HoneyLemon 06
เรื่องวุ่นวายทุกอย่างเหมือนจะผ่านพ้นไปแล้ว
ผมย้ายออกจากหอพักเดิมที่เคยอยู่มาตลอดสามปี ซึ่งเป็นห้องที่แชร์กับแฟนเก่า
มาอยู่หอเดียวกับเชี่ยเจบีซึ่งบังเอิญมีห้องว่างอยู่ห้องหนึ่งที่ชั้นถัดลงไปจากห้องมันสองชั้นพอดี
สภาพจิตใจผมไม่ได้ดีขึ้นไปกว่าช่วงก่อนหน้าหรอก
แต่ที่ผมไปไหนมาไหนตามปกติได้เหมือนคนอื่น
ไม่มีอาการซึมเศร้าหดหู่แบบคนอกหักทั่วไป
ก็เพราะว่าในหัวมันไม่เคยว่างให้ผมกลับไปคิดถึงเรื่องพวกนั้นเลยนี่สิ
สาเหตุก็เพราะ
“แจ็คสัน”
เสียงชายหนุ่มในชุดนักศึกษาสะอาดเรียบร้อยดังขึ้นจากต้นเสาทางออกของคณะอักษร
เรียกรุ่นน้องคนหนึ่งที่กำลังเดินออกมาพร้อมกับกลุ่มเพื่อนคณะเดียวกัน
หลังเลิกเรียน
พวกรุ่นน้องทั้งกลุ่มซึ่งมีคนถูกเรียกรวมอยู่ด้วยหยุดตรงหน้าอีกฝ่ายที่มองตรงมายังพวกเขาเรียบเฉย
ขณะที่คนถูกเรียกอย่างหวังแจ็คสันพอเห็นว่าคนเรียกเป็นใครก็จิ๊ปากไม่ค่อยพอใจหันไปเผชิญหน้ากับเจ้าตัวที่ยิ้มให้ตนเองอยู่
“บอกแล้วไงว่าผมหายแล้ว ไม่ต้องมารอแล้วน่ะ”
แจ็คสันพูดเสียงขุ่น
รอบตัวเริ่มเกิดเสียงแซวของเชี่ยเพื่อนรักแก๊งเดียวกันอย่างห้ามไม่ได้
ลุกลามไปยังกลุ่มสาวอักษรรอบนอกที่มองมาอย่างสนใจเพราะหน้าตาคนมารอก็ใช้ว่าจะไม่หล่อ(มาก)ซะเมื่อไหร่ล่ะ
แกร นั่นจินยองอ๊ปป้า คณะแพทย์นี่นา กรี้ดดดดด
มาอีกแล้วอ่ะ
ช่วงนี้เขามาที่นี่ทุกวันเลยนะ
เป็นแฟนกับเด็กอักษรคนไหนหรือเปล่า
เห .. แต่ฉันได้ยินมาว่าเขาไม่มีแฟนนะแกรร
หรือว่ามาจีบอยู่
อร้าย อิจฉาคนนั้นจริงๆ เลยอ่ะ ใครกันนะ
“...”
เสียงซุบซิบที่ดังอย่างกับตั้งใจให้เจ้าตัวได้ยิน
ทำเอาคนได้ยินด้วยอย่างแจ็คสันถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยอ่อน
“เชี่ยแจ็ค เมื่อไหร่จะรับรักฮยองเขาว่า เขาตามแกมาจะสองเดือนแล้วนะโว้ย”
เสียงเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ
ว่าจนแจ็คสันต้องหันไปแยกเขี้ยวใส่มันที่หัวเราะชอบใจ ก่อนจะเอ่ยปากไล่
“ตามเติมอะไรล่ะ เขาแค่ทำกรูไม่สบายแล้วมาชดใช้ความผิดเท่านั้นแหละ”
แจ็คสันโบกมือไล่พวกเพื่อนที่จ้องมองเขาด้วยสีหน้ายิ้มน้อยยิ้มใหม่ให้รู้สึกร้อนๆ
หนาวๆ เล่น “ไปเลยนะ
ฝากบอกเชี่ยเจบีด้วยว่าวันนี้กรูไม่ไปชมรม”
“โห่วววววววว พอฮยองเขามามึงก็โดดซ้อมทุกทีอ่ะ”
“สัส กรูไม่ได้โดดซ้อมเพราะเขาสักหน่อย กรูมีรายงานโว้ย!!”
