HoneyLemon 02
วันต่อมา
ต้องขอบคุณนาฬิกาปลุกของไอ้หล่อปริศนาที่อุตส่าห์เอื้อเฟื้อน้ำใจแบ่งปันที่ว่างบนเตียง
(โคตรนุ่ม) ให้เขาได้ซุกหัวนอนแทนเตียงห้องไอ้เชี่ยเจบีที่ไม่ว่าง
แม้ว่าวันนี้เขาต้องใช้เวลาแทบทั้งวันกับเก้าอี้แล็กเชอร์
เพราะกระดิกไปไหนไม่ได้ด้วยร่างกายที่ไม่พร้อมกับอาการเคล็ดขัดยอกประหนึ่งว่าไปเข้าค่าย
รด. ปีนเขาลงห้วยมา ถถถถ โดยเฉพาะสะโพกที่นอกจากปวดหนึบๆ
ตลอดเวลาแล้วยังเจ็บแปร็บๆ ด้วย กรูทำเหี้ยอะไรปตอนหลับบ้างว่ะเนี้ย
"เฮ้ย มึงเก็บของ วันนี้มีนัดรับน้องปีหนึ่งชมรมบาส"
เจบีที่กวาดทุกอย่างลงกระเป๋าของมันความเร็วแสง
ก่อนจะควักไอโฟนสีเข้มเคสซิมสันสุดรักของมัน ออกมาไลน์รายงานตัวกับแฟนสาวรัวๆ
เร่งโดยไม่มองหน้าคนข้างๆด้วยซ้ำ
"ไปก็ได้ แต่วันนี้กรูไม่ซ้อมบาสนะ"
แจ็คสันเหวี่ยงสมุดโน้ตกับปากกาลงกระเป๋าก่อนจะยันตัวลุกขึ้น
ความเจ็บแปร็บที่สะโพกทำให้เขาต้องนิ่วหน้าขณะที่ไอ้เพื่อนเจบีหันมาเขาด้วยสายตาประนาม
"มึงมองกูงี้คือ?"
"เดี๋ยวนี้นี่ แค่แฮ้งค์มึงสำอ้อยซ้อมบาสไม่ได้
หรือจะให้กรูด่าว่ามึงอกหักแล้วมึงสำออย" อีกฝ่ายเน้นย้ำคำว่าอกหักซะ
คนฟังเจ็บจี้ดดดดดดดดดดด จนต้องยกกระเป๋าฟาดไอ้เพื่อนรักตัวหัน
"เชี่ย ไม่ใช่โว้ย" แจ็คสันเหว
ก่อนประโยคถัดไปเสียงจะแผ่วลงจนแทบจับคำไม่ได้ "คือ
กรูว่าวันนี้กรูวิ่งไม่ไหว"
"ห๊ะ มึงพูดว่าไรนะ"
เจบีขมวดคิ้วขณะที่มองไอ้เพื่อนรักที่ทำตัวแปลกสงบเสงี่ยมเป็นสาวน้อยมาแต่เช้าล่ะ
"ป่าว แบบสะโพกกรูไม่โอเค กรูวิ่งไม่ไหวว่ะ"
แจ็คสันตอบเพื่อนขณะที่ยกมือขึ้นนวดคลึงสะโพกของตัวเองเจ็บๆ ฮืออออ เจ็บครับ
นอกจากปวดมาก แล้วก็เจ็บมากด้วย หรือกรูไปเงิบหงายก้นกระแทกตอนไหนฟร่ะ
จำได้ว่าตอนแดรกกับเชี่ยเจบี กรูก็นั่งนิ่งเก็บกิริยาเรียบร้อยดีนี่หว่า
หรือเชี่ยเจบีถีบกูหงายตูดกระแทกตอนกรูเมาจัด (ปกติมันไม่ทำคนเมานะ) มัวแต่มโนอยู่นานหน้าไอ้เจบีก็ดึงความสนใจผมกลับมายังโลกแห่งความเป็นจริง
ซีดๆ ขาวๆ ดำๆ แดงๆ เหวอๆ นี่คือไรว่ะ "มึงเป็นไรว่ะ เชี่ยเจบี"
"...เชี่ยแจ็ค มึง..."
