“............”
“....ตู๊ดดด....”
“.............”
“.....ตู๊ดดดดด....ตู๊ดดดดด...”
“.............”
“.....ตู๊ดด!..........ยอโบเซโย?”
“ฮัลโหล!!! ยองแจ
นี้ฮยองเองนะ!!”
“แจ็คสันฮยอง? ฮยองโทรมาหาผมได้ไงเนี่ย”
“ก็ฮยองคิดถึงยองแจนี่น่า
ยองแจเป็นยังไงบ้าง”
“ผมสิควรถามว่าฮยองเป็นไงบ้าง สบายดีไหม”
“สบายดีสิ สบายดีมากๆเลย
ยองแจไม่ต้องเป็นห่วงฮยองหรอกนะ”
“เปล่า ผมก็แค่ถามไปตามมารยาท
ก็ฮยองถามผมก่อนผมก็ต้องถามกลับนั้นแหละ”
“โธ่ ยองแจอะ ทำไมใจร้ายกับฮยองแบบนี้
...อะ! โอ้ยยยย โอ้ยเจ็บ! จัง! เลย!”
“แจ็คสันฮยองเป็นอะไร!!! ทำไมถึงร้องแบบนั้น ตัวอะไรกัดเหรอ!!!”
“ฮะ..ฮยอง...
ฮยองแค่วิ่งอยู่ในห้วงความรักที่มีต่อยองแจตลอดเวลาจนเจ็บเท้าไปหมดแค่นั้นเอง”
“ไร้สาระน่าฮยอง
อย่าไปเล่นมุขฝืดแบบนี้ที่ไหนอีกนะ อีกอย่างมันเลี่ยนโคตรๆด้วย ผมขนลุกไปหมดแล้ว”
“ยองแจอา นายควรเขินหน่อยสิ
หรือด่าฮยองแก้เขินก็ได้ ทำไมทำแบบนี้ไม่เห็นน่ารักเลย”
“ผมไม่น่ารักเหรอ?”
“เปล่าๆ ฮยองไม่ได้หมายความแบบนั้น
ยองน่ารัก น่ารักมากๆ เลย น่า ‘รัก’ จนฮยองรักยองแจไงล่ะ”
“.............................แล้วฮยองโทรมาหาผมแค่นี้เหรอ”
“หลักๆฮยองก็แค่อยากได้ยินเสียงยองแจน่ะ
ฮยองคิดถึงยองแจนะ”
“รู้แล้วน่าๆ
มีเรื่องจะพูดแค่นี้ใช่ไหมจะได้วางสาย ผมจะนอนแล้ว”
“เดี๋ยวๆๆ ฮยองยังไม่หายคิดถึงเลย
เดี๋ยวๆ อย่าพึ่งวางนะ เอ่อออ... คนอื่นๆเป็นยังไงบ้าง”
“ก็เหนื่อยกันเป็นเรื่องปกตินั้นแหละ
ช่วยไม่ได้นี่น่ามันยังอยู่ในช่วงโปรโมทเพลง แต่ก็สบายกว่าฮยองแน่ๆอะ
เพราะมีห้องอุ่นๆให้นอน”
“มะ ไม่มีใครพูดถึงฮยองเลยเหรอ?”
“โอ้ยยยย พูดสิ
ไม่สิต้องเรียกว่าบ่นถึงมากกว่า วันนี้แจบอมฮยองพึ่งโวยวายเรื่องผ้าที่ฮยองหมกไว้ข้างเครื่องซักผ้าไม่ยอมซักให้เรียบร้อยก่อนไป
อ้อ! จินยองฮยองก็ตะโกนตามลั่นห้องเลยว่าใครกินพุดดิ้งของฮยองไป
แล้วผมก็บอกไปแล้วนะว่าแจ็คสันฮยองกินไป
ฮยองกลับมาก็หลบฝ่ามือพิฆาตของจินยองฮยองดีๆแล้วกัน”
“เฮ้ย! ทำไมไม่มีใครพูดถึงฮยองดีๆบ้างเลยล่ะ
แบมแบมล่ะ มาร์คล่ะ ยูคยอมด้วย”
“แบมแบมก็คิดถึงฮยองอยู่นะ
เพราะไม่มีใครเล่นด้วย แต่พอบ่นทีไร ยูคยอมก็เข้าไปเล่นด้วยตลอดอะ
หลังๆก็ไม่ค่อยบ่นถึงแล้ว
ยิ่งช่วงนี้มาร์คฮยองยิ่งตัวติดกับแบมแบมมากกว่าเมื่อก่อนอีก
เหมือนผมจะได้ยินมาร์คฮยองคุยกับป๊าของเขาว่า ดีที่แจ็คสันฮยองไม่อยู่
เลยมีเวลาอยู่ติดกับแบมแบมมากขึ้น ประมาณนี้”
“มาร์คพูดแบบนั้นเลยเหรอ!”
