๊ง
แต่เหมือนจะคิดผิด
และสถานที่ที่พวกเขาเลือกมาก๊งกันวันนี้
ดันเป็นใต้ตึกหอเอกชนซึ่งตัวคนชวนเป็นคนพักอยู่
ใครจะคิดว่าไอ้แจ็คสันพอเมาเต็มพิกัดแบบนี้มันจะโวยวายล่ะ
ปกติแม่งเก็กครึมแดรกน้อย แอ๊บคอแข็งใช่ป่ะ สาดดดด
"เอ้านี่"
"หืม ขอบใจ" แล้วจู่ๆ ก็มีแก้วน้ำที่บรรจุน้ำสีอำพันแก้วหนึ่งโผล่ขึ้นมาตรงหน้าขี้เมาที่กำลังงอแงอยู่
แจ็คสันคว้าแก้วก่อนจะกระดกรวดกลืนลงคอ แล้วตึง... แน่นิ่ง
"เฮ้ยยยยยย!! เชี่ยแจ็ค"
คนเป็นเพื่อนร้องว๊ากก่อนจะไปเขย่าร่างเพื่อนสนิทของตนเองที่นิ่งไปเพราะสิ่งที่กินไปเมื่อกี้
หันไปยังบุคคลที่สามซึ่งเป็นคนยื่นแก้วน้ำนั่นให้เพื่อนเขากิน "เชี่ยจินยอง
มึงเอาอะไรให้เพื่อนกูกินว่ะ"
"อย่าตกใจน่า ของผิดศีล 5 เหมือนกันนั่นแหละ
พอดีผมเพิ่งก๊งมาเหมือนกัน แล้วก็เหลือพอดี" ปาร์ค จินยอง นักศึกษาแพทย์ปีสี่
อยู่ชั้นปีเดียวกับพวกเขา คือเขากับหมอนี่เป็นคนรู้จักกัน
แล้วมาเช่าหอที่เดียวกันชั้นเดียวกันพอดี
อีกฝ่ายเขย่าขวดน้ำที่เคยบรรจุของเหลวสีอำพันซึ่งตอนนี้เหลือแค่ก้นขวดไว้
"มันเอาขึ้นหอไม่ได้ นายก็รู้"
"แล้ว..." เจบีเหลือบมองเพื่อนตัวเองที่หมดสติคาจานแกล้มที่หกกระจาย
หมดสภาพแบบนี้คือเขาต้องเอามันขึ้นไปนอนด้วยใช่ป่ะ ถถถถถ ชีวิต เหล้าก็ก็จ่าย
แกล้มกูก็ซื้อ แล้วก็ต้องเปิดห้องเอามึงขึ้นไปพักผ่อนอีกหรอเนี้ย
ก็จะนึกอะไรขึ้นได้ "เชี่ยเอ้ย ยองแจนอนอยู่ในห้องกูนี่หว่า"
ยองแจที่ว่า
ชเว ยองแจ คือแฟนสาว(?) คณะศิลปกรรม ของอิม แจบอม (เจบี)
ที่มีดีกรีของความขี้หึง และความติสมากถึงมากที่สุด
พอๆกับพลังตบช้างศาลของนางที่ได้ไปประกาศศักดากับสาวคณะอักษรที่แอบมากุ๊กกิ๊กท้ายครัวของนาง
จนต้องหายไปหยอดน้ำข้าวต้มหลายสัปดาห์
เจบีถึงกับกุ่มขมับ
ถึงยองแจรู้ว่าไอ้แจ็คเนี้ยเป็นเพื่อนแบบคู่กรรม อยู่กันมาตั้งแต่อนุบาลตีนเท่าฝาหอย
แต่ค่าพลังความหึงของแฟนเขาไม่สามารถวัดได้ด้วยเครื่องวัดแบบปกติ
หากนางตื่นมาเจอไอ้แจ็ค นาง และเขานอนเรียงกันอยู่เหมือนทัศนศึกษา
ไอ้แจ็คอาจจะต้องจบฤดูกาลบาสของซีซั่นนี้ทั้งซีซั่น
และไปเริ่มต้นชีวิตรักใหม่กับสาวๆที่โรงพยาบาลแทน
ไม่ได้
ยังไงก็ให้มันนอนห้องกรูไม่ได้
ติ๊ด
ติ๊ด ผ่าน
"เฮ้ย จินยอง!! เอ้ย คุณปาร์ค จินยอง เดี๋ยวครับ!!"
เสียงสแกนผ่านประตูเข้าหอดังขึ้นเรียกสติของเจบีให้กลับมายังโลกแห่งความเป็นจริงได้อย่างรวดเร็ว
พร้อมกับเพื่อนร่วมหอ ชั้นเดียวกัน อย่างว่าที่คุณหมอปาร์ค
จินยองกำลังพาตัวเองผ่านประตูทางเข้าไป
"..." เสียงเรียกนั้นทำให้อีกฝ่ายชะงัก ก่อนจะเหลือบมองไปข้างหลังที่มีเจบีกำลังแบกร่างของเพื่อนตัวเองตามมา
...