ห๊ะ
กู.. กูทำไม?
เวลา 18.30 นาฬิกา หลังจากไปนั่งทำหน้าเหี้ย... เอ้ย เหี้ยมใส่ไอ้เด็กปีหนึ่ง
ผมแอบมานั่งรอหมอตรวจร่างกายช่วงเย็นแบบนี้ แล้วใน condition สภาพร่างกายสามารถขยับได้ด้วยความเร็วแค่รำไทเก็กนั้น
ทำให้เขาต้องนั่งนิ่งติดแหง็กอยู่กับเก้าอี้พลาสติกรอเขาเรียกคิวไปวัดความดัน
รอพบแพทย์จนรากแก้วหยั่งถึงดินที่อัดไว้ตอนก่อสร้างใต้พื้นล่ะ
ความจริงพวกคุณคงบอกใช่ไหมล่ะว่า
ไม่ต้องมาหาหมอก็ได้ แต่เพราะผมกำลังอยู่ในฤดูกาลที่ต้องเตรียมตัวแข่งกีฬา
การเตรียมสภาพร่างกายตัวเองให้พร้อมเสมอเป็นสิ่งที่ต้องทำครับ
ไม่งั้นผมไม่บากหน้ามาหรอก ฮืออออออ ไม่น่าแดรกเหล้าจนสติอ๊ปซอแล้วเจ็บตัวแบบนี้เล้ยย
"เอ่อ... คิวที่ 15 คุณหวังแจ็คสันค่ะ"
แล้วในที่สุด
เสียงสวรรค์ของนางฟ้าชุดขาวก็ดังขึ้น ชายหนุ่มในชุดนักศึกษาขยับตัวลุก
ก่อนจะเดินไปหาอีกฝ่ายที่พยักเพยิดให้ไปยังห้องตรวจ โดยพยายามเดินให้ปกติที่สุด
โอ้ย อยากทำตัวกระแพล็กอ่ะ!
"เชิญนั่งค่ะ"
เชี่ยยยย
แพทย์หญิง...
คุณหมอหญิงดูอายุประมาณ 30 ผายมือไปทางเก้าอี้ข้างตัวเรียกให้ผมมาทรุดตัวนั่งเกร็งๆ
ขณะที่นางเข้ามาฟังปอด บอกให้ผมหายใจเข้าออกตามปกติ
ก่อนจะก้มอ่านอาการของผมที่พยาบาลหน้าห้องสัมภาษณ์ไปเมื่อ...ชั่วโมงก่อน
"คุณบอกว่าคุณรู้สึกเจ็บที่สะโพก ใช่ไหมคะ"
เสียงหวานว่าก่อนจะสายตาของอีกฝ่ายจะไล่ไปตามร่างกายผมหยุดที่แถวสะโพก
ขนลุกนะเนี้ย ถถถถ
"เอ่อ.. ครับ คือตรงสะโพกมันปวดหนึบๆ ที่เจ็บมัน.."
"มัน.. เจ็บตรงไหนกันแน่คะ"
คุณหมอจ้องตาผมราวกับว่าคำตอบของผมที่จะออกมาประหนึ่งบทสุนทรพจน์ของบุคคลสำคัญระดับโลกสักท่าน
ที่ควรจะจดจำตราตรึงเอาไว้
ถถถถ
หมอใจเย็นครับ อย่าเพิ่งรุกเร่งเร้าหาคำตอบกับผมแบบนี้ คือให้ผมได้ทำใจบ้าง
"คือ ตรง...ตรง..." T^T เก๊าไม่รู้จะพูดยังไงอ่ะ
บอกตามตรงว่ามันเจ็บปวดระบมไปทั้งตูดหาจุดเกิดเหตุไม่ได้เลย
ผมต้องดูน่าสงสารมากแน่ๆ
จนหมอสาวมองผมด้วยสายตาอาทรมากขึ้นก่อนนางจะพยักหน้าขึ้นมาเฉยๆ
"หมอพอจะรู้แล้วค่ะว่าตรงไหน รอสักครู่นะคะ"
อีกฝ่ายว่าพร้อมกับลุกออกไปจากห้องตรวจ
ห๊ะ...หมอ...