เสียงหวานเหวไล่เพื่อนที่หัวเราะเสียงดังเดินจากไป
ก่อนจะหันหน้ามาเผชิญกับไอ้หล่อปริศนา ที่ตอนนี้มียศเป็นทั้งรุ่นพี่มหาลัย
เป็นคนรู้จักเชี่ยเจบี เป็นหมอที่เลยดูแลอาการป่วยนั่นของเขา จริงๆ
ก็ไม่ได้อยากให้มันมาดูแลหรอก แต่มันยืนกรานลูกเดียวว่าจะรักษาเขาให้หาย ไม่งั้นจะขังเขาไว้ในห้องมันจนกว่าจะหาย
ฮือออ น่ากลัวสัส แบบนี้ไงถึงได้ยอมให้มันหายา พาไปหาหมอมาตลอดสองเดือนที่แล้วอ่ะ
แต่ตอนนี้กรูหายแล้วนะ วิ่งหนีเจ๊ได้ว่องไวเหมือนแต่ก่อนแล้ว
ไม่มีอาการแทรกซ้อนแต่อย่างใด แต่มันก็ไม่ยอมเลิกมาหาสักที
“มีรายงานหรอครับ จะไปยืนหนังสือก่อนไหม.. แล้วค่อยไปกินข้าวกัน” อีกฝ่ายก้มมองนาฬิกาข้อมือตัวเองขณะที่เอื้อมไปหยิบกระเป๋าเป้ของเขาจะถือให้
ซึ่งเขาก็กระชากกลับมาถือเองทุกที เพราะเกรงใจคนตรงหน้า ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย
“ผมว่าผมบอกฮยองแล้วนะว่าผมหายดีแล้ว เมื่อไหร่ฮยองจะเลิกมารอผมหน้าคณะสักที”
แจ็คสันถามอีกฝ่ายขณะที่เขาและจินยองฮยองเดินลัดเลาะไปตามทางเท้าของมหาลัยเพื่อจะไปยังมอเตอร์ไซด์ของผมที่จอดอยู่หลังตึกเรียน
“ถึงบาดแผลบนร่างกายจะหายไปแล้ว แต่บาดแผลในหัวใจยังไม่หายไปนี่ครับ”
โอ้ย เลี่ยนสัส
คิดว่าอาการอกหักที่เยียวยากันได้ด้วยผู้ชายหล่อหน้าตาดีมากๆ คนหนึ่งหรอว่ะ อา...
จริงก็ไม่ใช่แค่หล่อหน้าตาดีอย่างเดียว
วันที่เอาเสื้อผ้าไปคืนปาร์ค
จินยองที่ห้องมันในวันนั้น ผมถูกมันสารภาพรัก
ซึ่งนั่นทำเอาผมสติแตกธาตุในตัวกระจัดกระจายซะคลำทางกลับหอพักตัวเองแทบไม่ถูก
โชคดีที่ลูกถีบของเชี่ยเจบีช่วยเติมเต็มความกล้าและสติอันน้อยนิดของผมถามมันถึงขอสงสัยในใจก่อนที่จะแยกกับมันมา
...