"อืม"
แสงสว่างเล็กๆในห้องแยงตาจนรู้สึกแสบไปหมด
เชี่ยเจบี ดึกขนาดนี้มึงจะเปิดไฟทำไมอีกว่ะ กรูจะนอน
ว่าแล้วมือก็ขว้าหมอนที่นอนหนุนอยู่ปาไปทางแสงสว่างนั้น กระทบกับหัวคนส่งเสียงดับ
ปุบ! เป็นที่น่าพอใจว่าโดนเป้าหมายแน่นอน
"เชี่ยเจบี มึงปิดไฟ"
"..."
ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ
สร้างความหงุดหงิดให้คนสร่างเมาอย่างยิ่งจนค่อยๆ เคลื่อนแขนไปหาหมอนอีกใบ และ
หวืดดด เหมือนจะถูกรู้ทันเพราะว่าหมอนที่เพิ่งหาได้ถูกยึดออกไปก่อน
"จะนอนก็นอนดีๆ ผมต้องอ่านหนังสือ"
หมอนใบโตสองใบหล่นกระแทกหัวจนมึนไปพักหนึ่ง
แต่เสียงตอบที่หวานจัดต่างออกไปจากไอ้เพื่อนเขาที่เข้มแหบ
ซึ่งมันชอบแอบอ้างข้อนี้ว่า เสียงกูชิค
เรียกสติอันน้อยนิดของเขาให้ลุกพรวดจากเตียงสีเข้มขนาดใหญ่อย่างรวดเร็ว
ก่อนจะพบว่าตัวเองนอนอยู่ใน... ที่ไหนว่ะ
ห้องพักขนาดไม่กว้างมาก
ซึ่งถูกจัดแบ่งเป็นสัดส่วนเป็นห้องนอน ห้องน้ำ ครัวเล็กๆ ด้านหน้า ระเบียง
และบริเวณนั่งเล่นที่เหมือนเจ้าของห้องจะเปลี่ยนเป็นห้องทำงานที่เต็มไปด้วยหนังสือจำนวนมหาศาลสูงท่วมหัว
และเป็นจุดที่มาของแสงที่แยงตาเขาอยู่ เพราะมันมาจากแสงที่โคมไฟซึ่งเจ้าตัวเปิดไว้
"เอ่อ...ใครครับ"
แจ็คสันถึงกับเงิบแดรกวิญญาณสุภาพเข้าสิงเมื่อสบตากับเจ้าของห้องที่อยู่เสื้อยืดกางเกงผ้าสีขาว
ใบหน้าที่บอกได้เลยว่าหมอนี่มันหล่อซ่อนอยู่ใต้แว่นตาสีดำกรอบชัด
อีกฝ่ายมองนิ่งมาทางเขาก่อนจะลุกเดินไปเปิดตู้เย็นทางโซนห้องครัว
ก่อนจะกลับมาพร้อมแผงยาและน้ำเปล่าเย็นจัด
"ยาแก้แฮงค์ ยาแก้ปวด แล้วก็ยาฆ่าเชื้อ กินสิ"
แจ็คสันได้แต่รับยากับน้ำมางง ขณะที่อีกฝ่ายเดินกลับไปทรุดตัวที่โต๊ะทำงาน
พร้อมกับก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือเล่มหนาของตนเองนิ่ง
เขาได้แต่แกะยาออกมาจากแผงฟอยตามด้วยรีบกระดกน้ำหมดลิตร
แต่พอจะลุกเอาขวดไปเก็บในโซนครัว สะโพกก็เจ็บแปร๊บจนต้องชะงัก
"อึก"
เสียงร้องของคนบนเตียงเรียกให้
จินยองที่อ่านหนังสือตวัดสายตามามองทันที ก่อนจะลุกมารับขวดเปล่าจากอีกฝ่าย
พร้อมกับยาเอาไปเก็บที่เดิม มองคนบนเตียงที่นั่งงงเป็นไก่ตาแตกอยู่
"คุณเมาจัดแล้วหลับไป ห้องเจบีฮยองแฟนเขามาอยู่พอดี เจบีฮยองเลยให้คุณมานอนกับผม
ส่วนผมปาร์ค จินยอง อยู่คณะแพทย์ ปีสี่..."
เสียงทุ้มหวานของคนตรงหน้าอธิบายเรียบง่ายและชัดเจน
ขณะที่สายตามองเขาอย่างเป็นห่วง เป็นห่วงทำไม?
