HoneyLemon 03
"ทั้งชีวิตทำเป็นแค่มองรึไง คุณจินยอง"
เสียงทักจากด้านหลังเรียกให้คนที่กำลังเหม่ออยู่สะดุ้งก่อนจะหันกลับไปตามเสียง
ร่างบอบบางใต้ชุดกาวสีขาวของชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของใบหน้าหวานใส
กับรูปร่างบอบบางเหมือนหญิงสาวจนเป็นที่หมายตาของใครหลายคนไม่ว่าจะในคณะแพทย์
หรือต่างคณะ แบมแบม
"..." เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
คนถูกทักจึงตัดสินใจที่จะเดินเลี่ยงหลบจากอีกฝ่าย ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน
แบมแบมกับเขาถึงได้ไม่ถูกกัน ..อย่างมาก
"เฮ้ ผมชวนคุยอยู่นะ จะไปไหนน่ะ!!" อีกฝ่ายโวยวายเสียงดังตามหลัง
เสียงฝีเท้าที่วิ่งไล่ตามมาก่อนจะกระชากไหล่เขาหันกลับไปอย่างแรง "มีเรื่องจะบอก"
"เรื่องอะไร? ถ้าไม่ใช่เรื่องเรียนก็เอาไว้ที่หลัง
นี่เวลาเรียน" จินยองปัดมืออีกฝ่ายที่จับหัวไหล่ของตนออก
เขาไม่อยากยุ่งกับคนคนนี้มากนัก ถ้าเป็นไปได้
"ผมเลิกกับแจ็คสันแล้ว"
รอยยิ้มหวานปรากฏจากริมฝีปากของคนพูดทันทีเหมือนเห็นสีหน้าของคนฟังที่เบิกกว้าง
ขณะที่มือที่ปัดแขนเขาออกชะงักไปเล็กน้อย
ก่อนเจ้าตัวจะปรับสีหน้ากลับมาเรียบเฉยเช่นเดิม หึ ปาร์ค จินยอง
นายควรจะยอมแสดงความรู้สึกออกมาตรงๆ บ้างนะ
"แล้วมันเกี่ยวกับผมยังไง" แม้เสียงจะเรียบราวกับไม่รู้สึกอะไร
แต่แววตาที่หลุบลงกับสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด
ยิ่งเห็นแบบนั้นแบมแบมที่สังเกตเห็นทุกอย่างก็ยิ่งได้ใจ
แขนเรียวยกขึ้นกอดอกสูงขณะที่มองคนขี้แพ้ตรงหน้าด้วยสายตาถากถาง
"ก็คิดว่าคุณได้ยินแล้วจะดีใจ" "ผมอุตส่าห์คืนให้แล้ว
รีบไปเก็บซะก่อนที่ใครจะคาบไปอีกนะครับ อย่าหาว่าผมไม่เตือน"
จินยองมองคนตรงหน้าที่สะบัดตัวทำท่าจะเดินจากไป
ก็ได้แต่ก้มหน้านิ่ง ใช่เพราะเขาไม่มีความกล้าพอที่จะเข้าไปคุยกับอีกคน
ไม่กล้าบอกความรู้สึกของตัวเองออกไป ไม่มีความกล้าพอ... ที่ไหนว่ะ
"แบมแบม เดี๋ยว.." ขณะที่ตั้งใจว่าจะคุยกับอีกฝ่ายให้รู้เรื่องไปสักที
จินยองก็ต้องชะงักอีกครั้ง โอ้ยยยยยยย
ชะงักบ่อยจริงนี่ไม่ได้ล้างหัวอ่านแผ่นใช่ไหมห๊ะ ถถถถถถ เพราะจู่ๆ
ก็มีร่างสูงในชุดกาวอีกคนพุ่งตรงไปคว้าคอเสื้อแบมแบมจากข้างหลัง ..มาร์คฮยอง!!
"ขอโทษจินยองเดี๋ยวนี้!"