“เอ่อ...มึงบอกว่ามึงรักกรู”
ผมทวนประโยคสารภาพรักของมันด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักจนรู้สึกอายแทนเสียงตัวเอง
หน้านี่ร้อนจนไม่ต้องเอากระจกมาส่องก็มั่นใจมากกว่าหน้าผมคงไม่อยู่ในสีปกติอย่างที่เคยเป็นอยู่
อีกฝ่ายจ้องตาผม (ลึกซึ้ง) โอ้ย สยิวกิ้วสัส ก่อนจะพยักหน้าตอบรับเสียงชัดเจน
“ใช่”
ตอบเสียงไม่ดังมากดูสุภาพ
แต่ชัดเจนทั้งสีหน้าแววตาท่าทาง ตอกหมุดย้ำให้ผมมั่นใจชัดๆ
ว่าโดนผู้ชายตรงหน้าสารภาพรักอยู่จริงๆ ฮือออออ
เคยแต่วิ่งเข้าไปสารภาพรักผู้ชายเขา
ไม่คิดว่าวันนี้เราต้องมาถูกสารภาพรักเองแบบนี้ อายโว้ยยย อายสาดดดด
แต่ถึงแบบนั้นผมไม่คิดว่าความรักระหว่างผู้ชายสองคนที่ไม่เคยรู้จักกันมันจะเกิดได้ง่ายแบบในการ์ตูนตาหวานรักแรกพบแล้วจบกันที่คบกันได้เลย
นั่นมันโลกสวย แถมนั่นยังอยู่ในสถานการณ์ชายหญิงอีก
ผมเหลือบมองอีกฝ่ายที่ยังนั่งจ้องหน้าผมนิ่งรอให้ผมพูดต่อ
(เพราะผมยกมือห้ามมันพูดไว้) กลืนน้ำลายที่ฝืดเขืองลงขอยากลำบาก
มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่ๆ ผมกลั้นใจพูดต่อไป
“มึงรักกรูตั้งแต่ตอนไหนว่ะ” อีกฝ่ายแสดงสีหน้าครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง
ก่อนมันจะค่อยคลี่ยิ้มบางๆ กับตัวเอง มุมนี่ก็หล่อชิป
กรูคงอิจฉาความหล่อของมันแน่ๆ อ่ะ ผมสีดำที่ซอยสั้นทรงเกาหลีทันสมัย
สามารถจัดเป็นทรงได้โดยไม่ต้องพึ่งกระทั่งสเปรย์หรือเจลแต่งผมเหมาะสำหรับมันที่ดูจะไม่ค่อยมีเวลาดูแลตัวเองเท่าไหร่นัก
(สัญนิษฐานจากภาระกองหนังสือมหาศาลของมัน) ผิวดี
ขาวละเอียดกว่าผู้หญิงคณะอักษรบางคนที่เขาเคยเจอมา ใบหน้าอ่อนโยนใจดี
ดูน่าเชื่อถือไว้ใจ ...หืม!? แล้วผมมาพรรณนาหน้าตามันทำไม
“ตั้งแต่สามปีก่อนครับ” ผู้ชายตรงหน้าตอบพร้อมรอยยิ้ม
ยาวนานสัส หัวจิตหัวใจมึงคงกระพันมาก
แจ็คสันพยักหน้ารับรู้ขณะที่คำนวณเลขอยู่ในใจตามที่มันบอก
ตอนนี้เขาเรียนอยู่ชั้นปีสาม สามปีก่อนที่มันว่า
ก็แสดงว่าตั้งแต่เขาอยู่ปีหนึ่งเลยดิ!!
