อ๊อบซอ / อิซซอ [intro]

อ๊อบซอ / อิซซอ [กาม]

By ChromosomeZZ

*ตัวละคร ฉากและเนื้อหาภายในฟิคชั่นเกิดจากจินตนาการของไรเตอร์เท่านั้น ไม่ได้อ้างอิงหรือระบุถึงบุคคลและสถานที่ใดทั้งสิ้น*

เพราะอายุ 18 พวกผมจึงยังไม่เคยดื่ม เครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอร์ เพราะไม่สามารถดื่มได้ นั่นคือเรื่องจริง แต่เรื่องที่จริงกว่าคือ ที่บอกไปว่าไม่เคยดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอร์น่ะ คือตอนที่รู้ตัวต่างหาก  ส่วนตอนที่ไม่รู้... (แบมแบม, 2015)

“ฮ่ะ ฮ่ะ นานแค่ไหนแล้วนะที่พวกเราไม่ได้พักกันจริงจังแบบนี้น่ะ”

เสียงหวานของปาร์คจินยอง หรือฉายาที่ทุกคนในวงต่างเรียกเขาว่า ออมม่าจินยอง เอ่ยขึ้นพร้อมกับกระดกกระป๋องสีอ่อนในมือไล่ของเหลวสีอัมพันลงคออึกใหญ่ พลางมองไปยังสมาชิกในวงรอบตัว

“วันนี้จัดเต็มเลยนะครับ” ชเว ยองแจหัวเราะกับท่าทางผ่อนคลายของจินยองที่นั่งอยู่ตรงข้ามตนเอง ขณะที่ในมือก็ถือกระป๋องสีอ่อนไว้ไม่ต่างกัน เนื่องในโอกาสอะไรสักอย่างจู่ๆ จินยองฮยองก็หอบถุงใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยขนมขบเคี้ยวกับเครื่องดื่มมากมายเข้ามาในหอพัก ก่อนจะเรียกทุกคนในวงมารวมตัวกัน

ฉลองเฟิรสวินน่ะ เมเนเจอร์ฮยองออกเงิน

เจบีฮยองพูดแค่นั้นพร้อมกับพวกเราทุกคนที่กระโจนใส่ของฟรีอย่างกับฮายีน่ากระหายเนื้อ สุดท้ายจบด้วยการตั้งวงกินของเมากันอยู่ห้องรับแขกหอพัก ถถถถถ

“มองอะไรแบม อยากกินรึไง” ยองแจเหลือบมองไปยังแบมแบมที่นั่งถัดอยู่จากตัวเองซึ่งแอบเหลือบมองมายังกระเป๋าสีอ่อนในมือเขาหลายครั้งแล้ว อีกฝ่ายสะดุ้งเล็กน้อยเพราะถูกทักก่อนจะเสมองไปทางอื่น

“ป๊าว ก็เพิ่งเคยเห็นยองแจฮยองกินเป็นครั้งแรก” แบมแบมว่าเหลือบมองรอยยิ้มแสยะของคนอายุมากกว่าเยาะตัวเอง เพราะรู้ทันก็ทำเอามุมปากเขากระตุก ก่อนจะกลืนน้ำลายเอื้อกเมื่ออีกฝ่ายแกล้งกระดกกระป๋องดื่มโชว์อีกรอบ

“ก็-ไม่-รู้-สิ-นะ อายุถึงแล้วเลยกินได้น่ะ” ยองแจหัวเราะหึหึในลำคอ ขณะที่แบมแบมบู่ปากแรงใส่ตัวเอง ก่อนจะยกกระป๋องน้ำหวานโซดาของตัวเองขึ้นดื่มอย่างหงุดหงิด แกล้งใครจะสนุกเท่าแกล้งคนอยากกินล่ะครับ

“หึ รอผมก่อนเถอะ อายุถึงเมื่อไหร่จะลองกินมันทุกยี่ห้อเลย” แบมแบมที่ได้แต่งึมงำหงุดหงิดขณะที่กระดกน้ำหวานโซดาของตัวเองรวดเดียวหมดกระป๋อง กระแทกกระป๋องแรงก่อนจะเอื้อมไปเปิดอีกกระป๋องอย่างปวดใจตาก็เหลือบไปมองฮยองแต่ละคนที่สวนเสเฮฮากันสนุก ฮรึก ก็รู้ว่าอยากลองทำไมต้องกินอัดหน้ากันด้วย