เสียงอีกฝ่ายต่ำจนแทบจับความไม่ได้เพราะกำลังกัดฟันพูดด้วยความโกรธ
ขณะที่แบมแบมถูกเปลี่ยนจากคอเสื้อมาถูกกำข้อมือจนแน่นร้องโวยวายเสียงดัง มาร์คฮยอง
มาทำอะไรที่นี่อ่ะ พี่ควรจะอยู่วอร์ต
"ขอโทษอะไร ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ โอ้ยยย เจ็บ ปล่อยมือผม"
แบมแบมสะบัดมือไปมาอย่างแรงเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุมของคีมเหล็กนามว่า มาร์ค ต้วน
...รุ่นพี่ของพวกเขา
"คุณทำ แค่เห็นหน้าจินยองฉันก็รู้แล้ว ฉันบอกให้ขอโทษจินยอง"
แรงบีบหนักขึ้นจนแบมแบมนิ่วหน้าขณะที่คนไข้และเจ้าหน้าที่เริ่มหันมาสนใจพวกเขาเพราะเสียงดังแล้ว
"มาร์คฮยอง ผมไม่เป็นไรครับ เราแค่...คุยกันนิดหน่อยเท่านั้น"
พยายามจะแก้สถานการณ์ด้วยตรงหน้า
ด้วยคำโกหกเล็กๆน้อยๆ แต่นั่นมาร์คฮยองยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่
"นายน่ะเงียบไปเลย โอ้ย!!"
แพทย์หนุ่มร้องอย่างเจ็บปวดเมื่อถูกรุ่นน้องที่ล็อคแขนไว้กระทืบเท้าอย่างแรง
เจ็บจนเผลอปล่อยข้อมือบางของอีกคนเป็นอิสระ
พร้อมกับร่างบางที่วิ่งเข้าไปในกลุ่มคนไข้อย่างรวดเร็ว
"แบมแบม!" หันไปอีกทีก็หายไปแล้ว
มาร์คถอนหายใจอย่างหัวเสียก่อนจะถูกคนข้างๆ ลากออกมาหลบอยู่นอกตึกที่ห่างไกลจากผู้คนก่อนจะมองเขานิ่ง
โกรธรึไง
"ฮยองไม่ควรมายุ่งเรื่องของผม" จินยองจ้องอีกฝ่ายนิ่ง
นิ่งไปถึงน้ำเสียง ขณะที่มาร์คเห็นแบบนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจอีกรอบ
"..ฉันยุ่งเพราะฉันเป็นพี่นาย"
อีกฝ่ายปัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยขณะที่สะบัดเท้าที่โดนเหยียบเช็คอาการ
"ฉันไม่ปล่อยเด็กนั่นไว้แน่"
"มาร์คฮยอง"
"อะไร"
"นี่เรื่องของผม พี่รู้ใช่ไหม" จินยองมองอีกฝ่ายที่พยักหน้า
แต่สายตาแบบนั้น สายตาที่ต้องคบกันมายาวนานกว่าผิวเผินจะอ่านออก
พี่มาร์คยังไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้... "มาร์ค"
"เฮ้!! มาร์ค แล้วก็ จินยอง ว่าแล้วว่าต้องอยู่ที่นี่"
แล้วเสียงสวรรค์ช่วยชีวิตมาร์คก็ดังขึ้น
ชายหนุ่มในชุดเสื้อกล้ามบาสตัวโคร่งสีเข้มเหงื่อโทรมกายวิ่งเข้ามาหอบเจ้าลูกบาสสีส้มนั่นติดมือมาด้วย
กล้ามสวยอวดสายตาสาวน้อย พยาบาลใหญ่ให้ใจเต้นแรงกับอาหารตายามค่ำแบบนี้
มาร์คหันไปแท็กมือกับอีกฝ่ายที่พุ่งเข้ามา