หมอออออออออ กลับมาก่อนครับ คือหมอรู้ว่าแล้วหรอว่าผมเจ็บตรงไหน
หมอกำลังคิดว่าผมเป็นอะไร ผมยังไม่ได้บอกอะไรหมอรู้ได้ยังไงงงงง
สักพักประตูห้องตรวจก็เปิดอีกครั้งพร้อมกับหมอชราเดินเข้ามา
(โฮวววววว หมอไปแลกตัวหมอผู้ชายมาเพราะเข้าใจผมใช่ไหมครับ) อีกฝ่ายเดินตรงไปยังอีกห้อง
"เอ้าพ่อหนุ่มมาที่ห้องนี้ๆ"
"ห๊ะ...เอ่อครับ"
แจ็คสันเดินเงิบๆ
กระแผลกๆ เข้าไปในห้องด้านใน ห้องนั้นมีรถเข็นที่ตั้งอุปกรณ์ทำแผลอยู่
ถัดไปเป็นเตียงที่มีเบาะหนังสีเข้มทำความสะอาดง่ายตามสไตร์ รพ.
มือเหี่ยวตีเบาะเบาๆ
"ไปเปลี่ยนกางเกงห้องโน้น แล้วนอนคว่ำตรงนี้"
"!! ห๊ะ"
"ไปเปลี่ยนกางเกง แล้วมานอนคว่ำตรงนี้"
หมอชราพูดซ้ำขณะที่เดินไปจัดโน่นจัดนี่ หมอรู้ว่าเขาอายใช่ป่ะ
เลยไม่เรียกผู้ช่วยเข้ามาแบบนี้ โอ้ยนี่ซาบซึ้ง
แจ็คสันเดินหายเข้าไปเปลี่ยนเป็นกางเกงสะโหร่งของโรงพยาบาล ก่อนกล้าๆ กลัวๆ
มานอนคว่ำบนเตียงยาว ขณะที่หมอแก่ลากชุดทำแผลเดินเข้ามาหา
“ปวดตรงไหนบ้างล่ะ”
“โอ้ย หมอเบาๆครับ ผมเจ็บ!
มือเหี่ยวๆ
กดลงบริเวณสะโพกด้านหนึ่ง พร้อมกับแจ็คสันที่ร้องโอ้ยเสียงดัง
เจ็บน้ำตาเล็ดแต่ดีดตัวไม่ได้เพราะสะโพกระบมไปหมด
ดวงตาโตตวัดไปจ้องอ้อนวอนหมอชราที่ขมวดคิ้วนิดหน่อยไม่สนใจสายตาอ้อนวอนของเขา
"อืมมม เคสแบบนี้อีกแล้วหรอเด็กสมัยนี้ เอ้า ถอดกางเกงหน่อย พ่อหนุ่ม"
"T^T" มีสิทธิปฏิเสธให้กันบ้างไหม
มือขาวค่อยรูดกางเกงลงขณะที่ก้มหน้าซุกกับหมอหนีความจริงว่าหมอชรากำลังก้มมองบั้นท้ายเขาอยู่
เด็กสมัยนี้หกล้มก้มจ้ำเบ้ารุนแรงแบบผมบ่อยหรอครับ
ฮรึกก // กดซะแรงเลยอ่ะ
"มองไม่ค่อยเห็น... พ่อหนุ่มยกก้นขึ้นมาหน่อย" หมอชรา
"...บ แบบนี้หรอครับ" ถึงจะทำตามอย่างว่าง่าย หมดแล้วความอาย
ขอมองข้ามไปเลยล่ะกัน ท่องไว้กูต้องหาย หายยย...โว้ยยย อายจนอยากจะหายไปจากตรงนี้
"อืม.. ดุดันกันจริงๆนะ ทำอะไรไม่ห่วงร่างกายตัวเองเลย" เสียงแหบๆ
บ่นงุ้งงิ้งอยู่ข้างหลังขณะที่ความรู้สึกเย็นๆ ที่ปาดทางออกแสนสำคัญ
ทำเอาเขาสะดุ้งแรง ปากสั่นถามตะกุกตะกัก
"มะ...มันต้องทายาตรงนั้นหรอครับ คือ เอ่อ..."
