Like a Boy (markbam)
“อ่ะ...อ๊า..”
“อ่า...อา”
“อะ....อ๊า...อ่ะอ๊าาาา”
เสียงทุ้มต่ำครางครั้งสุดท้ายอย่างสุขสมหลังจากเสร็จสิ้นกิจของตัวเองเป็นรอบที่สามของวันแล้ว
เสียงหอบหายใจดังไปทั่วภายในห้องนอนที่เปิดแอร์ไว้อย่างเย็นฉ่ำ
แต่มันก็ไม่สามารถดับไฟร้อนของคนที่พึ่งทำกิจกรรมเสร็จไปได้เลย
ร่างสูงมองน้ำสีขาวขุ่นของตัวเองที่ออกมาให้เห็นมากมายเนื่องจากการปล่อยนอก
และมันก็ลามไปเปรอะเปื้อนร่างที่นอนนิ่งอยู่ตรงด้านหน้าเขา
ลิ้นเรียวแลบออกมาเลียรอบริมฝีปากหยักได้รูปสวย
ก่อนที่ร่างสูงจะช้อนร่างตรงหน้าขึ้นมาให้อยู่ในระดับริมฝีปากและก้มหน้าลงไปชิมรสชาติของตัวเองที่อยู่บนร่างอีกฝ่าย
เพื่อเตรียมที่จะปลุกเร้าอารมณ์รักให้โหมกระพืออีกครั้ง
“มาร์ค!! ออกมาช่วยแม่ขนของหน่อยลูก”
เสียงของมารดาเรียกให้ร่างสูงชะงักการกระทำทั้งหมด
สายตามองไปที่ร่างตรงหน้าอย่างอาลัยรัก
ก่อนที่จะเลือกวางร่างอันแสนนุ่มนิ่มกลับไปนอนบนเตียงตามเดิม
มือหนาเกลี่ยปอยผมสีอ่อนที่มีคราบน้ำรักเปื้อนเล็กน้อย
“นอนพักไปก่อนนะแบม เดี๋ยวมาร์คจะกลับมา นะครับคนดี” ร่างสูงก้มลงจูบหน้าผากแคบของร่างที่นอนอยู่
ก่อนจะลุกขึ้นไปทำความสะอาดตัวเองที่ห้องน้ำและใส่เสื้อคลุมเดินออกจากห้องไป
“ครั้งนี้กลับเร็วนะครับแม่ ผมนึกว่าแม่จะไปนานกว่านี้ซะอีก” มาร์คพูดขึ้นขณะช่วยแม่ของเขาขนของเข้าบ้าน
มาร์ค ต้วน หรือต้วนอี้เอิน เจ้าของธุรกิจเสื้อผ้าชายยักษ์ ใหญ่
ชายหนุ่มผู้ที่เป็นเสมือนกับดาวรุ่งดวงใหม่ของวงการธุรกิจ เนื่องจากยังหนุ่มยังแน่นและบริษัทของเจ้าตัวก็เติบโตขึ้นมาได้อย่างรวดเร็วมา
ทั้งทีพึ่งเปิดมาได้แค่ 3 ปีเท่านั้น
“แหมม แม่กลัวสุดหล่อของแม่จะเหงานะสิ ถ้าแม่กลับช้ากว่านี้” คุณแม่ยังสาวที่หน้าเด็กแต่อายุปาเข้าไปจะห้าสิบกว่าแล้วเอ่ยบอกลูกชายตัวดีของเธอ
เธอถึงขนาดยอมทิ้งพ่อของมาร์คให้ดูงานต่อคนเดียวเพื่อกลับมาอยู่กับลูกชาย
เธอเข้าใจถึงแม้ว่าลูกของเธอจะโตแล้ว
มีความคิดเป็นของตัวเองอย่างการจะสร้างความมั่นคงด้วยตัวเอง
จึงไม่รับสืบทอดบริษัทต่อจากพ่อ และเลือกที่จะตั้งบริษัทเป็นของตัวเอง
แต่เธอก็รู้อีกไม่กี่ปีอย่างไรเสีย
พ่อของมาร์คก็ต้องบังคับมาร์คให้รับบริษัทไปได้อยู่ดี