“ห๊ะ ปีหนึ่ง ตั้งแต่ปีหนึ่งเลยหรอว่ะ” ไม่น่าเชื่อจนต้องทวนส่งสีหน้าถามมันอีกรอบ
“ครับ” “รักมาตลอดสามปี”
เห็นสีหน้ากับระยะเวลาแอบรักของมันกับคำตอบแบบนั้น
ก็ถึงใบ้แดรกจุด ยิ่งบอกให้มันใจเย็นๆ บ้าง ตัดใจบ้าง
ก็ยิ่งเสียเปรียบเมื่อมันสวนมาด้วยเรื่องอื่น
อย่างจะขอดูแลจนกว่าร่างกายที่มันทารุณในคืนนั้นหาย จะขอไปรับไปส่งที่คณะ
ขอกินข้าวด้วยกัน จนสุดท้ายก็ต้องขอตัวมันกลับหอพักตัวเองด้วยสภาพแพ้หมดเนื้อหมดตัว
ถถถถถถถถ
สรุปว่าที่มันบอกจะเยียวยาหัวจิตหัวใจที่เพิ่งอกหักมาหมาดๆ
ของผม ก็ด้วยการใช้ใบหน้าอันหล่อเหลาที่สามารถดึงดูดสาวทั้งมหาลัยได้
และความรักอันคงกระพันของมันที่แอบมีให้ผมมาเป็นเวลายาวนานถึงสามปี
โรแมนติกไหมล่ะ
เพราะเหตุนี้ทุกวันผมจะได้พบกับนักศึกษาแพทย์สุดหล่อบาดใจสาวทั้งคณะอักษรอย่างปาร์ค
จินยองมายืนรอที่หน้าคณะทุกเย็น ลากบังคับพาผมเดินกลับจากมหาลัยด้วยกัน
ไม่ก็ตามไปอยู่กับผมที่ชมรมบาส ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ ลากกันไปกินข้าว
และจบลงแยกกันไปตามธุระของตนเอง
จะพูดว่ากำลังโดนจีบอยู่ก็ใช่
แต่จะบอกว่านี่เพื่อนกันเขาก็ทำมันก็ไม่ผิดนะ
“ผมถามจริงเหอะ คุณว่างนักรึไง ถึงได้โผล่มาเจอผมทุกวันแบบนี้น่ะ” ตอนนี้เราอยู่กันที่ร้านอาหารตามสั่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากหอพักของพวกเรา
ผมขี่มอเตอร์ไซด์ปาดพามันมาไม่ถึง 15 นาทีจากมอก็ถึง
และนี่ก็เป็นร้านประจำที่พวกเรามากินกันบ่อยๆ ตั้งแต่วันนั้น
"ไม่เลย
นี่ก็เวลาว่างที่เหลือทั้งหมดที่มีแล้ว" อีกฝ่ายตอบเรียบ
ขณะตักข้าวในจานของตัวเองเข้าปาก
เหลือบตามองนาฬิกาข้อมือไม่ก็เช็คโทรศัพท์มือถือของตัวเองเป็นพักๆ
ดูก็รู้ว่ามันใกล้จะต้องไปล่ะเพราะมีธุระ เฮ้ออออ เรียนแม่งก็หนัก งานแม่งก็เยอะ
มีเข้าเวรเข้าโรงพยาบาลตลอด เวลานอนแม่งก็แทบจะไม่มีแล้ว
ทำไมต้องอุตสาหะเจียดเวลาพักผ่อนมาหาเขาว่ะ คนเราเวลาพักน้อย
มันก็ควรจะเอาไปพักป่ะ โอ้ยยย รู้สึกผิดเหี้ยๆ
“คุณ”
“หืม”
นั่งคิดอยู่นานในที่สุดผมก็ตัดสินใจเรียกไอ้หล่อปริศนา
(ชื่อนี้ต้องขอเก็บไว้เรียกในใจจริงๆครับ ช่วยทบทวนตอนเจอมันครั้งแรกได้ดีมาก)
ที่เงยหน้าขึ้นมามองผมขณะที่จิบน้ำเย็นในแก้วอลูมิเนียมสีเงินของมันอยู่
หลังกินข้าวหมดจาน เห็นแววตาเปี่ยมความรักของมันที่มองมาก็ได้แต่ทอดถอนหัวใจ
ยอมรับนะว่าตอนที่อยู่ในห้องกับมันโดนมันทำดีสารพัดในตอนนั้น
ผมก็หวั่นไหวหัวใจกระตุกผิดจังหวะคิดว่าหลงรักมันเหมือนกัน
เพราะตอนนั้นผมน่ะอ่อนแอมากจริงๆ ..แต่มันไม่ใช่
ผมที่ค่อนข้างโอเคในตอนนี้ไม่ได้รู้สึกดีอะไรกับมันไปเกินกว่าคำว่าคนรู้จัก
ไม่ก็คำว่าเพื่อนเลย
“ผมพูดจริงๆ นะ คุณไม่คิดจะตัดใจจากผมจริงๆ หรอ