ฉลองวงวันนี้ทุกคนอยู่กันครบพร้อมหน้าครับ ทั้งมาร์คฮยองที่ปกติเงียบอยู่แล้ว พอดื่มนี่ยิ่งเงียบกริบจนเหมือนไม่มีตัวตน หรือเจบีฮยองกับจินยองฮยองที่พอกรึ่มกันปุ๊บก็เริ่มสวนเสโวยวายกันมากผิดปกติ ยองแจฮยองที่กลายเป็นพวกช่างแกล้ง และแจ็คสันฮยองที่ยังคงอยู่สายเอนเตอร์เทนเสมอต้นเสมอปลาย

“...” จิบน้ำหวานมองดูฮยองกินกันไปเพลินๆ ภาพตรงหน้าก็เบลอจนต้องกระพริบตาหลายครั้ง แบมแบมสะบัดหัวไล่ความมึน ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาในหอพักที่เข็มสั้นเพิ่งวิ่งถึงเลขสอง ตีสอง ก็ไม่ดึกนะปกติเขานอนดึกกว่านี้

เจ้าตัวเขย่ากระป๋องน้ำหวานของตัวเองที่ยังเหลืออยู่เกือบครึ่ง เสียดายจนต้องกระดกกินให้หมด ตั้งใจจะไปนอน “ฮยองผมง่วงแล้วอ่ะ ไปนอนนะ” ร่างบางที่ยันตัวลุกขึ้นแต่โลกกับเอียงจนหัวเกือบหัวขมำโชคดีที่เอามือยันไว้ทัน

“อ้าวๆ เมาแล้วหรอ แค่โซจูสองสามกระป๋องเองนะ”

เสียงจินยองดังแว่วมาในหัวสมองที่มึนเบลอไปหมด แบมแบมสะบัดหัวไล่ความวิงเวียนหลายที เมื่อกี้ฮยองว่าไงนะ โซจู

“ห๊ะ โซจู ผมกินโซจูตอนไหน ในเมื่อที่กินไปก็มีแค่น้ำผลไม้โซดา...”

แบมแบมเอื้อมไปหยิบกระป๋องเปล่าของตัวเอง พลิกดูฉลาก คุณพระ!! น้ำผลไม้ผสมแอลกอฮอร์ แบมแบมหันควับไปยังจินยองฮยองตัวดีที่ฉีกยิ้มกว้างนัยน์ตาฉ่ำเพราะแอลกฮอร์ที่เพิ่งดื่มเข้าไป

“ฮยอง!!” แบมแบมร้องเง้างอดใส่อีกฝ่ายขณะที่ในหัวบริ้งไปหมด ฝ่ายส่งเสียงจิ๊จ๊ะ

“ก็บ่นเอาบ่นเอาว่าอยากลอง ก็เลยซื้อมาให้ลองไง นี่เบาสุดนะออกใหม่ด้วย” จินยองอธิบายก่อนจะชี้ไปทางเด็กอายุไม่ถึงอีกคนที่นั่งเงียบอยู่ข้างแบมแบมมาตลอด พร้อมกับแบมแบมที่เบิกตากว้าง

ไอ้ยูค!

“หึ ผมคิดแล้วว่าฮยองต้องเล่นแบบนี้ คิดว่าผมไม่รู้รึงายยย” ใบหน้าหล่อของมักเน่ของวงแดงกล่ำ ขณะที่ในมือยังถือกระป๋องน้ำผลไม้โซดาที่ดื่มค้างไว้อยู่ ข้างตัวมีกระป๋องเปล่าหน้าตาเหมือนกันอีกสี่กระป๋อง

“ไอ้ยูค แกไม่รู้แน่ๆ อ่ะ เมาแล้วเนี้ย” แบมแบมพุ่งเข้าไปจะยึดกระป๋องในมือเพื่อนสนิทที่ตวัดสายตาดุปรามมาแต่ห้ามแบมไม่ได้หรอกครับ พูดเลย

“ฉันไม่ได้เมาสักหน่อย” ยูคยอมพลิกตัวหลบเพื่อนสนิทที่พุ่งเข้ามาก่อนจะกระดกโซจูเข้าไปอีกอึกใหญ่ “ของเบาแบบเนี้ย อีกสิบกระป๋องก็หวาย”