"มาถึงนี่มีอะไรรึเปล่า"
มาร์คเป็นผ่ายเริ่มทักทายก่อนเพื่อหวังให้ตัวเองหลุดออกห่างจากหัวข้อสนทนาก่อนหน้านี้กับอีกคนที่เหลือบตามองแรงทันทีที่เขาชวนไอ้เจบีคุยก็เหอะ
"อ่า.. แวะมาทักทายน่ะ พอดีมาหาอะไรกินแถวนี้" แม้จะตอบแบบนั้น
แต่แววตาที่มองจินยองซึ่งกำลังโค้งหัวขอตัวกลับเข้าไปในอาคารผู้ป่วยกลับทำให้มาร์คต้องขมวดคิ้ว
"แล้วก็มีเรื่องอยากจะคุยกับจินยองสักหน่อย"
"..." คนถูกอ้างถึงชะงักทันทีเพราะคำพูดของอีกฝ่าย
ก่อนจะหันกลับมาสบตาเจบีที่มองเขานิ่งราวกับรู้กันว่าอีกฝ่ายต้องการจะคุยเรื่องอะไร
"รอก่อนได้ไหมครับ ผมลงเวรตอนสามทุ่ม"
"..." เจบีพยักหน้า ขณะที่มาร์คได้แต่มองทั้งสองคนสลับกัน
"พวกนายมีเรื่องอะไร"
"มาร์ค" จินยองตวัดสายตามองไปยังคนที่ศักดิ์อายุมากกว่าตนเอง
คำพูดห้วนดูไร้สัมมาคารวะ อาจจะดูไม่ดีในสายตาคนอื่น แต่สำหรับมาร์ค
นี่แสดงว่าจินยองกำลังโกรธเขาจริงๆ แล้ว
"นี่ปัญหาของผม"
จินยองเดินจากไป
ส่วนเจบีกำลังถูกสายตาของมาร์คคาดคั้นหาคำตอบแทนอีกคนที่ต้องรอจนกว่าจะลงเวรตอนสามทุ่ม
เห็นแบบนี้ก็ได้แต่ส่ายหน้า ผู้หญิงทั้งมหาลัยหลงมันไปได้ยังไงว่ะ กะอีกแค่
รูปหล่อ พ่อรวย หัวดี เรียนเก่ง ฝีมือรักษาเทพ นิสัยสุภาพบุรุษ
แต่พอเป็นเรื่องจินยองทีไร แม่งทำตัวโคตรงี่เง่า
"กรูไม่บอกมึงหรอก มึงมันงี่เง่า"
...
ตลาดโต้รุ่งไม่ห่างจากรพ.
มหาลัย ทางเดียวกับทางกลับหอของเหล่านักศึกษา เจบีทรุดตัวนั่งเหนื่อยๆ
ที่ร้านกาแฟประจำก่อนจะมีแก้วกาแฟมาวางตรงหน้า
"อ่า.. ขอบใจ"
"ไม่เป็นไรครับ" จินยองทรุดตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับอีกฝ่าย
ก่อนจะจิบกาแฟร้อนของตนเองนิ่ง
พวกเขาดื่มด่ำกับรสชาติที่คุ้นเคยสักพักก่อนจินยองจะสบตาเขา
"คุณมาคุยเรื่องคนคนนั้นใช่ไหมครับ"
"ใช่ หมอนั่น..แจ็คสันนั่นแหละ"
เจบีพยักหน้ากรอกน้ำแข็งในแก้วเปล่าไร้กาแฟแล้วของตนเองขบเคี้ยวเสียงดัง
"เมื่อคืนนายทำอะไรลงไปจินยอง"
"..." จินยองสบสายตาโกรธๆ ของอีกฝ่าย
ซึ่งแม้ว่าคนตรงหน้าจะเป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายตนเอง และคุ้นเคยกับเขามาก่อน
แตอนนี้ก็เป็นเพื่อนรักกับคนคนนั้นเช่นกัน "ถ้าผมบอกว่าผมโดนยั่ว
พี่จะเชื่อผมไหม"
ตึง!!
"มึงชอบเขา แค่เขาหายใจข้างๆ ก็เหมือนยั่วแล้วป่ะสัส!!!"