อยู่กับผมตอนนี้ก็มีแต่ทำให้คุณลำบาก”
“ผมอยากจะทำแบบนี้เอง ไม่ใช่ความผิดของนายนะแจ็คสัน”
นั่น
ปลอบกันกรูอีก รู้ด้วยนะว่ากรูกำลังรู้สึกผิด
แจ็คสันถอนหายใจแรงกว่าเดิมพลางส่ายหน้าไปมาไม่อยากยอมรับคำพูดของอีกฝ่ายที่หันไปยกมือเช็คบิลกับแม่ค้าร้านอาหารตามสั่งให้เขา
ทำให้เขาต้องควักเงินค่าข้าวตัวเองส่งให้มันก่อนจะพากันเดินออกไปที่มอเตอร์ไซน์ที่จอดอยู่หน้าร้าน
“คือตอนนี้กรูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมึงเกินเพื่อนจริงๆ นะ”
แม้จะพยายามเลือกใช้ถ้อยคำสุภาพตามคู่สนทนาแค่ไหน
แต่พอต้องพูดอะไรที่ต้องผ่านการกลั่นกรองมากๆ ดูกระทบกระเทือนจิตใจ
หวังแจ็คสันก็ต้องเผลอพ่นคำหยาบออกมาทุกที
ตกใจที่เผลอรีบยกมือขึ้นปิดปากมองหน้าอีกฝ่ายที่ยิ้มเอ็นดูให้เท่านั้น
ก่อนเขาสองคนจะขึ้นขี่มอเตอร์ไซด์ตรงไปยังโรงพยาบาลมหาลัย
ที่ที่อีกฝ่ายต้องไปขึ้นเวรต่อ
“มันเร็วไปว่ะ เป็นแค่เพื่อนกันก่อนไม่ได้จริงๆ หรอว่ะ”
ผมยังคงเซ้าซี้ไม่เลิก
ส่งคำถามให้อีกฝ่ายที่กำลังเหวี่ยงขาลงจากรถสะบัดเสื้อกาวสีขาวขึ้นมาสวมทับดีๆ
ส่วนผมก็ส่งซองกระเป๋าหนังสีดำที่ช่วยถือให้อีกฝ่ายที่บอกขอบคุณด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ดูไม่ได้ใส่ใจคำถามของผมเลยแม้แต่น้อย
สัส
มึงช่วยสนใจสิ่งที่กรูกำลังถามหน่อยได้ไหม!!
“ปาร์ค จินยอง ...จินยอง!!”
ผมมองอีกฝ่ายที่บอกขอบคุณ
บอกลา ทำเหมือนปกติไม่ได้สนใจคำขอร้องมากมายที่เขาพยายามพูดกับมันมาตลอดทาง
ทำเอาแจ็คสันโมโหจัด ตะคอกชื่ออีกฝ่ายเสียงดังลั่น
เรียกให้ชายหนุ่มและคนบริเวณโรงพยาบาลโดยรอบชะงัก นศ.แพทย์หนุ่มหันกลับมามองรุ่นน้องอายุน้อยกว่าที่หน้าง้ำงออยู่บนมอเตอร์ไซด์ตัวเอง
แสดงสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
เขาจึงได้แต่ถอนหายใจเดินกลับไปหาอีกฝ่ายที่จ้องเขาเขม็ง
“แจ็คสัน”
“มึงทำแบบนี้กรูไม่สบายใจนะสัส ดูก็รู้ว่ามึงลำบากที่มายุ่งกับกรู
เลิกจีบกรูไม่ได้หรอว่ะ ถึงจะเป็นแค่เพื่อนกันก็เจอกันแบบนี้ได้ป่าวว่ะ”
แจ็คสันถามคนตรงหน้า
คิ้วขมวดคร่ำเครียดจริงจังไม่ยอมสบตา รู้สึกอึดอัดกับสถานะที่ไม่ตรงกันแบบนี้
จินยองมองอีกฝ่ายก็ได้แต่เอ็นดู คนคนนี้คิดถึงคนอื่นก่อนเสมอ
ว่าที่คุณหมอหนุ่มยกมือขึ้นวางที่แก้มนุ่มทั้งสองข้างของคนอายุน้อยกว่าก่อนจะยกให้สบตาตัวเอง
พร้อมกับทำตามที่อีกฝ่ายต้องการ ตอบคำถามอีกฝ่าย
“ผมสามารถบริหารจัดการเวลาของตนเองได้ ไม่ได้ลำบากอย่างที่คุณเข้าใจ
ผมมีความสุขที่ได้ใช้เวลากับแจ็คสันในทุกๆ วัน และแน่นอนครับผมจะไม่หยุดทำแบบนี้
ผมจะไปรอคุณที่หน้าคณะ พาคุณไปกินข้าว พูดคุยกับคุณแบบนี้ไปเรื่อยๆ
ผมไม่มีวันเลิกจีบคุณ และเราจะไม่จบที่คำว่าเพื่อนแน่นอน...