"เอาเป็นว่าคุณนอนต่อเถอะ ผมเอาชุดนักศึกษาของคุณไปซักให้แล้ว
แห้งทันคาบแรกตอนแปดโมงแน่นอน ถ้าคุณต้องไปเรียน"
จินยองสรุปก่อนจะลุกขึ้นดันแจ็คสันที่กระพริบตาปริบๆ
ก้มมองตัวเองที่อยู่ในเสื้อยืดสีอ่อนกับกางเกงวอร์มสีน้ำเงิน
ยังรับข้อมูลได้ไม่ครบถ้วนนอนกับเตียงกว้างสีเข้มดีๆ
ก่อนจะลากเก้าอี้ตัวเองไปนั่งอ่านหนังสือต่อ
สรุปคือกรูเมาหนักจนหลับ
แล้วเชี่ยเจบีเลยให้กรูมานอนกับเพื่อนร่วมหอมัน เพราะแม่(ยองแจ)มันมาอยู่ห้อง
"เอ่อ ผมมีเรียนตอนเก้าโมง..." แจ็คสันเอ่ยขึ้น
เรียกให้คนอ่านหนังสือละสายตาจากแท็กบุ๊คเล่มหนากลับมาหาเขาอีกครั้งก่อนจะพยักหน้า
เชี่ยแจ็ค กรูลืม กูยังจะใช้เขาให้ปลุกตอนเช้าอีก
"ผมจะตั้งนาฬิกาปลุกให้" และอีกฝ่ายก็ตอบเขาแบบนั้น
ไม่นานหนังตาของเขาก็รู้สึกหนักเกินกว่าจะยกมันขึ้นได้อีกต่อไป นี่เขาเอายาแก้ปวด
กับยาแก้แฮงค์ให้กินเฉยๆ แน่ป่าววะ ทำไมง่วงแบบนี้
แล้วทำไมกรูต้องกินยาแก้ปวด
.. เอาไว้แก้ปวดหัว?
ยาแก้แฮงค์
ไม่ได้เอาไว้แก้ปวดหัวด้วยหรอ?
ที่ความรู้สึกปวดหนึบที่สะโพกนี่คืออะไร? กรูพลาดพลั้งล้มหน้าหงายตูดคะมำตอนเมาไม่รู้เรื่องรึ?
แล้วที่งงสุดคือ
เชี่ยยาฆ่าเชื้อคืออะไร? คือแบคทีเรียไวรัสตัวไหนมายุ่งกับกรูตอนแดรกเหล้า?
"..." จินยองเหลือบมองคนบนเตียงที่หลับสนิทไปอีกรอบ มองนาฬิกาซึ่งปาไปตีสี่กว่าๆ
ยกมือขึ้นถอดแว่นสายตานวดขมับตัวเองช้าๆ แก้ปวดหัว
ตอนนี้เขายังไม่ได้นอนเลยแม้แต่งีบเดียว
หลังจากไปก๊งแก้เครียดมาเพราะสละเตียงให้แขกด้วยความรู้สึกผิดที่ดันไป...
ช่างมันเหอะ
ก็ไม่ได้ตั้งใจจะข้ามขั้นขนาดนี้
แถมไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อนด้วย
ปับ
คิดไปก็เปล่าประโยชน์ปล่อยผ่านละกัน
ชายหนุ่มปิดหนังสืออย่างแรงก่อนจะกดปิดโคมไฟตั้งโต๊ะขนาดใหญ่
พร้อมกับเดินตรงมาทรุดบนเตียงกว้างของตนเอง
เขี่ยคนนอนกินพื้นที่อยู่ก่อนแล้วให้กลิ้งไปอีกทาง เตียงผมนอนได้ตั้งห้าคน
แบ่งพื้นที่ให้คนอื่นนิดนึง
แน่นอนว่าไม่ลืมที่จะตั้งปลุกตอนแปดโมงเอาไว้สำหรับคนเรียนเก้าโมง
ส่วนเขานั้นพรุ่งนี้เข้าโรงพยาบาลตอนบ่ายขอนอนยาวๆ
ทิ้งนาฬิกาตั้งโต๊ะไว้ที่หัวเตียงฟากคนตื่น พร้อมกับหลับไปอีกคน
...
TO
B CON
"วันนี้กรูไม่ซ้อมบาสนะ"
"ห๊ะ แค่แฮ้งค์นี่มึงสำออย
หรือจะให้กรูด่าว่ามึงอกหักแล้วมึงสำออย"
"ป่าว คือแบบสะโพกกรูไม่โอเค
กรูวิ่งไม่ไหวว่ะ"
"...ห๊ะ เชี่ยแจ็ค มึง..."
Thanks
for Reading
พูดคุยกันได้ในคอมเมนต์
หรือ #น้ำผึ้งมะนาวจินสัน นะคะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น