ดูเหมือนคำตอบจะไม่ถูกใจอีกฝ่ายจนถึงกับทำให้คนตรงหน้าลุกพรวดก่อนจะทุบโต๊ะอะลูมิเนียมอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง
ทำเอาโต๊ะข้างๆ สะดุ้งเป็นแถบๆ พี่ครับ นี่พี่เด็กอักษรนะ ไม่ใช่จิ๊กโก๋หน้าปากซอย
ถถถถถ
"นั่นมันก็ใช่... เฮ้อ ผมจะอธิบายยังไงพี่ถึงจะเชื่อ"
คนเป็นน้องถอนหายใจพรืดขณะที่คนพี่ทรุดตัวนั่งลงอีกครั้งขยี้ผมหงุดหงิด โว้ยยยยย
ไอ้โกรธก็โกรธ แต่ตัวเองก็ผิดที่ให้มันเอาคนที่มันแอบชอบมาสามปีเข้าไปนอนด้วย ถถถถ
กรูพลาดใช่ป่ะ แต่ไอ้แจ็คสันมันยั่วเนี้ยนะ ถ้ากรูจำไม่ผิดมันเป็นคิงไม่ใช่หรอว่ะ
"จริงๆ ผมถ่ายคลิปหลักฐานไว้ด้วย แต่ผมรู้สึกหวงเขามาก
เลยทำใจให้พี่ดูไม่ได้"
คำพูดประหลาดกับแสงสว่างวาบจากจอมือถืออีกฝ่ายทำเอาเจบีเงยหน้า
"ห๊ะ!! มึงว่าไงนะ"
"ล้อเล่นครับ"
จินยองเก็บมือถือหลังจากเช็คการโทรเข้าออกตอนช่วงที่ขึ้นเวรเรียบร้อยแล้ว
ขณะที่คนถูกล้อเล่นขยี้หัวตัวเองหนักเข้าไปอีก
ไม่ใช่เพราะโดนไอ้น้องนี่มันกวนตีนนะ กรูเครียด
"เอาตรงๆ มึงตอบกรูมาตรงๆ มึงกับมันนี่เรียบร้อยกันไปแล้วใช่ไหม"
สุดท้ายก็ต้องทำใจยอมรับความจริง
ถามไอ้เรื่องที่รู้ตั้งแต่เห็นอาการไอ้แจ็คสันเมื่อเช้าออกมา
ไอ้หมอเด็กตรงหน้านี้ก็หน้าแดงนิดหน่อย ก่อนจะก้มหน้านิ่ง
"อืม" แน่นอนว่ามันก็ยอมรับมาตรงๆ
ก่อนจะเล่าเรื่องที่แจ็คสันมาหาหมอให้หมอที่คลินิคนอกเวลาของโรงพยาบาลตอนเย็นด้วย
ถถถถ ทำไมแม่มึงไม่อดทนอีกสักหน่อยว่ะ กรูให้ไปนอนด้วยกันแค่คืนเดียวเนี้ย ไม่สิ
ไม่ถึงสิบชั่วโมงด้วยซ้ำ มึงทนมาสามปี จะทนต่ออีกหน่อยไม่ได้รึไง
"ผมขอโทษจริงๆ ผมตั้งใจว่าจะไปขอโทษเขาด้วย"
จินยองว่าก่อนจะโดนเจบีตบหัวทิ่ม
"มึงหยุดเลย อย่าทำให้เรื่องมันแย่ไปกว่านี้" หนุ่มนักบาสสุดชิคนวดขมับตัวเองช้าๆ
ขณะที่กำลังครุ่นคิดว่าจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง
เสียงโทรศัพท์ก็แผดร้องเพลงร๊อคออกมาจนโต๊ะข้างๆ หันมามองอีกแล้ว
รสนิยมเพลงผมไปหนักหัวคุณรึไง
"จ๋าจ๊ะ ยาหยี" พอมองชื่อคนโทรมา
ก็รีบกดรับสายพร้อมกับกรอดคำหวานหยดเข้าไปหวังจะทำให้อีกด้านอ่อนระทวยได้บ้าง
"ยาหยีพ่อง ไม่เล่นเจบี แจ็คสันไม่สบาย"
และดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่เล่นด้วย ยองแจกรอกเสียงกลับมาอย่างหงุดหงิด
ตามด้วยเสียงงอแงของไอ้เพื่อนร่วมชั้นปีดังรอดมาด้วย
-เจ๊อ่ะ อย่าบอกเจบีดิ แค่มาขอยาพาราเองอ่ะ-
-เจ๊พ่อมึงดิ ยองแจโว้ย- -แล้วมาขอยาพาราฟรีอย่าบ่น ไข้สูง 38 เชี่ย มึงต้องไปรพ.แล้ว-
"ใจเย็นนะ ให้มันนอนที่ห้องเราไปก่อน"
เจบีเหลือบมองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามที่เริ่มขมวดคิ้ว เมื่อเขาส่งสัญญาณให้มันไปจ่ายเงินค่าน้ำ
"แล้วไง จะให้มันช็อคตายคาห้องเรารึไง ไข้แบบนี้ต้องไป รพ."