“ผมก็ไม่แน่ใจเหรอ มาร์คฮยองคุยในห้อง
แถมเป็นภาษาอังกฤษอีก ผมก็ฟังไม่ค่อยทัน ฮยองก็รู้”
“แม่งงงง มาร์คมันต้องพูดแน่ๆ”
“โอเคนะฮยอง รู้เรื่องทุกคนหมดแล้ว
เพราะงั้นผมไปนอนแล้วนะ”
“เดี๋ยวสิยองแจ!! ฮยองยังอยากคุยกับยองแจนี่น่า อีกอย่างมันยังเช้าอยู่เลยนะ”
“โอ้ยย ที่ฮยองอะยังเช้า
แต่ที่ผมอะฟ้ามืดแล้วนะ ผมก็ต้องนอนนะครับมีเวลาก็ต้องพัก
พรุ่งนี้พวกผมมีงานแต่เช้านะ”
“ยองแจอา อยู่คุยกับฮยองก่อนสิ”
“ฮยองนี้ก็ อยากได้เพื่อนคุยก็โทรหาแบมสิ
อีกอย่างโทรทางไกลมันแพงนะ ฮยองรวยมากเหรอไง”
“ไม่เอา ฮยองไม่โทรหาแบมหรอก
ไอ้มาร์คด่าฮยองตายเลย ดีไม่ดีไอ้เจบีกับจูเนียร์ด้วย
สองคนนั้นมันหวงยิ่งกว่าลูกอีกมั้ง อีกอย่างฮยองก็พอมีตังนะ ถึงโทรหายองแจได้ไง”
“เฮ้ออออ แต่ฮยองก็หมดเรื่องคุยแล้วไม่ใช่เหรอไง
วางเถอะครับ ผมจะนอนแล้ว”
“ก็...ก็...”
“ก็อะไร ฮยองพูดมาสิ จะได้ว่า”
“ฮยอง...
ฮยองยังไม่ได้ยินคำว่าคิดถึงจากยองแจเลย!!!!”
“.....ตลกล่ะฮยอง
ฮยองเป็นคนโทรมาเองนะครับ จะมาให้ผมพูดอะไร งั้นแค่นี้นะครับ ผมไปนอนแหละ”
“เดี๋ยวสิยองแจ!! เดี๋ยว! Wait! Wait!”
“..............”
“ยองแจ! ยองแจ!”
“..............”
“..............”
“......คิดถึง...........เหมือนกัน......ตู๊ด..ตู๊ด..ตู๊ด...”
“บ้าเอ๊ย! มาบอกคิดถึงแล้วตัดสายไปเนี่ยนะ
ถ้าฮยองไม่รอแล้วจะได้ยินที่นายพูดเหรอยองแจ
ทั้งๆที่ก็คิดถึงเหมือนกันก็ไม่ยอมพูดตั้งแต่แรก คนปากแข็งเอ้ยยยยยย”
“แจ็คสัน!!! นายขึ้นไปทำอะไรบนต้นไม้น่ะ
ลงมาได้แล้ว จะถึงคิวด่านแล้วนะ วันนี้เราต้องเข้าป่าอีกครั้งไปถ่ายแถวๆลำธารนะ”
“คร้าบบบ รู้แล้วครับฮยอง
ผมจะลงไปแถวนี้แหละครับ”
“ว่าแต่ นายขึ้นไปทำอะไรบนนั้นน่ะ
แทบจะปีนถึงยอดไม้แล้วนะ”
“พอดีว่าผมขึ้นไปหาสัญญาณแห่งความรักน่ะครับ”
“ห๊ะ? อะไรของนายวะ”
----------------------------------------------------จบเถอะ-----------------------------------------------------
ฟิคสั้นโคตรๆ
ไร้ซึ่งคำบรรยาย มาปลอบใจ ZZ ที่เมนเข้าป่าไปแล้วเรียบร้อย
หวังว่าจะปลอบใจเมนแจ็คสันคนอื่นๆด้วย
และหวังว่าเบาหวานจะไม่ขึ้นก่อนอ่านจบ
แต่งเองยังรู้สึกเลี่ยนเลย
เอนจอยรีดดิ้ง
ด้วยรักจากพี่แสน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น