“หวายบ้านแกสิ หวายนั่นนักร้องค่ายคามิคาเซ่โว้ย หยุดดิ๊” งูกับมดต่อสู้กันแย่งกระป๋องอย่างดุเดือดพักใหญ่ก่อนงูจะเป็นฝ่ายแย่งกระป๋องมาได้สำเร็จ แต่กลับตกอยู่ใต้อาณัติร่างสูงของมดที่ใหญ่ราวกับหมี ถถถถ อะไรวะเนี้ย

“แกก็อยากลองมาตลอดไม่ใช่หรอว่ะแบม ไหนๆ ก็เผลอกินไปแล้ว กินไปเหอะ อึก” ยูคยอมว่า สายตาหวานฉ่ำมองแบมแบมที่ถึงจะกึ่มๆ แต่ก็เมาอยู่ระดับนึงเหมือนกัน

แก้มที่เมื่อก่อนเคยยุ้ยน่าจับฟัดให้จม ดวงตากลมโตที่จ้องดุเขาคอยดูแลเขาเสมอ หรือริมฝีปากอิ่มน่าชิมนั่น แม้เค้าโครงบางอย่างจะจางลงไปมากแล้ว แต่ความน่ารักของเพื่อนสนิทตรงหน้าไม่ได้ลดลงเลยในสายตาเขา เฮ้อ ชอบแบมแบมชะมัด 

น่ารักชะมัด กินอะไรถึงได้น่ารักได้ทุกวี่ทุกวันแบบนี้น้า

“ยูค” แบมแบมเรียกอีกฝ่ายเบาๆ ขณะที่ใบหน้าอีกฝ่ายค่อยๆ เคลื่อนลงมาใกล้ พยายามจะดิ้นหนีออกจากไอ้หมียักษ์นี่ แต่น้ำหนักอีกฝ่ายที่หนักกว่ามากค่อยๆทาบทับบนตัวเขาจนดิ้นไปไหนไม่ได้ แบมแบมเริ่มร้องโวยวายตกใจลั่น พลักหน้าหนีริมฝีปากมดที่พุ่งเขามาจนมันพลาดจากริมฝีปากเขาเป็นแก้มของเขาแทน

“อืม” ฮรึก! มันครางด้วยอ่ะ ก็รู้อยู่แหละว่าคริสตัลมันแตกละเอียดไปนานมากแล้ว แต่ก็ไม่ได้อยากพิสูจน์ความละเอียดของการแตกด้วยตัวเองแบบนี้นะครับ แบมแบมดิ้นขลุกขลักตาโต พยายามตะโกนเรียกเหล่าฮยองที่เหลือ

“ฮยองๆๆๆๆ ฮยองงง ช่วยด้วย ไอ้ยูคมันเมาไปแล้วววว”

“ย่าห์! ยองแจนายเอาเสื้อตัวเองมามัดมือฉันทำไม เฮ้ย!! หยุด หยุดดิ๊ นี่ห้องรับแขกนะ!!”

เสียงกรีดร้องของแจ็คสันฮยองบอกเขาว่า แจ็คสันฮยองน่าจะกำลังวิกฤตอยู่กับยองแจฮยองแฟนคนน่ารักของตัวเอง เขาเลยคาดหวังไปทางอื่น

“จินยองอ่า ไม่เอาครับอย่ายั่ว พรุ่งนี้เรามีงานตอนบ่ายนะ”

“เจบีอ่า นะครับ น้า”

ก่อนจะตามด้วยเสียงเซนเซอร์สิบแปดบวก ฮรึก อัปป้ากับออมม่าไม่สนใจเขาแล้ว ครวญครางกรีดร้องอยู่ในใจก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงความรู้สึกแฉะร้อนที่ซอกคอตัวเอง นี่ทำเอาสติที่ไม่ค่อยจะครบตอนนี้ตาสว่างเลยครับ ไอ้ยูคมันดูดของโผ้มมม TT Help me please !!! “เจบีฮยองงงงงงง จินยองฮยองงงงง”

แบมแบมทั้งทุบทั้งดิ้นจากหมียักษ์ที่กอดรัดตัวเองไม่หยุด ยูคยอมแกใจเย็นนะเว้ย ไหนแกบอกว่าแกมีสติที่สุดในวงไงว่ะ ใครก็ได้เอาสติให้มันกินที๊ เราเป็นเพื่อนกันนะเย เราเป็นเพื่อนสนิทกัน ถึงจะเคยอาบน้ำแก้ผ้าเห็นกันร่อนจ้อนมาหลายครั้งหลายคราแต่เราก็ไม่พร้อมจะให้นายล่อนเราจนจ้อนเผยกายถวายใจให้นายเป็นเดอะเฟิร์สนะเว้ย

“แบมแบม”

เสียงทุ้มแหบกระเส่าอย่างที่ไม่เคยได้ยินจากยูคยอมมาก่อนทำเอาแบมแบมขนลุกซู่ มือบางพยายามกระเกียกตะกายหาตัวช่วยอะไรสักอย่างออกจากวิกฤตแตะโดนขาของใครสักคน

หืม ขาใครว่ะ

จุ๊บ

เฮ้ยยยยย!!!