“ผมไม่เข้าหรอกครับแม่ ว่าแต่แม่กินอะไรมารึยังครับ”
“พูดเปลี่ยนเรื่องเชียวนะ แม่ไม่แซวเรื่องลูกชายขี้เหงาหรอกน่า เอ๊ะ!หรือว่าแอบซ่อนใครไว้รึเปล่า” คุณแม่หรี่ตาอย่างจับผิด
ถึงเธอจะรู้ก็เถอะว่าตอนนี้ลูกชายยังไม่มีใคร และยังไม่ได้มองสาวคนไหนด้วย เอ๊ะ! หรือลูกชายเธอจะยังไม่อยากพามาเปิดตัวนะ
“ไม่มีหรอกครับ แม่ก็” มาร์คพูดไปก็หัวเราะไปกับความคิดแม่ของเขา
คิดมาได้ไงว่าเขาจะซ่อนใครไว้ที่ห้อง
“ก็ลูกชายของแม่หล่อจะตาย มันก็ต้องมีคนที่มาจีบลูก
แล้วลูกก็เล็งๆไว้บ้างสิ” คุณแม่ยังไม่ยอมแพ้
อย่างไรเสียเธอก็หวังให้ลูกชายมีใครคนนั้นและพามาเปิดตัวโดยเร็ววัน
“ครับๆ ถ้ามีแล้วผมจะพามาไหว้พ่อกับแม่นะ แล้วสรุปกินข้าวมารึยังครับเนี่ย”
มาร์ควนกลับมาคำถามเดิมที่ถามตั้งแต่ช่วงแรกของการสนทนาจนถึงตอนนี้ที่ขนของเข้าบ้านเรียบร้อยแล้วก็ยังไม่ได้รับคำตอบซะที
“เรียบร้อยแล้วจ้ะ ว่าแต่เราเถอะกินอะไรรึยัง
หรือทำงานจนดึกแล้วไม่ยอมกินอีก”
“เรียบร้อยแล้วครับ ตามจริงผมเข้าห้องเตรียมนอนแล้วด้วยซ้ำนะ”
“อะ แม่ขอโทษนะ มาร์คอยากพักใช่ไหม ทำงานเหนื่อยทั้งวันนี่นา
งั้นไปพักเถอะจ้ะ เดี๋ยวแม่ก็จะเข้าห้องแล้ว” มาร์คพยักหน้ารับก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินไปทางห้องของตัวเอง
ตอนนี้ใจของเขาคิดถึงร่างที่นอนอยู่บนเตียงจะแย่แล้ว
“เดี๋ยวก่อนมาร์ค! แม่ลืมไปเลย นี้ของฝากจ้ะ”
แม่เรียกเขาพร้อมกับยื่นตุ๊กตายัดนุ่มที่ขนาดตัวใหญ่กว่าฝ่ามือเล็กน้อย
ตั้งตัวทำจากผ้าคอตตอนอย่างดีให้สัมผัสนุ่มมือ
ตัวตาเรียวเล็กของตุ๊กตาให้อารมณ์เหมือนคนตาตี่ ทรงผมสีน้ำตาลชี้ฟูเล็กน้อยแต่ก็สามารถจัดทรงได้
“แม่ซื้อมันมาจากเกาหลี แม่ของตั้งชื่อว่ายองแจแล้วกันนะจ้ะ
น่ารักใช่ไหมล่ะ เนื้อผ้าก็ดี ตัวก็นิ่มมาด้วย เส้นผมก็ทำดีนะ นุ่มมากเลย
แม่ซื้อมาให้แทนตัวเก่านะมาร์ค ตัวนั้นก็ทิ้งไปเถอะนะ เก่ามากแล้ว” มาร์ครับตุ๊กตาตัวนั้นมาถือไว้ในมือ
“ขอบคุณครับ” มาร์คพูดและหันกลับกลับเดินเข้าห้องตัวเอง
แต่เขาก็ยังได้ยินเสียงของแม่พึมพำตามมาจากทางด้านหลัง
“ถ้าคนเขารู้ว่านักธุรกิจหนุ่มหล่อติดตุ๊กตานี้จะมีสาวๆที่ไหนมาเอาลูกของแม่เนี่ย
เฮ้ออออ...”