ผมตอบคำถามแจ็คสันครบไหม”
“...ครบ”
แจ็คสันที่ถูกอีกฝ่ายประคองใบหน้าอยู่ได้แต่อ้าปากค้าง
กับคำตอบที่ได้รับ ใบหน้าที่ขาวอยู่ดีๆ ก็ขึ้นสีแดงจัดด้วยเลือดทั้งตัวที่พร้อมใจกันไปกองบนหน้า
เพราะคำตอบยืดยาวของคนตรงหน้า
จินยองเหลือบมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้งก่อนจะปล่อยมือจากใบหน้าเขา
“ได้เวลาผมเข้าเวรแล้ว ขับรถกลับดีๆ นะครับ”
“เดี๋ยว!”
อีกทำท่าจะเดินหนีไปอีกครั้ง
(เขาไม่ได้หนีแจ็คสัน เขาไปทำงาน) แจ็คสันที่ไม่ยอมแพ้รีบตะโกนเรียกอีกฝ่ายไว้
จินยองหันกลับมาด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายทำเอาแจ็คสันตกใจไม่น้อยที่เจอสีหน้าเหนื่อยหน่ายแบบนั้น
เจ้าตัวถอนหายใจเล็กน้อย
“บอกตามตรงนะ แจ็คสัน...” เขาเรียกชื่อผม
ขณะที่ผมกลืนน้ำลายลงอย่างลากลำบาก ... จะโดนด่าไหม ก่อกวนเขาขนาดนี้
แม่งอาจจะหมดรักผิดหวังที่กรูเป็นคนแบบนี้แล้วก็ได้ พอแบบนั้นก็จะต้องบอกเลิก
ไม่ก็ด่ากรูแรงๆ แน่ๆ มาแล้วกรูพรีแพรแล้ว กรูรออยู่
“ผมมาหาคุณเพราะอยากได้แฟนครับ ไม่ใช่เพื่อน"
เหี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
END
HoneyLemon
Thanks
for Reading
TALK
จบแล้วค่ะ
กับ HL รักหวานอมเปรี้ยวของคู่ชิปขี้งอนสุดในกัซเจ็ดอย่าง
#jinson
เป็นอย่างไรกันบ้างคะ ถูกใจ #น้ำผึ้งมะนาวจินสัน แก้วนี้กันบ้างไหมคะ
พูดคุยหรือติชมงานกันได้ในคอมเมนต์ หรือไปหวีดจินสันได้ในทวิตนะคะ
เป็นอย่างไรกันบ้างคะ ถูกใจ #น้ำผึ้งมะนาวจินสัน แก้วนี้กันบ้างไหมคะ
พูดคุยหรือติชมงานกันได้ในคอมเมนต์ หรือไปหวีดจินสันได้ในทวิตนะคะ
ขอบคุณค่ะ
ZZ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น