ตกใจกับขาคน เลยเผลอลดการ์ดลงจนไอ้ยูคมันประกอบปากได้สำเร็จ ตกใจกว่าคือมันแม่งโคตรช่ำโคตรเร็วไม่ถึงนาทีก็เปิดปากผมสอดลิ้นเข้าไปแกล้งจนระทดระทวยหมดแล้วเนี้ย ฮืออออ ยูคยอมใจเย็นนะ เราแบมแบมเพื่อนซี่สุดเยิฟของนายไง ไม่ใช่...

โป๊ก!

“พอได้แล้ว” เสียงเย็นเหี้ยมเกรียมดังขึ้นพร้อมกับสันมือของหน้าตาประจำวง มาร์คฮยอง สับเข้าที่หัวของไอ้หมีเต็มแรง ไล่ความกามให้กระเจิดกระเจงจากจิตของมักเน่ไลน์จนหมดสิ้น ยูคยอมชะงักค้างได้สติทันที ก้มหน้าสบตากับแบมแบมที่ปรือตามองตนเองหวานฉ่ำ ทั้งๆ ที่ปากยังจุ๊ฟกันอยู่ เห็นแค่นั้นก็ตกใจผละออกจากเพื่อนตัวเองหงายหลัง

“แฮ่ก แฮ่ก เหี้ย” แบมแบมที่หอบโกยกายอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ ซึ่งเพิ่งรอดพ้นจากการถูกมดจับกินถึงกับสบถออกมา ขณะที่เสียงยูคยอมกรีดร้องขอโทษดังแว่วอยู่ในสติ

“แบมแบม! เราขอโทษ คือเราไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้น คือเรา ขอโทษนะ ขอโทษนะแบมมมมม”

ยูคยอมหมอบกราบกรานขอโทษเพื่อนสนิทที่นอนแหมบหมดสภาพ (จากการใช้แรงกายแรงใจทั้งหมดต่อสู้กับหมียักษ์) แต่ผงกหัวอยู่ไม่กี่ทีคอเสื้อด้านหลังก็โดนมือหนาจิกให้ลุกขึ้น “อ๊ะ”

“...” มาร์คจ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาวาวโรจน์ มองใบหน้าซื่อไร้เดียงสาของเด็กอายุน้อยกว่าที่น้ำตาคลอเบ้าน่าสงสารอย่างโกรธเคือง ไม่คิดว่าเด็กนี่จะลงมือกับแบมแบมจริงๆ ถึงเจ้าตัวจะบ่นตลอดว่าชอบแบมก็เหอะ

“มาร์คฮยอง” สายตารู้สึกผิด สายตาไม่ได้ตั้งใจนั่นยิ่งทำเอาเขาขัดใจหนักเข้าไปใหญ่ อาจจะเพราะเบียร์ที่เพิ่งดื่มไป ความอดทนของเขาที่ปกติก็ไม่ค่อยมีอยู่แล้วยิ่งน้อยลงเข้าไปอีก เขาออกแรงกระชากคอเสื้อมักเน่ตัวโตพร้อมกับลากตรงหายเข้าไปในห้องเด็กนั่นทันที

ปึง!!!

-TO BE CONTINUE-

TALK:: ฟิคอิงเรียลผสมแฟนตาสีสายกามค่ะ

ความจริงตั้งใจจะลงเด็กดี แต่เนื้อหาในตอนถัดๆ ไป
เราคิดว่ามันรุนแรงเกินไปที่จะไปนอนอยู่ในเว็บเยาวชนได้
เราเลยเอามาลงในนี้แทนค่ะ ถถถถ

เนื้อหารุนแรง ไม่เหมาะสม อย่างไร ติชมกันได้ค่ะ
Thank for Reading

it's me, Chromosome ZZ