ยองแจว่าขณะที่เสียงงอแงงของแจ็คสันยังดังไม่เลิก
-แจ็คสัน เข้าไปนอนดิ โว้ยยย ดื้อจริง-
-ผมโอเคเจ๊ เอาพารามา นี่จะกลับหอแล้ว-
-ยองแจโว้ย กรูชื่อ ยองแจ เรียกดีๆ-
"เอาเป็นว่าวานดูแลมันก่อน กำลังจะกลับ เครนะ อืม อืม ไม่ถึงสิบนาที"
เจบีกดตัดสายก่อนจะเดินตรงไปยังมอเตอร์ไซด์ของตนเองพร้อมกับจินยองที่เดินตามมา
"ไอ้แจ็คสันไข้สูง 38 เพราะฝีมือแก"
หมวกกันน็อคสีเข้มถูกโยนให้ นศ. แพทย์ที่รับมันมาสวมอย่างรู้หน้าที่ ก่อนจะขึ้นซ้อนท้ายนักบาสหนุ่มที่เปลี่ยนเป็นแว้นปากซอยตามที่คนรอบโต๊ะน้ำคิดมานานสักที
ก่อนจะสตาร์ดรถ
"ผมดูแลเอง" จินยองตอบเรียบๆ ขณะที่เจบีจิ๊ปากหมั่นไส้
"เอ่อ กรูรู้ มึงเป็นหมอ มึงดูแลได้ ถึงมึงไม่เป็นมึงก็ต้องไปดูแลมัน"
แล้วใครจะรู้ว่าสี่ทุ่มบนถนนรถจะติดขนาดนี้
เจบีมีเวลาน้อยกว่าห้านาทีในการรักษาสัญญากับแฟนสาวที่รออยู่ที่ห้องซึ่งกำลังพยาบาล
(หวังว่า) คนป่วยไข้สูง 38 องศาตามที่เขาฝากฝังไว้
เอาน่าถึงแม้ว่าแฟนเขางานบ้านจะไม่เก่ง ทำอาหารไม่ได้ อย่าพูดถึงเรื่องดูแล ถถถถถ
มันต่างจากให้ไอ้แจ็คนอนกลับไปนอนหอมันตรงไหนว่ะ
โธ่เว้ย
เหี้ยไฟแดงมึงช่วยรีบเปลี่ยนเป็นไฟเขียวสักที
To
B CON
"...ห๊ะ กูกับมึง"
"อืม อย่างที่อธิบายนั่นแหละ"
"แสดงว่ากรูล้มหน้าหงายจนตูดแหก
แต่ถูกมึงแหกตูดจนฉีก"
"จะพูดแบบนั้นก็ได้"
...
"ขอโทษ"
"ไม่บอกกรู
หลังจากมีลูกสองเลยล่ะ"
Thanks
for Reading
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น