แจ็คสันถามหมอชราที่ซับๆ ทิ้งๆ สำลีที่คีบอยู่ อีกฝ่ายส่ายหน้า
"เอ้า ก็แผลมันอยู่ตรงนี้ ก็ต้องทาตรงนี้สิ เอ้อ” “ไม่ต้องกังวลไปหรอก
เดี๋ยวก็หาย ครั้งแรกใช่ไหมล่ะ เดี๋ยวจะสั่งยาทา ยาแก้ปวด แล้วก็ยาฆ่าเชื้อให้ด้วย
ช่วงนี้ก็รักษาความสะอาดมากๆหน่อย"
พูดจบอีกฝ่ายดึงถุงมือยางของตัวเองออกทิ้งลงถังขยะ ก่อนจะเดินงุ่มๆ
กลับไปทางห้องตรวจด้านหน้า "เปลี่ยนกางเกงซะ แล้วมารับใบสั่งยา"
"..อ่า..ครับ" แจ็คสันดึงกางเกงขึ้นสวม รู้สึกเย็นแบบแปลกๆ
นี่กรูล้มท่าไหนถึงเป็นแผลตรงนั้นได้ว่ะ
..
"ยาทา ยาแก้ปวด ..ยาฆ่าเชื้อนี่กินให้ครบนะ เอายาเหน็บไปด้วย"
อีกฝ่ายสั่งยารัวๆ ถถถถถ ตังค์จะพอจ่ายไหมวะเนี้ย แล้วจู่ๆ
ก็เงยหน้าขึ้นมาสบกับชายหนุ่มตรงหน้า "ช่วงนี้ให้ -งด- จนกว่าแผลจะหาย
เข้าใจไหม"
งด? งดไรว่ะ เหล้า? โธ่หมอ
ผมไม่โง่แดรกเหล้าจนล้มก้นจ้ำเป้ารอบสองหรอก เชื่อใจผมเถอะ
แจ็คสันพยักหน้าตกลง
ขณะที่อีกฝ่ายยื่นใบสั่งยาให้เขารับมา
มาหาหมอกูคงหายแหละ
ถึงจะนานไปหน่อย
แต่หมอสมัยนี้ก็มุ้งมิ้งน่ารักเป็นห่วงการใช้ชีวิตของคนไข้ด้วยเว้ย
มีการบอกให้งดลงงดเหล้า ทั้งๆที่ไม่ได้ป่วยเป็นโรคตับแข็งมาหาด้วย แต่แบบหมอแม่งสั่งยาอะไรให้เขาบ้างว่ะเนี้ย
อ่านลายมือไม่ออก
"เฮ้อออออออ" ช่วงเวลาร้ายๆ ที่ถูกสายตาที่ไม่ได้รู้จักมักคุ้น
มาลากไล่ผ่านร่างกายใต้ร่มผ้าของตนเองได้ผ่านไปแล้ว
ความตื่นเต้นเมื่อครู่ทำเอาเหนื่อยไปหมดทั้งกายใจ (โถ เอ็นดู)
ชายหนุ่มเดินสะโหลสะเหลไปตามลูกศรที่ชี้ให้ไปห้องยา ก่อนจะชะงักเมื่อถูกทัก
"แจ็คสัน"
"หืม" ชายหนุ่มหันกลับไปตามเสียงพบกับ
ใบหน้าหล่อเหลาใต้กรอบแว่นสีดำที่จำได้ไม่แม่น
เพียงแต่คราวนี้เจ้าตัวอยู่ในชุดนักศึกษาคลุมทับด้วยเสื้อกาวสีขาว
ทำเอาอีกฝ่ายดู...หล่อมาก (นี่แกอิจฉาเขารึไงแจ็คสัน) "เอ่อ...สวัสดีครับ
คุณ..."