ครับ ไม่มีสาวที่ไหนจะมาสนใจผมหรอก
“มาร์คกลับมาแล้วนะแบมแบม” มาร์คเดินเข้ามาก่อนจะโยนตุ๊กตาที่ได้รับจากแม่ลงกล่องที่อยู่ตรงข้างโต๊ะทำงาน
ถ้าลองสังเกตในกล่องสักนิด จะเห็นตุ๊กตาที่มีขนาดใกล้เคียงกันอีกหลายตัวอยู่ในกล่องนั้น
มันเป็นของที่แม่ของเขาซื้อมาให้เขาแทนตัวเก่าที่เขาได้รับมาจากตั้งแต่สมัยเด็กๆทั้งนั้น
เพราะหลังจากที่แม่เห็นตุ๊กตาของเขา แม่ก็ตัดสินใจจะให้เขาเปลี่ยนตุ๊กตาตัวใหม่
แต่พอซื้อมาให้ใหม่ เขาก็ยังเล่นตัวเดิม แม่จึงคิดว่ามาร์คยังไม่เจอตัวที่ถูกใจจึงซื้อตัวใหม่ๆมาให้เรื่อยๆ
และผมก็ไม่สนใจจะมองสาวที่ไหนด้วย
ตอนนี้ในกล่องนั้นก็มีหลายตัวจากหลายประเทศ มีชื่อแจ็คสัน ยูคยอม จูเนียร์
อะไรก็ไม่รู้เยอะแยะ ถามว่ามาร์คจำได้ไหม ก็ไม่ เพราะมาร์คไม่ได้สนใจตุ๊กตาพวกนั้น
เพราะตอนนี้ที่ผมสนใจมีเพียงอย่างเดียว
ร่างสูงเดินเข้ามาหาร่างนุ่มนิ่มที่นอนอยู่บนเตียง
เดินไปช้อนร่างนั้นขึ้นมาพิจารณาดู
“อา คราบเริ่มแห้งแล้วเหรอเนี่ย สงสัยมาร์คคงต้องพาแบมไปซักซะแล้วล่ะ
ถ้าคราบติดผ้านะแย่เลยนะ เดี๋ยวแม่ของมาร์คก็จะให้มาร์คทิ้งแบมอีก” ร่างสูงพูดจบก็เดินถือร่างนุ่มนิ่มนั้นเข้าห้องน้ำไป
ใช่แล้วล่ะ มาร์คไม่สนใจผู้หญิง เพราะมาร์คชอบเด็กผู้ชาย
มาร์คไม่สนใจใคร เพราะสิ่งที่มาร์คสนใจก็คือแบมแบม
และมาร์คก็ยังไม่มีคนรักอย่างที่บอกแม่ เพราะคนที่มาร์คอยู่ด้วย ไม่ใช่คน
แบมแบม คือตุ๊กตาที่มาร์ครักพียงอย่างเดียว
End.
Or
TBC?
-----------------------------------------------------------
ในที่สุด markbam ก็มา
แม่ยกอย่างแสนที่ชิปมาร์คแบมเป็นหลักรู้สึกดีใจมากมายที่แต่งออกมาสักที
ว่าแต่ทำไมแต่งทั้งทีไม่แต่งละมุนฟ่ะ
งานสายตางี้ งานดุน้องงี้
แสนขอโทษนะพี่มาร์ค
ไว้จะแก้ตัวในเรื่องหน้า (ถ้ามีโอกาส)
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์และคนที่กด fav. นะ มีทักทวิตด้วย ดีใจมากมาย
ไว้เจอกันใหม่ค่ะ
เอนจอยรีดดิ้ง
--แสนดี--
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น