"จินยอง.. ผม ปาร์ค จินยอง" นศ.
แพทย์หนุ่มโค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะมองไปยังใบสั่งยาของอีกฝ่าย
"คุณไม่สบายหรอครับ"
"อืม..คือแบบ ปวดเนื้อคั่นตัวนิดหน่อยน่ะครับ" ถถถถถถถ
พูดไม่ออกว่าปวดตูดเลยมาหาหมอ จำเป็นต้องแถไปโรคอื่น และก็ต้องคิดผิดที่ตอบแบบนั้น
เมื่อมือขาวของอีกฝ่ายยื่นมาข้างหน้า
"ถ้าไม่ว่าอะไร ขอผมดูใบสั่งยาได้ไหมครับ" จินยองยิ้มบาง
มองสีหน้าค่อนข้างลำบากใจของอีกฝ่าย "คิดซะว่าให้ นศ.
แพทย์ได้เรียนรู้ไง"
ฮือออออ
ถ้าไม่ติดบุญคุณที่เขาให้ที่ซุกหัวนอนเมื่อวานนะ
แจ็คสันยื่นใบสั่งยาให้อีกฝ่ายที่ก้มอ่านมันนิ่ง และส่งคืนให้ทันทีที่อ่านเสร็จด้วยสีหน้าเดิม
"ยาเหน็บ กับ ยาทาใช้หลังอาบน้ำนะครับ แล้วก็งดเคลื่อนไหวร่างกายหนักๆ
สักสองสามวัน" ใบหน้าแจ็คสันขึ้นสีน้อยๆ ขณะที่มอง นศ.
แพทย์ที่เพิ่งจะรู้จักกันไม่นานยิ้มบางให้อยู่
"เอ่อ.. อย่าบอกเรื่องนี้กับไอ้เจบีนะครับ ว่าเจอผมที่โรงพยาบาลน่ะ"
คือผมไม่อยากให้เพื่อนเป็นห่วงไง เลยต้องขอร้องให้เขาช่วยเป็นความลับเอาไว้ จริงๆ
นะ
"ครับ การรักษาความลับของคนไข้เป็นจรรยาบรรณของแพทย์นี่... ผมคงต้องไปแล้ว
หายไวๆ นะครับ"
ทั้งสองโบกมือร่ำลากัน
แจ็คสันมองแผ่นหลังอีกฝ่ายซึ่งให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด เฮ้อ nice
body ชิป ทำไมถึงรู้สึกคุ้นว่ะ
เดี๋ยวนะกรูไปทำตาหื่นใส่หลังชาวบ้านทำไม สะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่าน ก่อนจะค่อยๆ
พาสังขารตัวเองไปยังห้องยาตามเป้าหมายที่ตั้งใจไว้ตอนแรก
โดยไม่รู้สึกถึงสายตาเป็นห่วงจากชายหนุ่มในเสื้อกาวด์คนเดิมแอบมองจากที่ไกลๆ
To
b Con
"คุณจินยอง ผมมีข่าวดีมาบอก"
"อะไรแบมแบม"
"ผมเลิกกับแจ็คสันแล้ว"
"แล้วมันเกี่ยวกับผมยังไง"
"ก็ไม่รู้สิ
ก็คิดว่ามาบอกแล้วคุณจะดีใจ" "รีบไปเก็บซะก่อนที่ใครจะคาบไปอีกนะครับ
อย่าหาว่าผมไม่เตือน"
Thanks for Reading
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น